17/11/08

Words...



Μια μέρα περπάτησα, έτσι χωρίς σκοπό, αναπνέοντας την αχνάδα της υγρασίας, αφήνοντας τον πάνσοφο ήλιο να μου χαϊδεύει το δέρμα, τρυφερά.

Συνάντησα ένα φτωχό, σκέφτηκα κάτι καλό για αυτόν, έβαλα το χέρι στην τσέπη, τράβηξα μια λέξη, την έκανα πακέτο με ωραία χρυσαφί κορδέλα και του την έδωσα. Ο φτωχός αφού άνοιξε το πακέτο με λαχτάρα, είδε την λέξη και χαμογέλασε.

Προχώρησα πιο κάτω, είδα ένα παιδί να πεινάει. Έβαλα το χέρι στην τσέπη, έβγαλα άλλη μια λέξη, την έκανα πάλι πακέτο και την άφησα τρυφερά στα μικρά του χέρια. Το παιδί, έσκισε το περιτύλιγμα, πήρε την λέξη, την αγκάλιασε και χαμογέλασε.

Ώ.. ήμουνα ένας ευτυχισμένος άνθρωπος! Για κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα είχα μια λέξη, δεν είναι και λίγο πράγμα αυτό!

Έστριψα στην γωνία, κατηφόρισα προς την πλατεία. Στο δρόμο είδα μια πόρνη, δεν βιάστηκα να σκεφτώ, έπρεπε πρώτα να την κατανοήσω. Μιλήσαμε πολύ ώρα, ώσπου ήρθε το απόγευμα. Στην κουβέντα κάτι μυστήριο γεννήθηκε μέσα μου, την αγάπησα.

Έπιασα την σκέψη αυτή, έβαλα το χέρι στην τσέπη και έβγαλα την λέξη που σκέφτηκα. Εκεί που πήγαινα, όμως να την πακετάρω, τσουπ, η πόρνη έφυγε με ένα αυτοκίνητο ανοιχτό, ακριβό.. έμεινα με την λέξη στα χέρια και ένα βαθύ μελαγχολικό, παγωμένο χαμόγελο.

Κοίταξα την λέξη που κρατούσα στα χέρια, δεν ήταν αυτή πλέον η σωστή. Την ξαναέβαλα μέσα. Σκάλισα την τσέπη μου, έβγαλα από μέσα όσες λέξεις είχα, καμία δεν άρμοζε, καμία δεν ήταν αρκετή. Έκατσα χάμω, λυπημένος και άπλωσα στο έδαφος όλες τις λέξεις που είχα μαζί μου. Τις κοίταζα προσεκτικά μια, μια. Καμία, τζίφος η προσπάθεια.

Τότε σκέφτηκα να κάνω το έξης, να βάλω περισσότερες λέξεις μέσα στο κουτί, ήταν φανερό ότι μια δεν ήταν αρκετή. Άρχισα λοιπόν να συνδυάζω τις λέξεις, πρώτα εννοιολογικά. Δοκίμασα αρκετούς συνδυασμούς, καμία σύνθεση δεν με ικανοποιούσε, πάντα έμενε ένα κενό από την σκέψη μου. Ξαναδοκίμασα χρωματικά, με τον ήχο της κάθε μιας, πιο συναισθηματικά θα μπορούσε να πει κάνεις. Αυτό μου πήρε ώρα, ήρθε η νύχτα και στο μαύρο σεντόνι του ουρανού, χιλιάδες αστέρια καρφώθηκαν και με κοίταζαν στωικά.

