A Day in the Life

Τα φώτα της πόλης, μια ήρεμη θάλασσα.
Μικρές κουκκίδες, αδένες που πάλλονται,

Αέναη κίνηση, ανάσα βραδινή,
Φόρεμα που κινείται στο σκοτάδι,
Ακούς το θρόισμα, μαντεύεις την γραμμή.

Ένα ρίγος σε πιάνει σαν τα κοιτάς.
Και αν είχες την δύναμη να σβήσεις όποιο δε σου αρέσει;
Να μπορούσες να ανάψεις τα μισά,
Και τα άλλα μισά να σβήσουν.

Να, σαν κεράκι που αχνοκαίει στο σκοτάδι,
Με ένα φύσημα, αφήνεις μόνο τον γκριζωπό καπνό να αιωρείται,
Στην θέση της ζωής,
Βάζεις την στάχτη,
Τότε θα ήσουν Θεός, σωστά;

Μα πες μου, η θάλασσα που πλέκεται μπρος σου,
Τα μικρά φωτάκια, κάθε κίνηση, κάθε ανάσα,
Δεν είναι κάτι μαγικό;
Δεν είναι το πέπλο της ζωής;
Εκείνο το αραχνοΰφαντο που ντύνει τις σκέψεις μας,
Εκείνο το θαύμα του σύμπαντος δεν σε κάνει να σκέφτεσαι;

Μια κουκκίδα, σε ένα απέραντο σύμπαν,
Μια ανάσα μακριά από τον Θεό,
Ένας θεός εν αγνοία.

Πιστό σκυλί ο Θάνατος,
Άγριο δάγκωμα κάνει στους ανθρώπους,
Ζεις, άρα πεθαίνεις.
Πεθαίνεις γιατί έζησες.
Δεν υπάρχει κύκλος που να μην εφάπτεται.
Και η ζωή είναι ένας κύκλος,
Τόσο φυσιολογική σκέψη σαν την ανάσα,
Αυτήν την βαθιά που ξεφυσάς από και μέχρι την ψυχή σου.

Το θεριό..

Σκάλες, σκάλες, σκαλοπάτια.
Μια γυναίκα και ένα θεριό.

Συμπαντικές αλλαγές, αστέρια του μέλλοντος,
λιοντάρια στην αυλή μου τριγυρίζουν,
ένα φόρεμα φαρδύ, μεταξωτό ανεμίζει
και ένα χαμόγελο σκουρόχρωμο φωτίζεται
από τις καμέλιες, τα ροζ τριαντάφυλλα.
Ένας ήλιος, τονίζει τις λεπτομέρειες,
αυτά που η νύχτα μέσα στην ντροπή της κρύβει.

Και το θεριό μπορεί να πεταχτεί κάτω από τα πλακάκια,
και η γυναίκα να ουρλιάξει,
τα πάντα μπορούν να αλλάξουν,
σαν κάποιος διακόπτης αφανής,
τον ήλιο κοκκινίζει, χαμόγελο εξατμίζεται,
μια φωνή και μια κραυγή,
αλλάζουν το τοπίο.
Οι μαργαρίτες αυτόχειρες, κάτω από
το πέλμα μου επιθυμούν να ζήσουν.

Κάτω από το κρεβάτι μου,
κρύβω το θηρίο,
το βράδυ σαν κοιμάμαι κρυφακούω,
αν ανασαίνει,
άραγε είναι ακόμα ζωντανό;

Εκείνο το βράδυ που το έσκασε,
το βρήκα στην αυλή,
μαζί με την γυναίκα..

Let it be...

Παλεύεις με τον χρόνο, είναι μάταιο αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να βρεις τον Θεό. Βλέπεις, αν εμείς δεν ορίζουμε, δεν επιλέγουμε, κάποιος πρέπει να το κάνει, δεν είναι όλα τύχη. Ο Θεός παίζει ζάρια; Όχι φυσικά, ξέρει τι κάνει και πως το κάνει, απλά είναι τόσο ανώφελο να τα χρεώνεις και να ζητάς εξηγήσεις, είναι ανώφελο να ρωτάς γιατί.
Είσαι μέλος ενός στρατού, ένας μικρός στρατιώτης, κάνεις καλά την δουλειά σου και ως εκεί. Σκοπός του στρατηγού από την άλλη είναι, ο στρατός να είναι αποτελεσματικός, όχι ο στρατιώτης. Δεν κοιτάει τον στρατιώτη. Δεν μπορείς να μιλήσεις στον στρατηγό, μόνο να τον ευχαριστείς για όλα όσα σου παρέχει. Και αν πρέπει να φύγεις από την σκακιέρα για το καλό του λόχου, ο στρατηγός δεν θα διστάσει να σε εξαφανίσει, δεν θα συζητήσει, δεν θα επιλέξει. Αυτός μπροστά να φύγει θα πει, χωρίς να ξέρει ποιος είσαι, τι ανάγκες έχεις, αν είναι άδικο ή δίκιο..

