30/1/11

Πειραιάς-Βόννη..

Πειραιάς, Βόννη νύχτα και το βαγόνι κουνιόταν σαν καλαθούνα μωρού. Κάθισε δίπλα μου, μαλακά σαν χάδι. Χαμογέλασε και έβγαλε ένα τσιγάρο από την ασημένια ταμπακιέρα. Σκέφτεσαι, μου λέει, από το πρόσωπο σου το βλέπω. Σκέφτομαι ναι, ανταπάντησα και παρατήρησα τα ροδοκόκκινα μάγουλα και τις όμορφες σκιές που χάριζε η αχνή λάμπα από πάνω μας.. Έχεις διαβάσει για τον.. ξεκίνησε να λέει, όχι, την κόβω. Δεν έχω διαβάσει. Απλώς σκέφτομαι. Τι θα ήθελες να πεις τώρα δα, πες το χωρίς να σκεφτείς. Αυθόρμητα. Μου χαμογέλασε.
Σαββάτο βράδυ, απόκληρος σκέψεων αλλά τόσο γεμάτος όσο ένα σεντούκι με φωνές, ευτυχισμένος για αυτά που είναι δίπλα μου σαν βελανιδιά την άνοιξη. Ναι αλλά τι θα ήθελες να κάνεις τώρα, με ρωτά πάλι. Να ουρλιάξω.. ή να γελάσω ή να κλάψω, δυνατά! . και εσύ... Που πήγες; Ίσως να μην πρέπει να ταξιδεύεις μόνος. Δεν είσαι μόνος, είσαι γεμάτος, ακούστηκε η φωνή χωρίς μορφή. Ναι, αλλά αυτή είναι η φύση μου. Να έχω τα πάντα και να ελίσσομαι σε μοναχικούς δρόμους. Να αμφιβάλλω και να καταστρέφω νοητά, για να δημιουργήσω έπειτα. Ναι, να δημιουργήσω. Όπως έκανα με εσένα..

26/1/11

Tu N'aurais Jamais Du - Maurice El Medioni & Roberto Rodriguez




Η μελαγχολική νότα της αισιοδοξίας που ξερίζωσε με τον ήχο του σαξόφωνου την αποτρόπαια σκέψη της αρρυθμίας. Ανεβάζοντας την λεζάντα "Πωλείται ελπίδα" στην μαρκίζα σαν να ήταν φανταχτερή μπούικ του '50 που χοροπηδάει στα στενά, από την μελωδική φωνή ξελαρυγγιασμένων νέγρων.. Ξέρεις, ακόμη ζω με αυτά τα παπούτσια που γυάλιζαν πριν χορέψω στο σκονισμένο πάτωμα.

19/1/11

Μια πόλη Μαγική..



Ελίσσεσαι μέσα από τις σκέψεις σου, ανασαίνεις τον δικό σου καπνό. Αναστενάζεις. Τι σκέψεις και αυτές κάθε νυχτιά;
Λες, έτσι τα ζήσαν άλλοι, έτσι θα τα ζήσω και εγώ. Σάμπως τι είμαι; κάτι διαφορετικό; τι είναι αυτό που θα με κάνει να περάσω στην ιστορία σαν αξιοσημείωτο; Και καταλήγεις να στέλνεις μηνύματα κρυφά στο μέλλον σου, μη τυχόν και δεν το προλάβεις. Είναι σωστό; Δεν είναι, αλλά δεν μπορείς να μην το σκέφτεσαι.
Λένε, ότι όλοι πάνω κάτω, φαντάζονται την ζωή τους στα επόμενα, πέντε-δέκα άντε είκοσι χρόνια από τώρα. Και εσύ, αντί να ονειροπολείς τα γερασμένα σου χέρια, να στέλνεις ραβασάκια στο μέλλον σου.
Και εκείνο να σου απαντάει, κοιτάζοντας σε στα μάτια. Σε αγαπώ, κάνε ότι μπορείς να είσαι εκεί όταν φτάσω και εγώ στο ύψος των ονείρων μου. Θέλω να σε αγαπώ και να μην μου λείπεις.
Θα είμαι. Θα είμαι εκεί. Αλλά δεν θα πάψω να σου μηνύω από τώρα για εκείνη την ημέρα. Είναι αναπόφευκτο να μην το κάνω. Συμπάθα 'με, και έτσι θα πορευτούμε από εδώ και πέρα.
Με την δική σου συμπάθεια.

Άστο καλό, νυχτιάτικα.
Αυτή η Μαγική πόλη, θαρρείς με μελαγχόλησε και απόψε...

17/1/11

Τρομπετίστες...



Της όμορφης χώρας,
οι τρομπετίστες,
κάλεσαν.
Και εκείνοι,
στην πρόσκληση 'μείναν σκεφτικοί.

ήταν βλέπεις, ψηλά στην πρόσκληση με μεγάλα γράμματα,
η φράση "ντυθείτε χαμόγελο¨,

Άνοιξαν τις ντουλάπες,
τα μπαούλα, τις αποθήκες,
δεξιά, αριστέρα, μάσκες,
πρόβα στον καθρέπτη,
Τελικά, κοίτα πως σου πάει....

Στην αυλή, ο ένας, στον άλλο έσκυβε με ευγένεια.
Στον θάλαμο, δώσαν το παλτό, μα 'κείνο το χαμόγελο,
το κράτησαν στο πέτο..

Οι τρομπετίστες μείναν αμίλητοι,
δακρυσμένοι, παρατηρούσαν,
την στιγμή, να γίνεται μέρα,
την ημέρα, σκέψη,
και την σκέψη, αιώνιο χαμόγελο.

Κοίταζαν την μορφή ενός ανθρώπινου παζλ,
να σύρεται μηχανικά δίπλα απ' τα φλιτζανάκια του καφέ,
οι κύβοι να μπαίνουν στις εσοχές,
και κάποιες κουβέντες να ανακλώνται,
μέσα στα σκεύη, με μεγαλύτερη μαεστρία
από τις ίδιες τις τρομπέτες..

εναλλάσσοντας την λέξη "καλημέρα.."
με την λέξη "ευχαριστώ.."

1/1/11

2011

Θα έλεγε κανείς, ότι κάθε τέτοια μέρα είναι σαν να πρωτομπαίνεις σε αμάξι, πιάνεις τον λεβιέ, φτιάχνεις το κάθισμα, κοιτάς το καθρεφτάκι, χαϊδεύεις το τιμόνι. Πάμε; Σου λέει ο συνεπιβάτης και εσύ παίρνεις μια βαθιά ανάσα.
Πάμε...
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος θα μπούμε σε ένα καινούργιο δαίδαλο τον οποίο πρέπει να διαβούμε με επιτυχία και γεροί.
Το 2010, πήρε την θέση του παρελθόντος όπως του άξιζε. Ότι ήταν να γίνει, έγινε..

Καλή χρονιά σε όλους,