Η στιγμή

Κάποιες στιγμές είναι σαν τον καταρράχτη που χύνεται αδίστακτα ,σαν το πλήθος που ξεχύνεται στους δρόμους, σαν την ανάσα που γίνεται δυνατή όταν φιλάς αυτόν που αγαπάς.

Βγήκε από το σπίτι πέρασε από την πλατεία με τον ψηλό φοίνικα που όλα τα βλέπει και έφτασε μέχρι την προκυμαία.

Είδα ένα καράβι να έρχεται, είναι μέσα ;

Μπορεί δεν ξέρω.! απάντησε ο λιμενεργάτης που ξανά τον είχε ρωτήσει χθες και προχτές.

Δάκρυα χαράς πνίξανε τα μάγουλα, μα το χαμόγελο της υπερνικούσε την οποιαδήποτε ομορφιά του κόσμου. Η ελπίδα σαν ζώνη έσφιγγε το στέρνο και έκανε τις ανάσες της κοφτές και απότομες.
Το καράβι έκανε μανούβρα και μπήκε στο λιμάνι. Κόσμος άρχισε να βγαίνει από τη κοιλιά του πλοίου σαν μουσική που δεν χάνει τον ρυθμό της.

Ακόμα να φανεί , ακόμα…

Όταν και ο τελευταίος βγήκε δεν άντεξε και ρώτησε

Είναι κανείς άλλος μέσα; Κανείς απάντησε ο ταξιδιώτης και την κοίταξε περίεργα.

Η χαρά πνίγηκε, η ελπίδα χάθηκε , ο κόσμος ήταν άχρωμος και βουβός.

Άλλη μια μέρα; Άλλη μια ελπίδα ; Ακόμα μια στιγμή ..

**

Πόσοι μήνες, πόσα χρόνια πεταμένα
ό,τι χάνεται ακόμα με τρομάζει
κι η εικόνα σου που φαίνεται στον τοίχο
μόνη έξοδος κινδύνου τώρα μοιάζει.

Αχ, δεν είν' ο θάνατος που με τυραννάει
είν' η στιγμή, είν' η στιγμή που περνάει και χάνεται

Στίχοι: Σταμάτης Σπανουδάκης

Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης

Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Θα ήθελα να…

Ζω σε ένα κουτί δύο επί δύο και το μόνο παράθυρο που έχει αυτό το κουτί δεν μπορώ να το δω, παρόλο που κοιτάω προσεκτικά και τους τέσσερεις τοίχους. Έχω διαβάσει για αυτό το παράθυρο και πολλοί σοφοί μου έχουνε μιλήσει για αυτό. Σαν όνειρο που κάποτε πίστεψα, σαν παραμύθι που με μάγεψε, σαν βιβλίο που ποτέ δεν έπιασε σκόνη, ζω ψάχνοντας να βρω το παράθυρο.Πρέπει να πιστέψεις ότι υπάρχει, μου λένε και εγώ τους πιστεύω. Δεν είναι δυνατόν όλοι αυτοί να έχουνε δει το παράθυρο και εγώ ακόμα να ψηλαφώ τους τοίχους και να μην μπορώ να το ακουμπήσω!

Καμιά φορά σκέφτομαι μήπως το παράθυρο δεν είναι πραγματικό και όλοι οι άλλοι ζούνε σε μια παραίσθηση ή σε ένα νυχτερινό όνειρο και μέσα στην ζάλη τους προσπαθούν να με πείσουνε για την ύπαρξη του. Ίσως να είναι έτσι , ίσως και εγώ να μην είμαι έτοιμος να δω το παράθυρο, αλλά όσο μπορώ να θυμηθώ τον ευατό μου , πάντα για αυτό το παράθυρο ψάχνω.

