Ένας καφές..

Είναι γνωστό, ότι αρέσκομαι να πληκτρολογώ. Όχι έτσι αφηρημένα να πληκτρολογώ αλλά να γράφω κείμενα, διηγήματα κ.α. Είναι δε ιδιαίτερη μου χαρά να το κάνω αυτό με το λαπιτοπ μου στις καφετέριες αφού πρώτα συμβουλευθώ το nokia 95 μου ότι υπάρχει ασύρματο δίκτυο στην γειτονιά. Ιδιαίτερη προτίμηση έχω στην On telecoms που είναι όλα ξεκλείδωτα (ας μείνει έτσι αυτό).

Ενίοτε λοιπόν, σαν οι υποχρεώσεις τις προσωπικής μου ζωής ή της επαγγελματικής με ξεχάσουν, εγώ κατρακυλάω με χαρά στις καφετέριες, παραγγέλνω ένα κατακαιφε, βγάζω το ασπρο μακ βιβλίο (πως λένε μακ ντακ, μακ ντοναλτς κ.τ.λ) και δουλεύω.

Σε αυτές τις ώρες, προσέχω έτσι ώστε να είμαι μόνος μου, χωρίς να ενοχλούμε από θορύβους διπλανών μου και γενικά οποιουδήποτε ήχου ή εικόνας που μπορεί να μου αποσπάσει την προσοχή. Η συγγραφή θέλει ησυχία, όπως και το νοσοκομείο. Για αυτό ίσως και να αντιμετωπίζεται ως αρρώστια από ορισμένους.

Έτσι λοιπόν σήμερα το πρωί, είχα τρείς ώρες ελεύθερες και τις εκμεταλλεύτηκα σε ένα καφέ μπαρ, αναψυκτήριο, ουζερί, ταβέρνα, στριπ show, καλοκαιρινό σινεμά κ.α.

Ήμουνα μόνος μου, εγώ ένας γαλλικός και το λαπιτοπ μου. Ξεκινώ να γράψω …
«Κοίταξε γύρω του. Σαν να γεννήθηκε εκείνη δα την στιγμή όλα του φαίνονταν απίθανα και καινούργια..»

Εμφανίζεται ένας νεαρός από το πουθενά και κάθεται ακριβώς πίσω μου. Αδιαφορώ, συνεχίζω να γράφω : «Ένα άπλετο φως τον έλουσε…» Από πίσω ακούγεται μια φωνή να μιλάει στο κινητό.

- Έλα μάνα, καλά είσαι .. ναι μωρέ .. όχι δεν άργησα χθες το βράδυ … έτσι πήρα…

Εκνευρίζομαι για λίγο, περιμένω να κλείσει το τηλέφωνο και συνεχίζω.. «..και προσγειώθηκε σε ένα άγνωστο μέρος..» ξανά στο κινητό ο τύπος.

- Θα έρθεις ρε μ… θα σου παραγγείλω καφέ .. άντε έλα..

Σύντομη η συνομιλία, συνεχίζω προσπαθώντας να συγκεντρωθώ.. «..Απο το..» πάλι η φωνή του

- Ναι για σας τηλεφωνώ για την Lotus που έχετε έξω .. 62,000 ευρώ.. με τριανταπέντε τι έχετε ; καλά θα περάσω από εκεί, έχετε δίκιο ..

Τρελαίνομαι. Σκέφτομαι να σηκωθώ να πάω να κάτσω αλλού. Κοιτάω το λαπιτοπ, τον καπνό μου, τον γαλλικό , το νερό την τσάντα μου .. βαριόμουνα και μόνο να το σκεφτώ … ξέχνα το λέω από μέσα μου, δεν μπορεί ΤΟΥΣ ΠΗΡΕ ΟΛΟΥΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟ… αλλά αυτός με διέψευσε οικτρά.

- Έλα μωρό μου, ναι το βράδυ.. όχι αργά, έχω να πάω σε κάτι εγκαίνια.. , το κλείνει, βαθιά ανάσα εγώ..
-Ελα ρε φίλε! Πάρε με εσύ από το σταθερό άντε ..

Χτυπάει το τηλέφωνο, δεκαπέντε λεπτά συνομιλία με θέμα γιατί πέρασε ο τάδε και ο τάδε στο μάθημα της Ανατομίας ..(αμ γιατρός θα γίνει αυτός, σκέφτομαι από μέσα μου, καρκίνο θα έχει από τα πολλά τηλέφωνα..)

