Ωμός ρεαλισμός

Ο άνθρωπος έχει πλέον καταρρίψει τα πάντα γύρω του με αποτέλεσμα να έχει φέρει σε απόγνωση και τον ίδιο του τον εαυτό.
Στην σημερινή κοινωνία όπου τα πάντα καταρρίπτονται, θρησκεία, πολιτική, οικονομική ευμάρεια, οικογένεια, περιβάλλον, φίλοι, σχέσεις και πολλά άλλα, ανακαλύπτουμε ότι τα πάντα είναι μια φούσκα που θεριεύει και πριν καταλάβουμε τι έγινε, ξάφνου σκάει πάνω μας, σαν τις παιδικές τσιχλόφουσκες που αναμασάνε τα παιδιά έξω από το σχολείο ανέμελα. Και αυτό πληγώνει τα όνειρα μας, σκοτώνει το μέλλον μας. Γινόμαστε επιφυλακτικοί, ανασφαλής, βλέπουμε σκιές στους τοίχους, φαντάσματα στο μπαλκόνι μας. Διπλοκλειδώνουμε την νύχτα, προσέχουμε τα παιδιά μας να μην μένουν μόνα τους στον δρόμο, αμφισβητούμε τις καλές κουβέντες, κοιτάμε τους φίλους μας με δεύτερο και τρίτο μάτι, ζηλεύουμε στις σχέσεις μας. Οι αξίες μετριούνται χρηματικά, δεν έχουν ηθική υπόσταση.

Δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με τίποτα δίπλα μας, ούτε τελικά και με τον εαυτό μας, δεν ξέρουμε να ζούμε μόνοι μας. Ναι αυτό είναι και το πιο δύσκολο από όλα! Να αποφασίσουμε ότι κάποιοι από εμάς μπορεί να ζήσουμε μόνοι μας. Κάνουμε στόχο την αποποίηση της μοναξιά μας, που μας φοβίζει κάθε μέρα και πιο πολύ στην μάταια αυτή κοινωνία μας. Ζηλεύουμε, ναι ζηλεύουμε αυτά που έχουν οι άλλοι, τα θέλουμε δικά μας ακόμα και αν δεν ξέρουμε αν μπορούμε να τα χειριστούμε. Μια οικογένεια πρέπει να έχει παιδιά όπως και οι φίλοι μας , ένας νέος πρέπει να έχει γκόμενα, να έχει πηδήξει πάνω από δύο φορές στην ζωή του όπως και ο φίλος μας ο Γιωργάκης, ένας παντρεμένος πρέπει να έχει αυτοκίνητο, ένας έφηβος πρέπει να έχει κινητό ..

Τα πάντα έχουν γίνει σύνθετα, έχει φύγει η απλοϊκή σκέψη από πάνω μας, δεν μας φτάνει να ζούμε και να έχουμε μια ικανοποιητική δουλειά. Θέλουμε και κάτι ακόμα, γιατί ξέρουμε ότι η δουλειά που έχουμε, μια φούσκα είναι σαν τις άλλες που θα φθαρεί αργά ή γρήγορα. Σαν το σεντόνι απλώνεται η θλίψη για τα πάντα γύρω μας και επικεντρωνόμαστε στον ίδιο μας τον εαυτό, τον μόνο που δεν μπορούμε να απαξιώσουμε. Δεν μας ενδιαφέρει πλέον να δημιουργήσουμε για την κοινωνία, για το κοινό δίκαιο ή για οτιδήποτε άλλο. Ενδιαφερόμαστε μόνο για την δική μας αυτοτέλεια και επιβίωση χωρίς να υπολογίζουμε το οποιαδήποτε κόστος.

..