Ανοίγω ένα βιβλίο να διαβάσω. Με στενεύουν οι τοίχοι αλλά στριμώχνομε αρκετά και το καταφέρνω. Ξεκινάω να φάω και το πιρούνι με μια αδέξια κίνηση μου πέφτει από τα χέρια. Ευτυχώς το κουτί δεν είναι μεγάλο και είναι αρκετά φωτισμένο ώστε να βρω εύκολα το πιρούνι που μου έπεσε.

Κοντοστέκομαι και αναμασάω την τελευταία αυθόρμητη σκέψη μου. Δεν είναι δυνατόν να μην το είχα δει τόσο καιρό ! το δωμάτιο είναι αρκετά φωτισμένο ώστε να βρω εύκολα το πιρούνι μου! Μα καλά πώς δεν το σκέφτηκα τόσο καιρό! Για να είναι φωτισμένο πρέπει να υπάρχει παράθυρο, αλλά πού είναι αυτό ; Κοιτάω δεξιά και αριστερά αλλά πάλι παράθυρο δεν βλέπω. Ψηλαφίζω ξανά τους τοίχους με τα χέρια, αλλά καμία προεξοχή δεν βρίσκω που να υποδεικνύει ότι υπάρχει ή υπήρχε ποτέ παράθυρο εκεί. Όμως έχω φώς!

Σταματάω να χαϊδεύω τους τοίχους και πιάνω το πιρούνι που μου έπεσε. Συνεχίζω να τρώω μηχανικά το φαγητό μου και παρατηρώ ότι ακόμα το δωμάτιο είναι φωτισμένο αρκετά. Μπορώ να δω την μπριζόλα μου, το χρώμα της και το σχήμα της, μπορώ να δω και το ψωμί μου που είναι σταρένιο και πασπαλισμένο με σουσάμι. Κοιτάω τα ρούχα μου και παρατηρώ ότι είναι καινούργια και καθαρά και από το φώς αστράφτουν. Γυρνάω τα χέρια μου από την μέσα μεριά και .. ναι μπορώ να τα δω.. είναι καθαρά και περιποιημένα. Ζω σε ένα κουτί που δεν έχει παράθυρο αλλά έχει φώς .!

Έχει σημασία, σκέφτομαι , που δεν ξέρω που πέφτει το παράθυρο; Δεν είναι αρκετό ότι έχω φώς; Το παράθυρο σαν ξύλο και γυαλί τι το χρειάζομαι; Το φώς που έχω είναι υπεραρκετό. Η αναζήτηση μου για το παράθυρο ήταν ανούσια, εφόσον τις ιδιότητες του παραθύρου τις λαμβάνω και με το παραπάνω.

Δεν προλαβαίνω να τελειώσω την σκέψη μου και ξάφνου κάτι απίστευτο γίνεται γύρω μου. Από την τρομάρα μου, το πιρούνι φεύγει από τα χέρια μου και πέφτει στο πάτωμα κάνοντας ένα χαρακτηριστικό ήχο.
Οι τοίχοι με ένα μακρόσυρτο θόρυβο αρχίσουν να απομακρύνονται από γύρω μου και το ταβάνι αρχίζει να ανεβαίνει προς τα πάνω….

Ζω σε ένα κουτί που πλέον έχει διαστάσεις άπειρο επί άπειρο. Τίποτα δεν θυμάμαι για παράθυρα και είμαι πολύ ευχαριστημένος για αυτό.

Ο Κουφός & ο Τυφλός

Ένας πλήρης οργασμός εργασιών επικρατούσε στην κυρία αίθουσα καθώς η προσμονή αυτών που θα τιμούσαν με την παρουσία τους την παράσταση απόψε το βράδυ, έκανε τους πάντες νευρικούς και αγχώδεις. Ο Δήμαρχος, δημοσιογράφοι και άλλοι γνωστοί και άγνωστοι είχανε κλείσει εισιτήρια για να δούνε από κοντά την ορχήστρα των χρωμάτων, μήνες πριν την επίσημη ημέρα έναρξης.