Κλείνω το λαπιτοπ, δεν κατεβαίνει μπουκιά σκέψης. Μόλις τελειώνει η μακρόσυρτη συνομιλία του με θέμα την σχολή, γυρνάω το κεφάλι μου να τον παρακαλέσω να πάει να κάτσει αλλού .. δεν προλαβαίνω ..
- Έλα ρε π.. σαν π.. έχει γίνει ο καφές .. , σε πέντε λεπτά σηκώνομαι και φεύγω ακούς ..

Δεήσεις εγώ στον Αγιο Ονούφριο να μην έρθει ο φίλος του και αναγκαστεί και φύγει .. Αλλά δεν με άκουσε ..

Είχα πάθει νευροκορδονίαση .. Έβαλα το λαπιτοπ στην τσάντα και κάπνιζα σαν φουγάρο. Πλέον ήταν αδύνατον να γράψω γραμμή. Ακόμα και όταν δεν μίλαγε ένιωθα μια ταραχή ότι θα αρχίσει να μιλάει από στιγμή σε στιγμή..

Έφυγα…

Ηθικό δίδαγμα :
Υπάρχουν άνθρωποι που ούτε ένα καφέ με τον εαυτό τους δεν μπορούν να αντέξουν …

Ωμός ρεαλισμός

Ο άνθρωπος έχει πλέον καταρρίψει τα πάντα γύρω του με αποτέλεσμα να έχει φέρει σε απόγνωση και τον ίδιο του τον εαυτό.
Στην σημερινή κοινωνία όπου τα πάντα καταρρίπτονται, θρησκεία, πολιτική, οικονομική ευμάρεια, οικογένεια, περιβάλλον, φίλοι, σχέσεις και πολλά άλλα, ανακαλύπτουμε ότι τα πάντα είναι μια φούσκα που θεριεύει και πριν καταλάβουμε τι έγινε, ξάφνου σκάει πάνω μας, σαν τις παιδικές τσιχλόφουσκες που αναμασάνε τα παιδιά έξω από το σχολείο ανέμελα. Και αυτό πληγώνει τα όνειρα μας, σκοτώνει το μέλλον μας. Γινόμαστε επιφυλακτικοί, ανασφαλής, βλέπουμε σκιές στους τοίχους, φαντάσματα στο μπαλκόνι μας. Διπλοκλειδώνουμε την νύχτα, προσέχουμε τα παιδιά μας να μην μένουν μόνα τους στον δρόμο, αμφισβητούμε τις καλές κουβέντες, κοιτάμε τους φίλους μας με δεύτερο και τρίτο μάτι, ζηλεύουμε στις σχέσεις μας. Οι αξίες μετριούνται χρηματικά, δεν έχουν ηθική υπόσταση.

Δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με τίποτα δίπλα μας, ούτε τελικά και με τον εαυτό μας, δεν ξέρουμε να ζούμε μόνοι μας. Ναι αυτό είναι και το πιο δύσκολο από όλα! Να αποφασίσουμε ότι κάποιοι από εμάς μπορεί να ζήσουμε μόνοι μας. Κάνουμε στόχο την αποποίηση της μοναξιά μας, που μας φοβίζει κάθε μέρα και πιο πολύ στην μάταια αυτή κοινωνία μας. Ζηλεύουμε, ναι ζηλεύουμε αυτά που έχουν οι άλλοι, τα θέλουμε δικά μας ακόμα και αν δεν ξέρουμε αν μπορούμε να τα χειριστούμε. Μια οικογένεια πρέπει να έχει παιδιά όπως και οι φίλοι μας , ένας νέος πρέπει να έχει γκόμενα, να έχει πηδήξει πάνω από δύο φορές στην ζωή του όπως και ο φίλος μας ο Γιωργάκης, ένας παντρεμένος πρέπει να έχει αυτοκίνητο, ένας έφηβος πρέπει να έχει κινητό ..

Τα πάντα έχουν γίνει σύνθετα, έχει φύγει η απλοϊκή σκέψη από πάνω μας, δεν μας φτάνει να ζούμε και να έχουμε μια ικανοποιητική δουλειά. Θέλουμε και κάτι ακόμα, γιατί ξέρουμε ότι η δουλειά που έχουμε, μια φούσκα είναι σαν τις άλλες που θα φθαρεί αργά ή γρήγορα. Σαν το σεντόνι απλώνεται η θλίψη για τα πάντα γύρω μας και επικεντρωνόμαστε στον ίδιο μας τον εαυτό, τον μόνο που δεν μπορούμε να απαξιώσουμε. Δεν μας ενδιαφέρει πλέον να δημιουργήσουμε για την κοινωνία, για το κοινό δίκαιο ή για οτιδήποτε άλλο. Ενδιαφερόμαστε μόνο για την δική μας αυτοτέλεια και επιβίωση χωρίς να υπολογίζουμε το οποιαδήποτε κόστος.

..

