Tchaikovsky Piano Concerto nº1

Ήταν η μέρα που ένα σμήνος από πολύχρωμα πουλιά
σκέπασε τους ανθρώπους, την γη, το σύμπαν..
γιατί τότε ο ήλιος φάνηκε πιο λαμπερός,
..βλέπεις, παλέψαμε για να τον δούμε..

θύμησες

Τι να’ ναι οι θύμησες;
Παρά ένα καράβι που αχνοφέγγει στο μεστό φεγγάρι;
Σάμπως χιλιάδες μάτια κάτω από το πέπλο του αφρού
δεν σε κοιτάνε; δεν σε σουβλίζουν κάθε που κοιτάς;
Επειδή δεν τα θωρείς με την ματιά σου,
δεν υπάρχουν;
Σε κοιτούν και αμυδρά τα κύματα ταρακουνούν,
κάθε κυψέλη του μυαλού σου,
Σαν να σου λένε,
Μη φεύγεις, εδώ είναι ακόμα όλα αυτά...

Άγρια μνήμη,
φούσκωμα της θάλασσας, τεράστιο στόμα,
χίλιες ψυχές μια δαγκωνιά, άντε να ψάξεις μετά.

Ήρεμη μνήμη,
πλατσούρισμα μωρών στην παραλία,
μικρά βότσαλα χτίζουν κάστρα, όνειρα σωρό,

Έντονη μνήμη,
νευρικό χτύπημα του νερού πάνω στην καρίνα,
σαν προσευχή σε γκόγκ θιβετιανού μοναχού,
καπετάνιοι που δίνουν δάκρυ στον Ποσειδώνα,
με αντάλλαγμα μια νηνεμία, μια στιγμής σιωπή..

Όλη η ζωή μια θάλασσα,
και εμείς ανεμοδούρες,
κατά συνθήκη εμπνευστές...

Αμυγδαλιά..

Αμυγδαλιά, κόρη γυμνή, σήκω και πες μου :

«Πόση άβυσσος υπάρχει άραγε,
μες στην ψυχή του ανθρώπου;»
Και εσύ ,
τα τελευταία φύλλα έριξες,
βάρυναν τα κλαδιά σου,
σκελετωμένη σκέψη,
άυλα άνθη χάρισες.

ξαναρωτώ,

«Και τι μπορεί να αναστήσει ο άνθρωπος;»
την φωνή μου άκουσαν τα βουνά,
σαν μέταλλο μες στο κενό,
και τότε,
Ο μαΐστρος πάγωσε,
ένας μενεξεδένιος ήλιος
έσταξε στα κλαριά σου,
και άνθισες,
τα μπουμπούκια σου έσκασαν,
σαν πυροτεχνήματα,
Ύφη μεταξένια, ανάγλυφη,
Οσμή γέννησης,

ξαναρωτώ,

Σε ένα ταξίδι αέναο,
μια διαδρομή διάλεξα,
από το εγώ προς τον Θεό.
Και το μόνο που κατάφερα
ήταν να με βρει ο χρόνος να κάθομαι,
κάτω από τα κλαδιά σου,
και να ρωτώ τα άνθη σου
για την οξείδωση της σκέψης,
την απραξία χαράς,
τις αποφάσεις τις εφήμερες,
για κάθε ανάσα μου και
για κάθε αέρα.

δεν είναι ανόητο;
πες μου μικρή αμυγδαλιά,
υπήρξαν και άλλοι πριν από μένα;

πες μου μονάχα αυτό..
έχω ταξίδι μπρός μου...

Κρυφοκοιτάζοντας πίσω απο τις λέξεις...

Φώτο Ν.Κ

Οι λέξεις έχουν την σημασία τους.
Αγγίζουν την χροιά του χρόνου,
βάφονται από αισθήσεις,
δίνουν γροθιές σαν είναι θυμωμένες.

Μα ποτέ δεν πρέπει να τις
εναποθέσεις πάνω σε ελπίδες,
είναι μάταιο και άδικο,
όχι για εμάς, αλλά για τις λέξεις.

Αυτό όμως ίσως να είναι ποίηση
να ελπίζεις πάνω από τις λέξεις,
Να, κάτι σαν την αύρα που αφήνει στην ψυχή σου,
Ένα ξημέρωμα μελαγχολικό,
πάνω από ένα ορμίσκο,
με γαλάζια ήρεμα νερά,
ούτε ρηχά, ούτε βαθιά, μα ήσυχα..

Αλλά και πάλι δεν θα μπορούσα να γνωρίζω,
Διότι οι λέξεις μου γράφουν
Για τον εαυτό μου
Και ποτέ για την ίδια την ποίηση.

Το κάλεσμα της φύσης

Φώτο Ν.Κ.

Η φύση καλεί τις μυρουδιές,
τα φύλλα ανεμίζουν στο άκουσμα του αέρα,
νεαρές κοπέλες φτιάχνουν στεφάνια
δίπλα στο γάργαρο ποτάμι,
με τα κρυστάλλινα νερά,
θα έλεγε κανείς,
το κύλισμα της φύσης,
σαν κάτι να σε τροχοδρομεί στην επόμενη εποχή,
βλέπεις τίποτα δεν αντέχει πέρα από το τώρα...
και αυτό είναι το πιο όμορφο πράγμα του κόσμου.

Και το πανηγύρι έχει στηθεί από άκρη σε άκρη κόσμου,
καλάθια με εκρηκτικά τριαντάφυλλα, λίλιουμ και χρυσάνθεμα,
και δίπλα τους ένα χαλί από ασπροκίτρινα χαμομήλια,
στολίζει την χαρά μας,
όνειρα που ντύνονται με ηλιοτρόπια,
και ελπίδες με μαγιάτικα στεφάνια.

Καλή Πρωτομαγιά...
είθε η άνοιξη να φουντώσει στις καρδιές σας,
το χαμόγελο να πνίξει όλα αυτά που το εμποδίζουν να ανθίσει..