Η ορχήστρα σε μια γωνιά ζέσταινε τα όργανα αφήνοντας νότες και ήχους χωρίς ρυθμό και μουσικό ύφος, να πλανιούνται στον χώρο. Θα αναλογιζόταν κανείς ότι πώς ήταν δυνατόν τόσα διαφορετικά είδη οργάνων, που αν ακουστούν όλα μαζί ταυτόχρονα, η κακοφωνία τους αναιρεί κάτι τόσο γλυκό όσο την συμφωνία του Αυγούστου που θα εκτελούσαν απόψε το βράδυ.

Ο Μαέστρος σε μια καρέκλα διάβαζε τις παρτιτούρες του ξανά και ξανά φανερά ενοχλημένος από τις καθαρίστριες του θεάτρου που μάζευαν τα τελευταία σκουπίδια ανάμεσα από τις καρέκλες. Ο Ταμίας στην είσοδο ταξινομούσε τα εισιτήρια μέσα στο συρτάρι του, ανά πτέρυγα και κόστος. Ο υπάλληλος στο κιλικίο έβαζε τα τσιπς και τα γαριδάκια στο μπροστινό μέρος και ονειρευόταν τις σημερινές εισπράξεις καθότι πίστευε ότι σήμερα ο πολύς κόσμος θα του άφηνε ένα καλό μεροκάματο.

Η ώρα 6.00 το απόγευμα και όλα ήταν στην εντέλεια! Τα πατώματα αστράφτανε, η είσοδος ήταν τακτοποιημένη και όλοι οι υπάλληλοι του θεάτρου φοράγανε αυτήν την ομοιόμορφη στολή μπλε παντελόνι με μωβ γιλέκο.

Πλήθος κόσμου μαζεύτηκε στην είσοδο και μετά από λίγο μπήκε στην κεντρική σάλα αφού πλήρωσε το αντίτιμο. Ο Δήμαρχος ήταν εκεί και ο γιός του βουλευτή που πολλά έχουν γραφτεί για την κοσμική του ζωή. Μπροστά μπροστά ένας ξανθός και δίπλα του ένας μελαχρινός κοντός με μεγάλα αυτιά που με τα απλά ρούχα που φορούσε ξεχώριζε ανάμεσα στα σμόκιν και τις γραβάτες των περισσότερων.

Σαν τα φώτα χαμήλωσαν, ο μαέστρος εμφανίστηκε σε ένα βάθρο σαν άλλος Ιησούς στο Όρος των Ελαιών. Σιγά αλλά σταθερά η ησυχία κυριάρχησε στις θέσεις των επισκεπτών και τα φώτα χαμήλωσαν και άλλο.

Μουσική απαλή σαν το νερό και δυνατή σαν τον άνεμο μάγεψε τα αυτιά των θεατών. Ο Μαέστρος ίδρωνε και έδινε οδηγίες, πότε στο κόντρα μπάσο πότε στα βιολιά. Ησυχία πάλι και ο ήχος από το πιάνο έκανε όλους να κοιτάξουν τον πιανίστα με θαυμασμό. Οι νότες χοροπήδαγαν από την ουρά του πιάνου και ο απαλός ήχος από το βιολί συντρόφευε την αρμονία του πιάνου. Ξανά βιολιά πιο δυνατά έσκισαν την αίθουσα στα δυο και συνεπήραν μαζί τους σκέψεις και επιθυμίες.

Όλοι κοίταζαν και κανείς δεν μίλαγε ακόμα και όταν επικράτησε σιωπή στην ορχήστρα. Τα τύμπανα βάρεσαν δυνατά και από το τσέλο ένας τσιριχτός γλυκός ήχος έκανε τους πάντες να ανατριχιάσουν. Η μουσική δάμαζε την σκοτεινιά και η σκοτεινιά κοίταζε στα μάτια τους τρομπετίστες έτοιμη να καταπιεί αδίστακτα και τις δικές τους νότες.