Πέρασε η ώρα, εκεί που πλησίαζα στην σκέψη μου με κάποιες λέξεις κάτι μέσα μου, μου έλεγε ότι και πάλι αυτός ο συνδυασμός λέξεων δεν αντικατόπτριζε τις σκέψεις μου. Προσπάθησα να βρω μια λέξη που να ταίριαζε με το αίσθημα του ανικανοποίητου που είχα εκείνη την στιγμή, ίσως αν άρχιζα από την εσώτερη αντίδραση να οδηγιόμουνα κάπου, τζίφος και πάλι! Αυτή η προσπάθεια με έμπλεξε ακόμη περισσότερο και το χειρότερο, όποιος το διάβαζε, θα νόμιζε χίλια δυο άλλα πράγματα πέρα από αυτά που πραγματικά σκεφτόμουνα..

Το πρωινό ξύπνημα, με βρήκε εκεί ξαπλωμένο ανάσκελα, να ανακατεύω τις λέξεις. Είχα πεισμώσει, είχα αποθαρρυνθεί, ένιωθα τελείως άδειος και κενός, ώσπου σταμάτησε μπροστά μου το αυτοκίνητο που είχε πάρει το προηγούμενο βράδυ την πόρνη.

- Τι κάνεις εδώ, με ρώτησε και τα μάτια της μεγάλωσαν από την περιέργεια.

Της εξήγησα τι κάνω, αλλά όχι το τι σκέφτομαι για αυτήν, αυτό μου ήταν αδύνατο, γιατί αν μπορούσα να το εκφράσω, θα είχα βρει και τις λέξεις..

Έσκυψε πάνω από τις λέξεις με προσοχή, της διάβασε όλες διάλεξε μια και την έβαλε μέσα στο κουτί.

Αυτή ίσως να σου κάνει.. μου είπε.

Την διάβασα.

Έγραφε « » ! Ήταν μια κενή λέξη!

Την κοίταξα με απορία. Γιατί αυτή; Την ρώτησα.

Μου χαμογέλασε και έφυγε..

Ακόμα ακούω κάποιες φορές τα τακούνια της να ξεμακραίνουν από κοντά μου, ο ήχος τους σφηνώθηκε μέσα στα αυτιά μου, τα ακούω στον ξύπνιο μου, τα ακούω στον ύπνο μου, στα όνειρά μου, τις στιγμές που νιώθω ότι οι λέξεις μου φτάνουν σε ένα γκρεμό ..

Μα πλέον, γνωρίζω ότι ακόμα και αν οι λέξεις μου,
κοιτάξουν τον γκρεμό απελπισμένα, εγώ θα περάσω απέναντι...

ίσως γιατί είμαι ήδη απέναντι ..
ίσως γιατί πάντα θα υπάρχει ένας γκρεμός ανάμεσα μας,
ίσως πάλι να υπάρχει άλλος λόγος, αλλά δεν έχω λέξεις να το πω..







3 σχόλια:

Φαιδρα Φις είπε...

ωραία,αυτό που έκανες μ'αυτό το κείμενο είναι να επιδεινώσεις πρώτον,τα ερωτηματικά μου,
μπορεί να νοσώ από απορίες και να πάσχω από ερωτηματικά ανέκαθεν,
αλλά το ξεχνάω σκοπίμως...
δεύτερον μάλλον δεν συμφωνώ με όσα έγραψες-εξαιρώ το καλογραμμένο ύφος του κειμένου και τα συναισθήματα που μου προξένησε για να το κρίνω αντικειμενικά,όσο δύναμαι ως ιδέα και τοποθέτηση-
λοιπόν έτσι μοιάζει με ντανταϊστικό παζλ...
πιστεύω ακριβώς το αντίθετο μάλλον,δεν είμαι σίγουρη
δηλαδή ότι οι σκέψεις,τα συναισθήματα γεννούν τις λέξεις
κι αυτό γιατί λέξεις έτοιμες δεν είχα ποτέ
ούτε θέλω να έχω
προτιμώ να είμαι μουγγή και να σφύζω από στοχασμούς και αισθήματα,από αλήθειες και ψεύδη,
προτιμώ να μην μπορώ να γράψω ούτε μια λέξη αλλά να καταθέτω καθημερινά την αγάπη μου σε όλους τους ανθρώπους.