και έτσι, εσύ μικρός στρατιώτης παλεύεις με τον χρόνο και τα εμπόδια που ο χρόνος φέρνει..

Τουλάχιστον παλεύεις, δε κάθεσαι.
Ακόμα και αν είναι το τελευταίο πράγμα που μπορείς να κάνεις, χορεύεις εκεί που άλλοι κλαίνε, πετάς όταν όλοι σούρνονται, απογειώνεσαι ακόμα και χωρίς φτερά, αποδεικνύεις ότι όσο το μάτι σου φτάνει, ο κόσμος σου ανήκει, όσα χωράει η χούφτα σου είναι ο κόσμος όλος.

Τότε είσαι καλός στρατιώτης, όταν ξέρεις να μάχεσαι, στην βροχή, στον ήλιο, στην απανεμιά., στα δύσκολα και στα εύκολα. Και τότε ο στρατηγός όχι μόνο θα σε προσέξει, μπορεί και να τρομάξει...

Όπλο σου, το χαμόγελο, και σφαίρες η αγάπη.

Somewhere Over The Rainbow...

Πέρα από το ουρανό, πέρα από το ουράνιο τόξο,
Πάνω από τα αστέρια και την όμορφη σελήνη,
Κάπου στο σύμπαν,
Θα σε βρω,
Πάνω στο άλογο που αγαπούσες,
Να γελάς και να χαίρεσαι,
Να νικάς και να κλαις,
Για ένα κλωνάρι που έγινε δέντρο,
Για ένα χελιδόνι που μόλις γύρισε από τον νότο,
Για κάθε φαντάρο που γύρισε σπίτι του,
Για κάθε γωνιά που σκόνη δεν έκατσε,
Για κάθε χαμόγελο,
Σε κάθε άνοιξη,
Σε κάθε χειμώνα.

Κάπου λίγο πιο μακριά από το ουράνιο τόξο.
Θα σε βρω,
Θα με ανοίξω και θα σε βρω.

**

Απόψε βάφω το σπίτι μαύρο,
Μα δύο παράθυρα ασπρίζω,
Σαν έρθει το περιστέρι να με βρει,
Στο γραφείο μου, να γράφω,
Για κείνες τις στιγμές,
Για εκείνη την ώρα που το περιστέρι,
Με πλησίασε..
Άραγε το μήνυμα που φέρνει, ποιο να είναι ;

Πάντα της άρεσαν οι βιολέτες,
Πόσο χαιρόταν κάθε φορά που της έφερνα λουλούδια,
Δεν ζήταγε, γιατί δεν είχε ανάγκη από κάτι άλλο,
Παρά την ομορφιά του Θεού, τίποτα άλλο.
Τα όνειρά σου, μια αγάπη για τον κόσμο,
Τα όνειρά μου, μια αγάπη για σένα..

Τώρα ο Θεός την ζητά,
Βλέπεις θέλει και αυτός να δει από κοντά,
Τα παιδιά του.

Να ξέρεις όμως Θεέ μου,
Απόψε πρέπει να παλέψεις...

Ευρυνόμη

«Πες μας, πες» σιγοτραγούδαγαν οι κόρες.
Η μια το μαλλί έξαινε,
η άλλη τα προικιά της
και η τρίτη φτιασιδωνόταν στον ολόχρυσο καθρέπτη.

«Τι να σας πω κόρες μου, πλέον τα ξέρετε όλα!»
απαντούσε η Ευρυνόμη,
τα μάτια της πλέον δεν βλέπανε,
τα αυτιά της δεν θελαν να ακούνε.

«Πες μας, για τον προπάππου μας, το Χάος»
λικνίστηκαν τα ματάκια τους,
στάλα μύθου ζητούσαν να αδράξουν.

