Ευδοκία

Απόψε τούτος ο χορός,
ας γίνει πεπρωμένο,

τούτα τα βήματα, να δεις,
ιχνηλατούν λεβέντες.

και η μεταλλική ματιά,
χτίζει συνειδήσεις.

ένα κρασί και ένας χορός,
μεγάλο σχέδιο ζωής,

Σε τούτες τις δουλεμένες πλάτες θεέ μου,
ο κόσμος στηρίζεται απ' άκρη σ 'άκρη .

Αθανασία...

Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
δε μου δίνεις σημασία κι η καρδιά μου πώς βαστά
Σ' αγαπήσανε στον κόσμο βασιλιάδες, ποιητές
κι ένα κλωναράκι δυόσμο δεν τούς χάρισες ποτές

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά
Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς
Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε κανείς

Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
ποια παράξενη θυσία η ζωή να σου χρωστά
Ήρθαν διψασμένοι Κροίσοι, ταπεινοί προσκυνητές
κι απ' του κήπου σου τη βρύση δεν τους πότισες ποτές

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά
Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς
Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε κανείς

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη
Άλλες ερμηνείες: Μαργαρίτα Ζορμπαλά || Βασίλης Λέκκας || Μαρινέλλα & Γιώργος Νταλάρας ( Ντουέτο )

Under Pressure

Ω ποιητές !

φώτο Ν.Κ.

Ω ποιητές !
Τον θάνατο αγνοήσατε
Με το μελάνι σας,
Ζήσατε άλλα τόσα χρόνια
Πιο δυνατοί από την πέτρα
Πιο μακροβιότεροι από τον θρύλο.

Μα τούτη την ζωή,
Την σπαταλήσατε,
Την αφιερώσατε σε υψικαμίνους ιδεών,
Κάνατε επανάσταση σε καλλιεργημένα χωράφια.

Ώ ποιητές!

Με την πρώτη μυρουδιά του Σεπτέμβρη επέστρεψα. Φέτος είχα τεράστια ανάγκη να "αδειάσω" μέσα μου. Κάποιες στιγμές τα κατάφερα, κάποιες πάλι όχι.
Δεν πρέπει να παραπονιέμαι, φέτος πήγα αρκετές διακοπές. Αλλά δεν έχω ακόμα την δύναμη να γράψω, θα έλεγε κανείς ότι ένα από τα πράγματα που σταθήκανε σαν μπουκιά στον λαιμό μου. Απλά δεν κατεβαίνει ή ακόμα καλύτερα κατεβαίνει δύσκολα..
Σαν να γύρισα μέσα στις φασαρίες, μέσα στον θόρυβο.
Πόσο θα ήθελα να μείνω εκεί..
Σας εύχομαι να μείνετε μόνιμα σε μια παραλία ή σε ένα βουνό. Όπως προτιμάτε, μα πάνω από όλα η επιστροφή σας να είναι γεμάτη χαρά.