στο τέλος του κειμένου πάντως υπάρχει η αντίφαση...
προφανώς και σένα σε ταλανίζει η ανακολουθία,η αντιστοιχία της οποίας πρέπει να βρίσκεται πολύ βαθιά στον καθένα μας.

καλημέρα
φιλιά φιλιά

nkarakasis είπε...

Σκοπός μου ήταν να αποδείξω ότι οι σκέψεις με τις λέξεις είναι δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Εμείς είμαστε έρμαια των λέξεων, υπό την έννοια ότι σκεφτόμαστε μέσα στο όριο τους.
Παράδειγμα : Η λέξη φιλότιμος, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα εκτός από τα ελληνικά! ίσως και πολλές άλλες. Πώς λοιπόν π.χ. ένας γερμανός ποτέ θα γράψει ένα κείμενο με θέμα το φιλότιμο; αναρωτιέμαι τι άλλο δεν σκέφτομαι, απλά επειδή δεν έχω λέξη για αυτό..

Να σου πω και κάτι, άνευ παρεξήγησης, παίρνω το θάρρος, ειδικά εσύ, τα κείμενα σου, σφύζουν από σκέψεις, αισθήματα οι λέξεις είναι υποχείρια σου, νιώθω πάντα ότι ποτέ δεν σου είναι αρκετές.. αν και τις χειρίζεσαι με εξαίσια μαεστρία. Αυτό είναι! Αναδύεσαι μέσα από τις λέξεις, τα αισθήματα, οι σκέψεις σου, το κατηγορώ σου. Αυτό-συνθέεσε μέσα από τις λέξεις και αυτό εγώ προσωπικά το ευχαριστιέμαι ιδιαίτερα, γιατί ζωγραφίζω την προσωπικότητα σου μέσα από αυτές τις λέξεις…

Να είσαι πάντα καλά και να γράφεις έτσι όπως γράφεις.

Εγώ πάλι χαρακτηρίζομαι από τις λέξεις, δεν τις παίζω, τις ταλαιπωρώ ενίοτε...

Ναι ταλανίζομαι, γιατί μια άποψη είναι σωστή, μέχρι να βγει λάθος, αλλιώς γίνεται πεποίθηση και ... μακριά από εμάς τέτοια πράγματα..!!


ΥΣ. Είμαι σίγουρος, ότι ακόμα και μουγγή, και κουλη και τυφλή (χτύπα ξύλο,κουβέντα που πιάσαμε τώρα) ακόμα και με την μύτη θα έγραφες.. δεν μας πείθεις σε αυτό..

Φαιδρα Φις είπε...

είναι περίεργοι οι τόποι μου,εννοώ αυτούς των λέξεων,δεν εξαρτώμαι όμως από αυτούς,και προσπαθώ γι'αυτό και μοχθώ,
καθημερινά,
μπορεί να υποφώσκει η ισχυρή προφάνεια ότι θα έγραφα και με τη μύτη ή τον ώμο ή τον αγκώνα,δεν ξέρω,
για μένα πάντως έχει μεγαλύτερη σημασία να σκέφτομαι κι ας μην καταγραφεί εξωτερικά αυτό
έτσι κι αλλιώς ως φορτίο θα υπάρχει καταγεγραμμένο στο είναι μου,
σκέψου ότι αιώνες επί αιώνων οι λέξεις είναι εκείνες που δέχονται το βάρος των σκέψεων,τις ηλικίες μας,τα φύλα,τα άχθη,τους φόβους,τις αγωνίες μας,
είναι κάτι σαν μεσάζοντες του υποσυνείδητου στο συνειδητό,
από τη φαντασία στην πράξη,
δεν τις αρνούμαι,
απλώς πάντα εκτιμώ το ρόλο τους ως παραπληρωματικό του στοχασμού

είσαι πολύ καλός και γλυκός που λες όλα αυτά για μένα...
ευχαριστώ πολύ πολύ

φιλιά φιλιά φιλιά