Last Breath ...

Την κοίταξα στα μάτια και βυθίστηκα στις σκέψεις μου. Είδα το λυκαυγές τους τέλους και την άνυδρη ρωμιοσύνη της ψυχής μου. Χάθηκα μέσα στο αποφασιστικό βλέμμα των ματιών της που σαν τα την πέτρα απαξιεί τον άνεμο.

Είδα εμένα, όρθιο πάνω σε ένα βουνό. Δεν είδα κανέναν άλλο, ήμουνα μόνος μου σε μια έρημο άμμους και σκόνης. Κανείς δεν με έβλεπε και κανείς δεν μπορούσε να πει ούτε καλό ούτε κακό λόγο. Μοναξιά ένιωσα, σαν κόκκος σε ένα πλανήτη στρογγυλό που όλο γυρίζει, μόνος σε ένα πλανήτη γεμάτο κόσμο που δεν γυρνάει κανείς να σε κοιτάξει.

Θέριεψα, άρχισα να μιλάω δυνατά, λόγια αγγέλων είχα να πω, μα κανείς δεν με άκουγε. Σε γυάλινο τοίχο σταμάταγαν οι λέξεις μου, πιο πέρα δεν πήγαιναν.
Την κοίταξα καλύτερα.. ήμουνα εγώ μέσα εκεί, μα ήμουνα ανύπαρκτος σαν με κατασπάραζε το μίσος..

«Ώστε τελείωσαν όλα;»
«Ναι» μου απάντησε σκύβοντας το κεφάλι, φόρος τιμής σε κάτι που έφυγε.

Μοιράστηκε ανάμεσα μας η σιωπή, το δωμάτιο βάρυνε, η ατμόσφαιρα δεν σήκωνε άλλα λόγια.

Πλέον οι αποφάσεις σφραγίστηκαν, έσβησα το μισοτελειωμένο μου τσιγάρο στο μεγάλο τασάκι και σηκώνοντας τον γιακά μου βγήκα από το δωμάτιο. Το μόνο που μου έμεινε ήταν μια γλυκιά ευχαρίστηση που δεν απάντησα στην τελευταία της ερώτηση : «Αυτά που μου είχες πει, ένα βράδυ στην παραλία, τα εννοούσες ;» πήρα μαζί μου την απάντηση, αν και ήταν δύσκολο να μην πω : «ακόμα και τώρα τα πιστεύω…»

Ίσως αύριο, σαν πιούμε κάτι παραπάνω, να τα σκεφτούμε από καρδιάς και να κλάψουμε, μα δεν πειράζει.. ήταν όμορφα, δεν ήταν ;

Το Τρίκυκλο..

Σαν όλες τις μέρες ήταν και αυτή, βυθισμένη στο τέλμα της καθημερινότητας και της προσωπικής μου κούρασης. Ευτυχώς η ώρα ήταν εφτά το απόγευμα και εγώ κλείδωνα το γραφείο να ξεκινήσω να πάω στο σπίτι όπου δύο όμορφες αγκαλιές θα μου τα έσβηναν όλα, σαν την άμμο που παίρνει τα γραμμένα στο πρώτο κύμα.

Πήγα να ανοίξω το αυτοκίνητο, μηχανικά έβαλα την τσάντα στο πίσω κάθισμα και στο μυαλό μου ακόμα τριγύριζε η φούρια της ημέρας. Πελάτες που απαιτούσαν να δεχτείς το παράλογο με χαμόγελο, προμηθευτές που ζητούσαν τα υπόλοιπα με ανάγωγη φωνή, projects που πρέπει να τελειώσουν.. υποσχέσεις για ένα καλύτερο αύριο..

Από το μέτωπο, ένας ιδρώτας του στρες έκανε την εμφάνιση του και με το αριστερό μου χέρι το σκούπισα, σαν να ήταν λάθος, ένα δικό μου μυστικό που κανείς δεν πρέπει να μάθει. Τι ανόητο, σκέφτηκα και άνοιξα την πόρτα του οδηγού.

