τικ-τακ..

Θόρυβος, μουσική και ένα μόνιμο τικ-τάκ από το λεπτοδείκτη του ρολογιού που χτυπάει με μίσος τον χρόνο. Και εγώ γράφω, γράφω για τις μέρες τον χρόνο, τους μήνες μια ακολουθία υπολογισμών που ανεβαίνουν σαν σκαλιά στον νου μου. Και οι άνθρωποι σαν πρόσφυγες, με κλειστά τα μάτια μπαίνουν σε λαβύρινθους, ανεβαίνουν γέφυρες κατεβαίνουν παράλληλα με την όχθη ποταμών, κάποτε χαμογελούν μα ποτέ δεν επιστρέφουν.

Που πάνε;

Johnny Cash "Hurt"
I hurt myself today
To see if I still feel
I focus on the pain
The only thing that's real
The needle tears a hole
The old familiar sting
Try to kill it all away
But I remember everything

What have I become
My sweetest friend
Everyone I know
goes away
In the end
And you could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt

I wear this crown of thorns
Upon my liar's chair
Full of broken thoughts
I cannot repair
Beneath the stains of time
The feelings disappear
You are someone else
I am still right here

What have I become
My sweetest friend
Everyone I know
goes away
In the end
And you could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt

If I could start again
A million miles away
I would keep myself
I would find a way

Δεν υπάρχει άλλη σκέψη παρά να γενείς από σπουργίτη, αετός..

Ένας ματωμένος χορός, μια κόκκινη φούστα που ανεμίζει στο στριφογύρισμα, απαλό κρασί, χείλια που ενώνονται, η ζωή μαζεύει τα κομμάτια της ανίκανη να σταματήσει ετούτη την μέθη.

Βλέπεις υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι η ζωή επιλέγει τα επόμενα βήματα μας, μα αυτό είναι ψεύδος. Σαν καλοκουρδιζμένη μηχανή, μοιράζει πιθανότητες και σερβίρει καταστάσεις. Και μας μετράει, μας παρακολουθεί, κοιτάει να δει με ύφος στρατηγού πάνω στον λόφο, πως αντιδράμε σε κάθε θέλημα της.

Και έτσι αυτό το παιχνίδι παίζεται, με ένα σαλεμένο στρατηγό πάνω στον λόφο που κρατάει στα χέρια του μια τράπουλα. Τραβάει χαρτί κακό και ξεκληρίζει χωριά, τραβάει καλό χαρτί και δίνει χαμόγελα.

Εμείς μικροί και ανήμποροι, χοροπηδάμε σε κάθε λακκούβα ελπίζοντας ..

A Little Fall of Rain..

Σχολεία αρχίζουν, το φθινόπωρο χαμογελά κουμπωμένο και οι πρώτες στάλες μας γεμίζουν μελαγχολία από μια παράδοξη ζεστασιά που απορρέει από μέσα μας. Στα χωριά η ψάθινη σκούπα που μαζεύει τα ξερά φύλλα, η μυρουδιά του νωπού χώματος ανακατεμένο με την μυρουδιά των δακρυσμένων μαργαριτών και του έντονου χρώματος της πικροδάφνης, μας αναδεύει τον νου. Ευχάριστες ασπρόμαυρες σκέψεις..

Χαμογελώ, θυμάμαι το καλοκαιρινό περίπατο που έκανα δίπλα στην θάλασσα, το ανέβασμα με το αυτοκίνητο στο βουνό, την απέχθεια που ένιωσα σαν μπήκα στην πόλη, σαν συνάντησα το πρώτο φανάρι.. δείγμα πολιτισμού, ρεαλισμός μέσα στο όνειρο..

Μα δεν βαριέσαι, η ζωή συνεχίζεται..

Έρχονται οι μπόρες σκέφτεσαι μα δεν έρχονται μόνες τους, κουβαλάνε τις προσπάθειες που έκανες καιρό τώρα σε διάφορους τομείς και η προσμονή αυτή σε κάνει ανυπόμονο, ανώριμο να αντέξεις τα τικ-τακ του χρόνου, όπως ένα παιδί ..

Όλα θα πάνε καλά, τα λόγια μας θα τυλίξουν το μέλλον
μέσα σε μια τρυφερή κουβέρτα
ζεστασιάς
και αγάπης..

Οι επόμενες μέρες για μένα, προβλέπονται συνταρακτικές...
ελπίζω και σφίγγω τα δόντια μου!

Faraway

Τα βραχοπούλια τον ωκεανό κοιτούν και νοσταλγούν,
Ερειπωμένα μάτια μέσα σε κατάλευκα κορμιά.
Και η θάλασσα από κάτω, πλατσουρίζει σαν παιδί,
Ο άνεμος σβουρίζει τα πούπουλα, ανακατεύει θύμησες με ελπίδες.

Και σαν κοιτούν κατάρτι να ορθώνεται στο βάθος,
κρώζουν με βραχνή φωνή,

μια νέα πατρίδα ανατέλλει..

Epilogue

και λέω τούτο :
Αρνούμαι το βιβλίο τούτο εδώ να κλείσω,
Και εσείς θεοί μην χαλκεύετε τα γέλια σας,
Με την δική μου αδυναμία.

Τον επίλογο αυτό που μου σερβίρετε,
εγώ δεν θα τον διαβάσω,
Θα τον αμφισβητήσω και θα τον χλευάσω.

Και αν εσείς φτεροπόδαροι, κεραυνοκράτορες, δίκαιοι και άδικοι,
παντοκράτορες και παντογνώστες,
Με άνεμο ύπουλο γυρίσετε τις σελίδες,
Με πλάνη φέρετε το πρόσωπο μου στα τελευταία λόγια,
Να γνωρίζετε ότι εγώ θα κάνω ότι δεν σας άκουσα,
Δεν υπήρξατε, δεν σας γνωρίζω...

Ακόμα και αν βαθιά μέσα μου ξέρω ότι,
Το βιβλίο της ζωής, εσείς το γράψατε
και το σκαρίφημα του επίλογου, πάλι εσείς το σχεδιάσατε,
μα και όλη την δερματόδετη ράχη με τα γαμψά σας νύχια συράψατε, κολλήσατε και σφραγίσατε,

Μελάνι το αίμα σας, ιστορία το δάκρυ και το γέλιο μας!


Ω, ναι μάλλον πρέπει να σταματώ να σας πολεμώ, το βλέπω τώρα.
Ζητήστε μου στα γόνατα να συρθώ,
να παρακαλέσω, να ζητήσω..
τι;
Μιαν ευκαιρία να μου δώσετε, έναν επίλογο άλλο να διαβάσω,
ποιον;
Αυτό που θα με βόλευε να διαβάσω...
Γιατί γελάτε;
Γιατί γελάτε;
Και αυτό ανόητο, έτσι δεν είναι;
Και αυτό ανόητο..