Δεν αρκεί να είσαι καλός άνθρωπος, πρέπει να έχεις πτυχίο, δεν αρκεί να έχεις καλή καρδιά πρέπει να έχεις και ομορφιά, δεν αρκεί να έχεις άντρα πρέπει να έχεις και παιδιά, δεν αρκεί να έχεις παιδιά, πρέπει να έχεις και αυτοκίνητο, δεν αρκεί να μεγαλώσεις πρέπει να δουλέψεις μέχρι να σπουδάσεις τα παιδιά σου, δεν αρκεί να γεράσεις πρέπει να έχεις κάνει ιδιωτική ασφάλεια και να έχεις δικό σου σπίτι, δεν αρκεί να πεθάνεις.. πρέπει να έχουνε λεφτά οι άλλοι για να σε θάψουνε … Ένα κύκλος ατέρμονος και ψυχοφθόρος.. Μόλις βγεις στην σύνταξη, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και λες τα κατάφερα, αλλά τι λέω ; πόσοι από εμάς θα φτάσουν στην σύνταξη ; ακόμα και αυτό είναι αβέβαιο στις μέρες μας..

Και όλα καταλήγουνε σε μια αδιαφορία για τα κοινά που απλώνεται σαν το νεκροσέντονο γύρω μας και ένα καταλυτικό Εγώ που μας τονώνει περιστασιακά τρώγοντας μικρά κομμάτια από τις σάρκες μας…

.. και όσοι λένε ότι εκεί έξω η ζωή είναι χαρά, ότι τα πάντα είναι θετικά και όμορφα, το μέλλον μας λαμπρό δεν θα τους πω όχι, δεν θα τους φέρω καμία αντίρρηση, είναι χρήσιμο να υπάρχουν τρελοί σε μια κοινωνία.. εξάλλου μόνο ένας τρελός έχει την δύναμη να καλυτερεύσει αυτό που ζούμε..

Προσευχή..

Έσκυψες χθες το βράδυ στο αυτί μου και μου ψιθύρισες. Μου μίλησες για ένα κόσμο όπου εσύ και εγώ θα είμαστε ίσοι, μου είπες ότι τα παιδιά δεν θα πεινάνε, ο κόσμος θα είναι δίκαιος και κάθε ψέμα θα είναι παιδικό, δεν θα σκότωνε ψυχές και συνειδήσεις. Μου τα πες όλα αυτά και εγώ σε παρακολούθησα με προσοχή, μέχρι το τέλος.
Σε πίστεψα.

Μετά ήρθες να μου πεις, ότι αυτά δεν είναι εφικτό να γίνουν. Είναι ανώφελο, σαρκαστικό ως προς την ύπαρξη του ανθρώπου και ειρωνικό ως προς την εξέλιξη μας. Μου είπες ότι αυτά που άκουσα χθες ήταν φανταστικά και δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν.
Με έπεισες και πάλι.

Σήμερα σου λέω ότι σε βαρέθηκα, δεν αντέχω άλλο το ψέμα σου, τον τρόπο που προσπαθείς να με πείσεις ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος ή χειρότερος. Κουράστηκα να σε ακούω !
Θέλω να το πιστέψεις τώρα εσύ αυτό.

Γεννήθηκα σε αυτόν τον κόσμο και θα πεθάνω, είτε είναι άσπρος είτε είναι μπλε. Δεν έχει σημασία και εγώ ένα κομμάτι της μηχανής είμαι, που ακόμα κανείς δεν ξέρει τι έργο εκτελεί! Απλά εργαζόμαστε με την κατεύθυνση του αέρα, παντού δηλαδή. Όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία. Και αν στον δρόμο μου, κάτι μπορώ να φτιάξω, θα το φτιάξω, αλλά δεν θα αναλωθώ πλέον σε συζητήσεις δυνατοτήτων, εσχατολογίας, θάρρους και ελπίδας. Θα ζω την μέρα και θα κοιμάμαι την νύχτα.

Σαν ένα ζώο, μικρό σαν το μυρμήγκι, δυνατό όσο η θέληση.

Και θα γράφω για αυτά που ζω, θα γράφω … γιατί ζω..

Καληνύχτα.

Λύκοι..