Θόρυβος πίσω μου, μια μηχανή φασαριόζα ακουγόταν και γύρισα μηχανικά, ασυναίσθητα να κοιτάξω. Ένα τρίκυκλο, από αυτά που είσαι σίγουρος ότι στην στροφή η ρόδα δεν θα ακολουθήσει το όχημα, πράσινο με σαπισμένη λαμαρίνα. Στην θέση του οδηγού ένας σκυθρωπά σκυμμένος ανθρωπάκος, σαν να του κάθεται η κοινωνία στο σβέρκο και αυτός την αντέχει χαμερπής, χωρίς στωικότητα, χωρίς εγωισμό, χωρίς ανάσα. Θαρρείς ότι το μόνο που του αρκεί είναι να έρθει η επόμενη μέρα. Τίποτα άλλο, έτσι απλά ..

Δίπλα του μια γυναίκα επίσης θλιβερή και στα μάτια της έβλεπες σκοτωμένα όνειρα, πεθαμένες ελπίδες.. τα ρούχα της μανταρισμένα πρόχειρα και στο κεφάλι μια μαντήλα κρύβει τα ατημέλητα, λιγδιασμένα μαλλιά της. Για ποιόν να φτιαχτεί; Για ποιόν να γίνει αρεστή; Ότι χρειάζεται από την ζωή είναι δίπλα της, πίσω της στην καρότσα….

Σαν οι εικόνες, συνοδεύονται από σκέψεις ο χρόνος χάνει την σημασία του. Παρατηρείς τα πάντα, γρήγορα, αποφασιστικά. Δέχεσαι τα λεπίδια της σκέψης σου μέσα στο κρανίο σου να σε χτυπάνε στα απόμακρα σημεία του μυαλού σου, εκεί που νόμιζες ότι δεν κατοικεί κανείς πια, σε εκείνο το σημείο που ο νους ενώνεται με την καρδιά..

Στην καρότσα δύο παιδικά βλέμματα, αντίκρουσαν τα δικά μου. Τι κοιτάν ; Εμένα, ναι!
Εμένα να μπαίνω στο ακριβό για αυτούς αμάξι μου, σκεπτόμενα τα άκρως αντίθετα από μένα. Εγώ λυπόμουν την άχαρη εμφάνιση των δύο παιδιών, τα όνειρα που πιθανόν δεν θα γνωρίσουνε, την απόγνωση της θλίψης τους που είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους. Και αυτά κοίταζαν ζηλευτά τα σιδερωμένα ρούχα μου και το πανάκριβο για αυτούς αυτοκίνητο μου. Με το μυαλό τους πλάθανε ένα κόσμο, που περιείχε αυτά που όλοι θεωρούμε αυτονόητα..

Τα μάτια μας συναντήθηκαν, εκ διαμέτρου αντίθετες σκέψεις ανταλλάξαμε σε κλάσματα δευτερολέπτου.. και μετά χαρίσαμε ο ένας στον άλλον ένα χαμόγελο, σαν κρυφή συνεννόηση για αυτά που συζητήσαμε, σαν επισφράγιση μια φιλικής κουβέντας που ανταλλάξαμε, σαν μια σκέψη που μοιράστηκε στα δύο.

Μαζεύτηκε ο καθένας μας σε μια γωνιά αυτού του πλανήτη, κρατώντας τις σκέψεις του προσωπικές, στιγμιαίες.. μα πολύ σημαντικές.

Elisa Dancing..

Σήκωνε το πόδι της ψηλά, το έφερνε γύρω από το εαυτό της και με μια απότομη κίνηση πραγματοποιούσε μια πιρουέτα που θαρρείς ο κόσμος γύριζε κι αυτή έμενε ακίνητη. Σαν σταμάταγε να γυρνάει, έμενε πάνω στις μύτες των ποδιών της σαν να είχε γεννηθεί μέσα σε αυτά τα στενά υποδήματα. Τα μαλλιά της ανέμιζαν και μια ξανθοκάστανη τούφα έπεφτε απαλά πάνω στο πρόσωπο της. Ένα  λευκό φόρεμα σαν φτερά αγγέλου, έντυνε το κορμί της ανεμίζοντας  κάθε της κίνηση. Μια ρυθμική μπαλάντα του Elton John ακουγόταν από ένα φθηνό στερεοφωνικό πίσω της κι ο αγαπημένος της φίλος ο Τζον Μακ Κάρθυ κρατούσε την κάμερα σταθερά για να αποθανατίζει το θελκτικό κορμί της που χόρευε παθιασμένα με φόντο ένα λευκό φωτισμένο παράθυρο.

