12/4/08

Ονειρεύομαι...



Για σας ήρθα ο ίδιος για να σας δείξω την οδό ονείρων. Έχει πολύ χώμα, πολλά παιδιά, πολλές ελπίδες σκεπασμένες από έναν τρυφερό και απέραντο ουρανό. Εδώ μέσα γεννήθηκαν όνειρα, ελπίδες και εδώ ο γλυκός επιτάφιος τραγούδησε ένα πένθιμο τραγούδι.


Θα σας πω για ένα όνειρο πού είδα. Ένα όνειρο που αν και τα μάτια μου ήταν σφαλιστά η καρδιά μου ήταν διάπλατη σαν το τριαντάφυλλο που ανταμώνει τις ακτίνες ενός τρυφερού και απέραντου ήλιου. Ενός ήλιου που στέκεται από πάνω μας είτε τα σύννεφα τον κρύβουν είτε όχι, φωτίζοντας σταθερά με τον ίδιο τρόπο όλους τους ανθρώπους.

Μέσα από το κελί ο μελλοθάνατος τον ίδιο ήλιο βλέπει με τον Άγιο που προσεύχεται, με το παιδί που παίζει στο δρόμο με την γυναίκα που περιμένει τον γιό της να γυρίσει. Ο δολοφόνος, ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ, ο Καρτέσιος, ο Πλάτωνας, ο John Lennon, ο Χίτλερ, η Μητέρα Τερέζα όλοι τον ίδιο ήλιο έβλεπαν όπως εγώ. Αυτόν τον ήλιο ένιωσα και αυτή την θέρμη αγκάλιασα μέσα στο δικό μου όνειρο.

Ήμουνα ηθοποιός μα θλιβερός, ήμουνα πλούσιος μα πολύ φτωχός, ήμουνα φτωχός μα δεν είχα υπομονή. Ήμουνα ερωτευμένος μα δεν είχα να αγαπήσω. Ήμουνα σοφός μα πολύ παιδί. Ήμουνα παιδί μα δεν ήθελα να μεγαλώσω. Ήμουνα μεγάλος μα φοβόμουν μην γεράσω.

Είχα τα πάντα αλλά δεν είχα τίποτα. Δεν είχα τίποτα και ήθελα τα πάντα. Σκεπτόμουν για ένα μέρος που δεν σκέπτονται. Ονειρευόμουνα ένα μέρος που δεν υπάρχουν όνειρα. Ζούσα ένα ρεαλισμό που δεν μπορούσα να φανταστώ.


Κάθε κήπος έχει μια γωνιά για τα πουλιά.
Κάθε δρόμος έχει μια γωνιά για τα παιδιά.


[..] Μα όταν δεν ονειρεύομαι τραγουδώ..

3 σχόλια:

fog είπε...

Μου προκάλεσες την πιο γλυκιά θλίψη πρωί πρωί. Ταυτόχρονα ένιωσα ότι κάπου υπάρχει μια χαραμάδα σε κάτι πολύ χαρούμενο. Δεν μπορώ να τη δω ακόμα, αλλά νιώθω ότι είναι εκεί.

nkarakasis είπε...

Καλημέρα, σήμερα είναι μια άλλη μέρα και κάπου ο ήλιος είναι εκεί πάνω.. για όλους.

Αν και δεν ήθελα να σε κάνω να νιώσεις θλίψη (έστω και γλυκιά) χαίρομαι που είδες την ουσία... ναι υπάρχει αυτή η χαραμάδα και πίστεψε με (το) είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι φαντάζεσαι...

Ανώνυμος είπε...

Ειναι τόσο κτηνώδης αυτή η χαραμάδα...που πάυει να είναι χαραραμάδα και γίνεται χαράδρα... Φτού σου αγόρι μου και σένα ομίχλη παρά ένα ρ βάτραχε ... μες
την αισιοδοξία σας βρίσκω...