Ξανά σιωπή ,μια μικρή παύση, τα φώτα άναψαν και ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος χειροκροτώντας δυνατά. Τα χέρια τους κοκκίνισαν από την δύναμη που χτύπαγαν τις παλάμες και ο μαέστρος έσκυψε το κεφάλι μα από μέσα του ο παράδεισος ζωγραφιζόταν ζωντανά μιας και τα αυτιά του ακούγανε τα ζήτω και τα μπράβο.
Σιγά σιγά αποχώρησαν με τάξη και με ήθος, σαν όλοι να αλλάξανε μυαλά για λίγο εκεί μέσα.

Στη έξοδο ο Διευθυντής χαιρέταγε τους πάντες, μα ιδιαίτερη υπόκλιση στον Δήμαρχο και στους γνωστούς δεν ξέχναγε να κάνει. Ξάφνου από μπροστά του πέρασε και ο μελαχρινός ο κοντός με τα μεγάλα αυτιά. Του έπιασε τα χέρια σφιχτά με καλοσύνη και με χαμόγελο πλατύ τον συγχάρηκε. Ευχαριστώ του είπε ο Διευθυντής αλλά ο κοντός με τα μεγάλα αυτιά δεν άκουσε και ζήτησε να το επαναλάβει. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ είπε πάλι ο Διευθυντής και ο κοντός πάλι δεν άκουσε τίποτα. Συγνώμη ζήτησε ταπεινά λίγο πιο δυνατά γιατί είμαι κούφος …

Το βράδυ καθόταν ο διευθυντής με τον μαέστρο και πίνανε ένα ρακί εις μνήμη τις σημερινής νύχτας που τους χάρισε δόξα και εισπράξεις. Περίεργο λέει ο Διευθυντής ήταν και ένας κουφός που πολύ του άρεσε η παράσταση; Αστείο δεν είναι ;

Αστείο είναι απάντησε ο μαέστρος ότι αυτοί που ακούγανε ελάχιστα βλέπανε..

Το τσιγάρο & Εγώ (ΙΙ)

.. ενα τσιγάρο μετά ...

Το τσιγάρο & Εγώ!

Χρόνια τώρα έχω ένα σύντροφο, κρυφό μα πάντα στο πλευρό μου. Κάθε λύπη ή χαρά αυτός ασταμάτητα εκεί ξαγρυπνάει μαζί μου. Και τώρα που ακούω David Bowie προσπαθώ να μετριάσω την φιλία μου μαζί του.

Δεν είναι θλιβερό τα βλαβερά πράγματα να είναι όμορφα ?
Ξέρω δεν διαφέρω από τους ναρκομανείς και δεν είμαι καλύτερος από τους εξαρτημένους και εθισμένους σε ουσίες αλλά μου αρέσει ..

Πρώτη προσπάθεια να μην το ανάψω μέχρι να τελειώσει το τραγούδι… και το επόμενο τραγούδι ακούγεται ωραία .. α’ ρε David …

Τα χέρια μου τρέμουνε λίγο, τα πόδια νευρικά κουνιούνται κάτω από το τραπέζι.. αν το ανάψεις θα πεθάνεις … πάτα τα πλήκτρα του πληκτρολογίου να ξεχαστείς , μπες στον ρυθμό των drums .. (ένα τσιγάρο τώρα…) , μην σταματάς να γράφεις δεν πρέπει να σταματήσεις να γράφεις .. φτου και αυτό το τραγούδι είναι ωραίο … είναι πρωί αν αντέξω μέχρι το μεσημέρι όλα θα έχουν ξεχαστεί. Μετράω τον χρόνο .. πάει αργά..

Φεύγω από το κομπιούτερ .. αυτό φταίει που καπνίζω . δεν πάει να γαμηθεί !!!
«Σημάδια της στέρησης στην νικοτίνη είναι έντονα νεύρα..» καλά τα λέει στο ιατρονετ …

Κλείνω μην το σπάσω…