Κρυφοκοιτάζοντας πίσω απο τις λέξεις...

Φώτο Ν.Κ

Οι λέξεις έχουν την σημασία τους.
Αγγίζουν την χροιά του χρόνου,
βάφονται από αισθήσεις,
δίνουν γροθιές σαν είναι θυμωμένες.

Μα ποτέ δεν πρέπει να τις
εναποθέσεις πάνω σε ελπίδες,
είναι μάταιο και άδικο,
όχι για εμάς, αλλά για τις λέξεις.

Αυτό όμως ίσως να είναι ποίηση
να ελπίζεις πάνω από τις λέξεις,
Να, κάτι σαν την αύρα που αφήνει στην ψυχή σου,
Ένα ξημέρωμα μελαγχολικό,
πάνω από ένα ορμίσκο,
με γαλάζια ήρεμα νερά,
ούτε ρηχά, ούτε βαθιά, μα ήσυχα..

Αλλά και πάλι δεν θα μπορούσα να γνωρίζω,
Διότι οι λέξεις μου γράφουν
Για τον εαυτό μου
Και ποτέ για την ίδια την ποίηση.

Το κάλεσμα της φύσης

Φώτο Ν.Κ.

Η φύση καλεί τις μυρουδιές,
τα φύλλα ανεμίζουν στο άκουσμα του αέρα,
νεαρές κοπέλες φτιάχνουν στεφάνια
δίπλα στο γάργαρο ποτάμι,
με τα κρυστάλλινα νερά,
θα έλεγε κανείς,
το κύλισμα της φύσης,
σαν κάτι να σε τροχοδρομεί στην επόμενη εποχή,
βλέπεις τίποτα δεν αντέχει πέρα από το τώρα...
και αυτό είναι το πιο όμορφο πράγμα του κόσμου.

Και το πανηγύρι έχει στηθεί από άκρη σε άκρη κόσμου,
καλάθια με εκρηκτικά τριαντάφυλλα, λίλιουμ και χρυσάνθεμα,
και δίπλα τους ένα χαλί από ασπροκίτρινα χαμομήλια,
στολίζει την χαρά μας,
όνειρα που ντύνονται με ηλιοτρόπια,
και ελπίδες με μαγιάτικα στεφάνια.

Καλή Πρωτομαγιά...
είθε η άνοιξη να φουντώσει στις καρδιές σας,
το χαμόγελο να πνίξει όλα αυτά που το εμποδίζουν να ανθίσει..

the man who sold the world

Κάποιες φορές ακόμα και τα αστέρια σβήνουν..
Κάποιες άλλες εμείς κλείνουμε τα μάτια..
πόσο λάθος βλέπουν τα μάτια μας κάποιες στιγμές...

Θρόισμα...

θες να σου πω;

Ένας θίασος εντυπώσεων,
Ένας μικρός θεός, γελωτοποιός,
Ένα σκιάχτρο του χειμώνα,
της βροχής και του ανέμου,

κέντησα στα ακροδάχτυλα μου
θαύματα, μικρές αναστάσεις,
ψηλάφισα την γη,
τις παραλίες, τα κορφοβούνια..
ίσως, δεν ξέρω...

ίσως απλά να κοιμήθηκα για λίγο,
κοντά στις ρίζες της ελιάς,
και η φαντασία μου, παραμύθια έπλασε,
μικρό αεράκι, φούσκωσε το ψέμα,
θάλασσες χάθηκαν σαν πήγα να ακουμπήσω.

εγώ δεν είμαι ποιητής,
μόνο ένα θρόισμα της στιγμής,
και αυτό συχνά το παίρνει πίσω ο αέρας..

Μια Τριανταφυλλιά..

Ο Paul Potts είναι ένας άνθρωπος της "διπλανής" πόρτας. Πωλητής στο επάγγελμα, πίστεψε σε ένα όνειρο και εμφανίστηκε στον διαγωνισμό talent show της Βρετανίας..
Και μάγεψε..

Τα όνειρα είναι μια μορφή ενέργειας που ατενίζουν το μέλλον μας με αισιοδοξία. Μια ενέργεια που μπορεί να γίνει ανίκητη και ναι, κάποιοι πολλές φορές την μπερδεύουν με την πίστη. Όχι άδικα, λέω εγώ.

Μια τέτοια περίπτωση "ζει" στο μπαλκόνι μου και κάθε άνοιξη παρ' όλη την ακινησία και γύμνια του χειμώνα, αυτό βγάζει μπουμπούκια, πέταλα και στήμονες. Και φανταστείτε αυτό, κάθε χρόνο προσπαθεί να φτάσει και πιο ψηλά, λες και ξέρει κάτι που εγώ δεν γνωρίζω..

Σας παρουσιάζω την τριανταφυλλιά μου. Ένα φυτό με πίστη στην αγάπη του ήλιου..
Και εμένα βέβαια σας παρουσιάζω, που κάθε χρόνο του χαρίζω τις απαίσιες σκέψεις μου για το μέλλον του, μα αυτό από πείσμα με διαψεύδει κάθε άνοιξη..
Θα έλεγε κανείς ότι το κάνει επίτηδες για να με δει να τυλίγομαι στις σκέψεις μου, να με δει να δαγκώνω τα χείλια μου νευρικά που για άλλη μια χρονιά δεν βγήκα αληθινός.. Δεν του χαρίζω την συγνώμη μου, όχι, αλλά την παρακάτω σκέψη δεν μπορώ να μην την κάνω..

Άραγε αυτό τι να σκέφτεται για μένα;