Ζούμε στον αστερισμό των Λύκων. Οι κυνόδοντες αστράφτουν, το μάτι λαμπυρίζει, η τρίχα σηκώνεται .. Και εμείς σαν τα αρνιά τριγυρνάμε γύρω από τον εαυτό μας, κοιτάζοντας τάχα που είναι η πόρτα να ξεφύγουμε. Μάταιο, μόνη λύση η μεταμόρφωση, όλα τα άλλα τα δοκιμάσαμε..

Ότι φεύγει .. (καλό χειμώνα..)

Οι αισθήσεις κάποιες νύχτες ξυπνάνε από την λήθη τους και σαν το καταλάγιασμα του ουρανού τις νιώθεις όμορφα να πλημμυρίζουν τις φλέβες σου με χαρούμενες σκέψεις. Είναι η ησυχία, η δροσοσταλιά των δέντρων, το μαύρο σκοτάδι που σου εγείρει την φαντασία, είναι ο Αρκτούρος που κολυμπάει από επάνω σου, δεν έχει σημασία εξάλλου, εσύ είσαι ήρεμος και διαφορετικός από άλλες στιγμές, λες και αυτός ο άνθρωπος που αναδύθηκε δεν είσαι εσύ, αλλά κάποιος που σπάνια συναντάς τον τελευταίο καιρό. Ίσως κάποια παρεξήγηση να συνέβη και δεν μιλιέστε πλέον..

Κάποιες τέτοιες νύχτες είναι που σε πιάνει η κακοκεφιά και μαίνεσαι να γράψεις για αυτά που δεν έλαχε να πεις σε κανένα. ίσως να μην ήθελες, αλλά αυτή η ησυχία της ψυχής αναγκάζει την φλύαρη σκέψη σου να αποτυπωθεί κάπου. Λένε ότι η συγγραφή, η φωτογραφία και κάποιες άλλες μορφής τέχνης έχουνε την ικανότητα να αιχμαλωτίζουνε τον χρόνο μέσα από το προϊόν τους. Ο ζωγράφος χρωματίζει το πόλεμο, ο φωτογράφος διαιωνίζει μια ευτυχισμένη στιγμή, ο συγγραφέας στριμώχνει τις σκέψεις και τα γεγονότα μέσα σε ένα τόσο δα βιβλίο, σε μια μικρή μερίδα κόλλες αναφοράς ή σε ένα κείμενο δακτυλογραφημένο. Ο χρόνος λοιπόν, αυτόν όλοι μισούμε ή αγαπάμε, για αυτόν παλεύουμε, αυτόν πολεμάμε και η στιγμιαία αιχμαλωσία του είναι μια μορφή νίκης, σε ένα πόλεμο μάταιο γιατί πάντα νικητής θα είναι ο χρόνος ..

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ο κ. K πασπάτεψε με τα χέρια του την υφασμάτινη καρέκλα, έκατσε με απαλές κινήσεις και άφησε το βάρος του να εκμεταλλευτεί όλο το βάθος αυτής της υπέροχης, αναπαυτικής καλοκαιρινής καρέκλας.
Καθώς το κορμί του βυθιζότανε, ο κ. Κ κράτησε κλειστά τα μάτια, έκανε ένα μικρό απολογισμό, σαν αυτούς που κάνει κάθε εξάμηνο στην εταιρία μόνο πιο προσωπικό...

Έτρεξα ; Έτρεξα.
Δούλεψα ; Δούλεψα!
Έσπασα ; Άντεξα!
Ήμουν εντάξει προς τους άλλους ; Ναι!
Οι άλλοι ; Μπα ..
Έδωσα ; Του χρόνου να θυμηθώ να πάρω ...

Άνοιξε τα μάτια του, να δει το καλοκαιρινό τοπίο και έμεινε έτσι να ρεμβάζει ανόητα και ανώφελα.

Ο Άνεμος, τον είδε καθισμένο, άρχισε να γυρνά γύρω του και με μια γρήγορη κίνηση μπήκε μέσα στα αφτιά του και του ψιθύρισε ...

'Καλό καλοκαίρι κ. Κ ᾽....