Δεν αρκεί να είσαι καλός άνθρωπος, πρέπει να έχεις πτυχίο, δεν αρκεί να έχεις καλή καρδιά πρέπει να έχεις και ομορφιά, δεν αρκεί να έχεις άντρα πρέπει να έχεις και παιδιά, δεν αρκεί να έχεις παιδιά, πρέπει να έχεις και αυτοκίνητο, δεν αρκεί να μεγαλώσεις πρέπει να δουλέψεις μέχρι να σπουδάσεις τα παιδιά σου, δεν αρκεί να γεράσεις πρέπει να έχεις κάνει ιδιωτική ασφάλεια και να έχεις δικό σου σπίτι, δεν αρκεί να πεθάνεις.. πρέπει να έχουνε λεφτά οι άλλοι για να σε θάψουνε … Ένα κύκλος ατέρμονος και ψυχοφθόρος.. Μόλις βγεις στην σύνταξη, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και λες τα κατάφερα, αλλά τι λέω ; πόσοι από εμάς θα φτάσουν στην σύνταξη ; ακόμα και αυτό είναι αβέβαιο στις μέρες μας..

Και όλα καταλήγουνε σε μια αδιαφορία για τα κοινά που απλώνεται σαν το νεκροσέντονο γύρω μας και ένα καταλυτικό Εγώ που μας τονώνει περιστασιακά τρώγοντας μικρά κομμάτια από τις σάρκες μας…

.. και όσοι λένε ότι εκεί έξω η ζωή είναι χαρά, ότι τα πάντα είναι θετικά και όμορφα, το μέλλον μας λαμπρό δεν θα τους πω όχι, δεν θα τους φέρω καμία αντίρρηση, είναι χρήσιμο να υπάρχουν τρελοί σε μια κοινωνία.. εξάλλου μόνο ένας τρελός έχει την δύναμη να καλυτερεύσει αυτό που ζούμε..

Προσευχή..

Έσκυψες χθες το βράδυ στο αυτί μου και μου ψιθύρισες. Μου μίλησες για ένα κόσμο όπου εσύ και εγώ θα είμαστε ίσοι, μου είπες ότι τα παιδιά δεν θα πεινάνε, ο κόσμος θα είναι δίκαιος και κάθε ψέμα θα είναι παιδικό, δεν θα σκότωνε ψυχές και συνειδήσεις. Μου τα πες όλα αυτά και εγώ σε παρακολούθησα με προσοχή, μέχρι το τέλος.
Σε πίστεψα.

Μετά ήρθες να μου πεις, ότι αυτά δεν είναι εφικτό να γίνουν. Είναι ανώφελο, σαρκαστικό ως προς την ύπαρξη του ανθρώπου και ειρωνικό ως προς την εξέλιξη μας. Μου είπες ότι αυτά που άκουσα χθες ήταν φανταστικά και δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν.
Με έπεισες και πάλι.

Σήμερα σου λέω ότι σε βαρέθηκα, δεν αντέχω άλλο το ψέμα σου, τον τρόπο που προσπαθείς να με πείσεις ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος ή χειρότερος. Κουράστηκα να σε ακούω !
Θέλω να το πιστέψεις τώρα εσύ αυτό.

Γεννήθηκα σε αυτόν τον κόσμο και θα πεθάνω, είτε είναι άσπρος είτε είναι μπλε. Δεν έχει σημασία και εγώ ένα κομμάτι της μηχανής είμαι, που ακόμα κανείς δεν ξέρει τι έργο εκτελεί! Απλά εργαζόμαστε με την κατεύθυνση του αέρα, παντού δηλαδή. Όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία. Και αν στον δρόμο μου, κάτι μπορώ να φτιάξω, θα το φτιάξω, αλλά δεν θα αναλωθώ πλέον σε συζητήσεις δυνατοτήτων, εσχατολογίας, θάρρους και ελπίδας. Θα ζω την μέρα και θα κοιμάμαι την νύχτα.

Σαν ένα ζώο, μικρό σαν το μυρμήγκι, δυνατό όσο η θέληση.

Και θα γράφω για αυτά που ζω, θα γράφω … γιατί ζω..

Καληνύχτα.

Λύκοι..

Ζούμε στον αστερισμό των Λύκων. Οι κυνόδοντες αστράφτουν, το μάτι λαμπυρίζει, η τρίχα σηκώνεται .. Και εμείς σαν τα αρνιά τριγυρνάμε γύρω από τον εαυτό μας, κοιτάζοντας τάχα που είναι η πόρτα να ξεφύγουμε. Μάταιο, μόνη λύση η μεταμόρφωση, όλα τα άλλα τα δοκιμάσαμε..