- «Πραγματικά εκπληκτικό!» της είπε κλείνοντας την κάμερα.
- «Θα το ανεβάσεις σήμερα;» τον ρώτησε προσπαθώντας ταυτόχρονα να κερδίσει μια ανάσα από το λαχάνιασμα.
- «Ναι. Το βράδυ..» απάντησε εκείνος κι αφού έβγαλε την κασέτα από μέσα πλησίασε τα χείλια της και της έδωσε ένα παθιασμένο φιλί.
- «το ξέρεις ότι με ανάβεις Elisa;» της είπε σιγανά πλησιάζοντας το αυτί της κι εκείνη άφησε ένα ναζιάρικο γέλιο να ξεχυθεί μέσα στο μικρό δωμάτιο της οδού Παντέτσι, παράλληλος  της φημισμένης Βία Κοντότι στο κέντρο της Ρώμης. Είχε κίνηση απ' έξω και τα αυτοκίνητα έφερναν την ζωή μέσα στο διαμέρισμα.

Το ίδιο βράδυ στο προσωπικό της blog είχε ανέβει ακόμη ένα video όπου η Elisa Betrino χόρευε μαγευτικά προσκαλώντας τον οποιαδήποτε ενδιαφερόμενο να αφήσει σχόλια για εκείνη, τον χορό της και γιατί όχι; Να ακολουθήσει όνειρα της από μια αντάξια πρόκληση ενός ατζέντη. Κοίταξε ακόμη μια φορά τον καθρέπτη με αυτοπεποίθηση.

Το τέλος της ΕΔΕΜ ;

Μια καντίνα, μια προσπάθεια ζωής και μια τεράστια ανάγκη επιβίωσης.

Ένα πουλί αποδημητικό, στον δρόμο πεθαμένο, μια ελπίς που χάθηκε, μια ασήμαντη φωτογραφία του σήμερα.

Στο πόλεμο, παιδιά πεθαίνουνε, στρατιώτες κλαίνε. Σε πολλά σημεία του πλανήτη μας, η βροχή δεν ταΐζει πια την γη. Την τρώει!

Σε κάποια άλλα ο άνεμος δεν είναι πια φίλος των ναυτικών, μα σαν βρει τα όνειρα μας, τα καταπίνει στο διάβα του.

Και εγώ παρακολουθώ την μέρα και απορώ, τόσες εικόνες και εγώ μόνος και ανήμπορος να αλλάξω μία από αυτές. Μήπως είμαι μικρός, μήπως είμαι λίγος ή μήπως είμαι αρκετά αδιάφορος; Δεν κουνιέμαι όπως η βελανιδιά δεν μπορεί να κάνει κάτι στον κάμπο που καίγεται, δεν κουνιέμαι σαν τα βουνά που δέχονται τον σεισμό αγόγγυστα.

Η φρίκη θεριεύει και εμείς απλώς την φανταζόμαστε μέσα στα στενά όρια του μυαλού μας.

Η κάθε μέρα γίνεται παρελθόν και ο ήλιος θέλει πάντα να ανατέλλει στην ίδια θέση, δίχως ποτέ να λογαριάζει τα σκουπίδια που άφησε η νύχτα.

Αυτός ο πλανήτης μας βαρέθηκε …

Αυτόν τον πλανήτη τον κάναμε να μας βαρεθεί…

Και κάποιες ψυχές που αγαπάς.. τι να τους πεις; .. γιατί σιωπάς..;

Ένα παγκάκι, ένα όνειρο, μια ελπίδα από δύο ερωτευμένους που τρυφερά ο ένας αγκαλιάζει τον άλλο….

Μια νέα μέρα γεννιέται ;….

Ο Προφήτης..

- «Kαι τι έχεις να μας πεις για τον γάμο δάσκαλε;» ρώτησε η Αλίκη κοιτάζοντας στα μάτια τον γέροντα.