Φωνή μελωδική, από τα βάθη της θύμησης,
το δωμάτιο έξυσε, τούτα τα λόγια βγήκαν :

«Το Χάος,ήτανε, δεν ξέρω αν υπάρχει πλέον.
κόρη μία και μονάκριβη κέντησε,
εμένα, ακούμπησε στην γη,
με στόχο και σκοπό.
Ευθύς, δίχως σκέψη, τα υφαντά της μοίρας άπλωσα,
όπως προσταγή είχα πάρει.
Τα λόγια του ήταν σταθερά,
Ακόμα τα θυμούμαι,
Τέτοια φωνή ακόμα μέσα μου αντηχεί,
Σαν βασιλιάς, που δυνατά προστάζει.


Τα τρία στοιχεία ξεχώρισε,
τον ουρανό με την θάλασσα,
έτσι ώστε πάντα να αντικρίζονται,
ο ένας από τον άλλο να ζει,
ποτέ όμως παρέα, τροφή να δοκιμάζουν.
Έπειτα, τιθάσευσε τον άνεμο,
πάρε του την δύναμη και
φτιάξε, σύζυγο που να έρπει στην γη,
τον ουρανό ποτέ, να μην μπορεί να φτάσει.
Και με τον καρπό αυτού,
πλάσε μόνη σου τα αστέρια,
την σελήνη, τον ήλιο,
τα λουλούδια, τους ανθρώπους,
σε αυτό είσαι ελεύθερη να κάνεις ότι θέλεις..»

Οι κόρες την πλησίασαν,
Την πήραν αγκαλιά,
Χαμόγελο μητρικό, με τα χέρια τις χάιδεψε,
Με την οσμή τις χόρτασε,

«ξέρω ότι είστε περήφανες για όλη την πλάση,
μα γνώμη αντίθετη έχετε,
για τον Πελασγό άνθρωπο που έφτιαξα,
από πηλό και χώμα,
αλλά να ξέρετε μια μέρα,
την μέρα εκείνη που θα σας σκοτώσει,
αυτός Θεός θα γίνει,
θα μοιράσει ζωή με θάνατο ,
θα ταΐσει την θάλασσα με ουρανό,
την γη με πίκρα και αίμα,
και από την αρχή θα ζητήσει να φτιαχτεί,
το σύμπαν όλο.

Όπως το Χάος έφτιαξε εμένα..
Και εγώ το Χάος έφτιαξα
και ήταν το ομορφότερο πράγμα που έκανα ποτέ μου..»

----
Μύθος

Μία από τις παλαιότερες θεότητες και σύμφωνα με τον πελασγικό μύθο, θεά των πάντων που προέκυψε από το πρωταρχικό Xάος. Eκείνη διαχώρισε τον ουρανό από τη θάλασσα κι έπλασε από το Bόρειο Άνεμο το σύζυγό της Oφίωνα με μορφή φιδιού. H Eυρυνόμη έφερε στον κόσμο ένα Aβγό, το οποίο χωρίστηκε στη μέση δημιουργώντας τον ήλιο, τη σελήνη, τα άστρα, τα βουνά, τα ποτάμια και τα ζωντανά πλάσματα. Tο ζευγάρι κυριάρχησε στον Όλυμπο μέχρι τη στιγμή που η Eυρυνόμη γκρέμισε τον Oφίωνα στα βάθη της γης και δημιούργησε τους Tιτάνες και τις Tιτανίδες και τον Πελασγό, τον πρώτο άνθρωπο, που προήλθε από τη γη της Aρκαδίας.

Όταν κυριάρχησαν ο Kρόνος και η Pέα, η Eυρυνόμη αποσύρθηκε στη θάλασσα, όπου εκεί μαζί με τη Θέτιδα υποδέχτηκε τον Ήφαιστο όταν εκείνος εκδιώχθηκε από τον Όλυμπο.

Mετά την επικράτηση των Oλύμπιων θεών παρουσιάζεται σαν κόρη του Ωκεανού και της Tηθύος. Mαζί με το Δία γέννησε τις Xάριτες (Aγλαΐα, Eυφροσύνη, Θάλεια).

H Eυρυνόμη είχε έναν πολύ παλιό ναό και γιορτή στη Φιγαλεία της Aρκαδίας στις όχθες της Nέδας ή Nέδης. O ναός της υψωνόταν στη μέση ενός δάσους από κυπαρίσσια. Eκεί φυλασσόταν το λατρευτικό άγαλμα της που την παράσταινε σαν γοργόνα, από τη μέση και πάνω με τη μορφή γυναίκας και από τους γοφούς και κάτω ψάρι.
πηγή (http://www.theogonia.gr/theoi/theoie/evrinomi.htm)