Και εκείνος απάντησε απλώνοντας την ματιά του στην πλατιά θάλασσα.

-«Μαζί γεννηθήκατε και μαζί θα μείνετε εσαεί. Μαζί θα είστε ακόμα και αν τα λευκά φτερά του θανάτου σας αγκαλιάσουν. Μαζί θα είστε στα δύσκολα αλλά και στα εύκολα.
Αλλά κρατήστε τις αποστάσεις σας. Αφήστε τον αέρα της συμβίωσης να περνάει ανάμεσα σας. Να πίνετε νερό από την ίδια βρύση αλλά ποτέ από το ίδιο ποτήρι. Αγαπήστε και αγαπηθείτε αλλά μην αφήσετε την αγάπη να στραγγαλίσει την σχέση σας. Τραγουδήστε και χαρείτε για το ίδιο πράγμα, αλλά ο καθένας τον χορό χώρια να τον τραβάει. Όπως οι χορδές της κιθάρας είναι μόνες τους και ομαδικά σε γλυκαίνουν με την μελωδία τους, έτσι και εσείς πρέπει να πορεύεστε μαζί, αλλά μόνοι σας. Αφήνετε τους αέρηδες της ελευθερίας να σας ανεμίζουν. Όπως η Βελανιδιά και η Κυπαρισσιά στο ίδιο χώμα μεγαλώνουνε αλλά ποτέ το ένα πάνω στην σκιά του άλλου.»

- «Πες μας και για την αγάπη..»

- «Όταν την γνωρίσετε παραδοθείτε άνευ όρων. Στροβιλιστείτε μαζί της, αφεθείτε στην μαγεία της. Ακόμα και αν σας παρασύρει στον γκρεμό, ακόμα και αν πιστεύετε ότι είναι μάταιη. Ακόμα και αν σας πληγώσει με το σπαθί που κρύβει μέσα της.
Και πιστέψτε την, αν σας μιλήσει. Ακόμα και αν τα λόγια της σας θρυμματίσουν την ψυχή. Η αγάπη έχει την δύναμη να σας ανεβάσει στο πιο ψηλό βουνό, αλλά και την κατάρα να σας ρίξει στο πιο απύθμενο βάθος. Η αγάπη ταΐζει τα χωράφια και η αγάπη εξαφανίζει τις σοδιές. Στο ίδιο ζύγι δύο δυνάμεις, αλλά πάντα ισορροπημένες. Μα όλα αυτά τα κάνει για να σας δώσει γνώση. Γνώση του εαυτού σας που δεν είχατε πριν την γνωρίσετε. Η Αγάπη είναι σοφή και η σοφία είναι αγάπη. Η Αγάπη δίνει μόνο αγάπη και δέχεται μόνο αγάπη. Μα και αν πιστέψεις ότι μπορείς να δείξεις τον δρόμο στην αγάπη, θα εκπλαγείς από το δρόμο που ξέρει η αγάπη. Κανείς δεν χαράζει τον δρόμο στην αγάπη, παρά μόνο η ίδια η αγάπη. Και αν κάποια στιγμή σου ζητήσει να θυσιάσεις κάτι, κάντο και μετά νιώσε όμορφα, μη σκεφτείς ούτε για μία στιγμή αν αξίζει! Έχεις πλησιάσει τον Θεό, από δρόμους που ούτε καν φανταζόσουν.

- «Μίλησε μας για την λύπη!» αναφώνησε μια άλλη κοπέλα από το βάθος.

- « Η λύπη είναι αδελφή της χαράς. Μετά την λύπη έρχεται η γαλήνη και μετά πάλι η χαρά. Χωρίς την χαρά η λύπη είναι ανούσια. Σαν φτιάχνεις μια κιθάρα δεν λαξεύεις τα ξύλα και λυπάσαι ; Τι όμορφη που είναι η μελωδία που απολαμβάνεις μετά! Η λύπη κάθεται στο ίδιο τραπέζι με την χαρά, οπότε να είσαι σίγουρος ότι μετά την λύπη η χαρά θα σε επισκεφτεί και τούμπλαλιν.

Εμπνευσμένο από το βιβλίο

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ & Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ

- ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ -

(παραφράσμένο με δικά μου λόγια)