Αν μπορούσα να μιλήσω στην ζωή....

Πολύ με κουράζεις ζωή, τι σου έφταιξα. Καλά τόσοι υπάρχουν εμένα?

Από το πρωί με διώχνεις για την δουλειά. Και το βράδυ με βάζεις να κοιμηθώ ανήσυχα, φέρνοντας όλα τα προβλήματα της ημέρας στον ύπνο μου.

Πολύ με κουράζεις ζωή. Δεν μπορούσα και εγώ να είχα γεννηθεί πλούσιος σαν τον απέναντι μου? Πάλι για τα λεφτά με τρέχεις ?

Δεν σου ζήτησα λεφτά για λούσα, λεφτά για να ζήσω ζητώ.

Πολύ με κουράζεις ζωή. Θες να δεις τις αντοχές μου. Ίσως και να τις δεις. Δεν θα αντέξω και πολύ ακόμα.

Άλλα ένα δεν κατάλαβα, γιατί να μην δώσεις και μένα λίγη χαρά. Να δουλεύω για το κέφι μου. Να μην αναγκάζομαι να ζω! Αλλά να ζω!

-----------

Πάλι εσύ είσαι. Οι άλλοι έχουν τόσα άλλα προβλήματα δεν τα βλέπεις? Μόνο τα δικά σου βλέπεις. Τι κρίμα.

Πάλι εσύ είσαι. Και τις χαρές που έχεις δεν τις βλέπεις? Τα παιδιά σου είναι υγιή και σε αγαπάνε. Κάποια στιγμή η κούραση σου θα τα διδάξει κάτι. Καλά δεν το βλέπεις?

Πρέπει όλα τα ξέρεις, να στα εξηγώ? Ποιος είναι ο ρόλος μου? Φαντάζεσαι να ήταν όλα εύκολα. Πρέπει να αγωνιστείς, όχι για να νικήσεις του άλλους άλλα τον ίδιο τον εαυτό σου.

Πάλι εσύ είσαι. Νομίζεις ότι πλησιάζεις στις αντοχές σου. Κάνεις λάθος. Κοίτα γύρω τους άλλους και πες μου ποιανού το πρόβλημα νομίζεις ότι αντέχεις. Κανενός!. Μόνο τα δικά σου προβλήματα αντέχεις, και για αυτό και εγώ σου έδωσα μόνο δικά σου προβλήματα .

Θες την μάνα που δεν γνώρισε παιδί , θες τον φαντάρο που δεν γύρισε ποτέ ή τον ναυτικό που ακόμα ψάχνουν ?

Μην με ενοχλήσεις πάλι σε παρακαλώ. Μόλις ανοίξεις τα μάτια σου έλα, και τότε τα ξανακουβεντιάζουμε. Μην με ενοχλήσεις άλλο, αγωνίσου …

Πίστεψε με δεν θες να ασχοληθώ μαζί σου..

Last Minute

- «Ο κάθε χωρισμός είναι και μια πικρή αλήθεια»

Έτσι ξεκίναγε συνήθως η συζήτηση μου με την Μαρία, η οποία προσπαθούσε να μου περιγράψει τον τελευταίο της χωρισμό. Η Μαρία είχε πολλούς ερωτικούς συντρόφους στην ζωή της. Εγώ πάλι τίποτα. Αν ισχύει αυτό που λένε ότι γίνεσαι ποιο σοφός ακούγοντας τα προβλήματα των άλλων, τότε πρέπει να είμαι πολύ σοφός. Την ζήλευα – με την καλή έννοια – γιατί εγώ ποτέ μου δεν έζησα τέτοιες καταστάσεις, ενώ η Μαρία ….

Η Μαρία ήταν καλή μου φίλη, εγώ όμως δεν την ήθελα για φίλη. Καμιά φορά εάν δεν έχεις περιθώρια επιλογών, απολαμβάνεις ότι περισσεύει.

Και αυτό που περίσσευε στην Μαρία ήταν η ανάγκη της για φίλους και όχι για ερωτικούς συντρόφους.

Άκουγα πάντα με προσοχή αυτά που μου έλεγε και προσπαθούσα να την βοηθήσω με τα πενιχρά μου επιχειρήματα. Μάταια όμως, γιατί αυτή μίλαγε για ερωτικές ιστορίες, ενώ εγώ τις απάνταγα με λογικά επιχειρήματα. Δεν είναι δίκαιος αυτός ο διάλογος.

Τα χρόνια περάσανε η Μαρία παντρεύτηκε και έκανε και ένα παιδί τον Αλέξανδρο. Εγώ δεν ευτύχησα σε αυτόν το τομέα! Ίσως η επιβλητική παρουσία της Μαρίας δεν με άφησε να δω.. μα τι λέω! ποτέ δεν έτυχε πραγματικά, εκτός από εκείνο το βράδυ σε μια εκδρομή με τους συναδέλφους από την δουλειά.. Μάλλον τα σκάτωσα και τότε..

Ακόμα και όταν η Μαρία ξεκίνησε το διαζύγιο με τον άντρα της, εγώ ήμουνα εκεί να την στηρίζω. Και όταν ο Αλέξανδρος έμπλεξε με κάτι αλήτες στο σχολείο, και τον έστειλαν στο νοσοκομείο, πάλι εγώ κάθισα στο πλάι του όλη νύχτα, για να μπορέσει να πάει να κοιμηθεί η Μαρία – Την άλλη μέρα είχε δικαστήριο και δεν έπρεπε να το χάσει.

Πάντα εκεί ήμουνα! Ο Ψυχίατρος μου – που επισκεπτόμουν τακτικά – μου έχει προτείνει να εξωτερικεύσω τα συναισθήματα μου, γιατί αλλιώς θα σκάσω.
Ας έσκαγα! αυτό δεν το ριψοκινδύνευα! Και αν η Μαρία έφευγε?…

Έφτασα πενήντα χρονών! Και τι κατάφερα? Από δουλειά δε λέω καλά τα κατάφερα.. αλλά μόνος. Μόνη συντροφιά κάποιες φωτογραφίες και το απογευματινό τηλέφωνο στην Μαρία.

Πριν δύο μήνες βρήκανε στην Μαρία, αυτήν την σπάνια ασθένεια στην καρδιά. Τσόνταρα και εγώ ότι είχα και δεν είχα να πάει στην Αγγλία να το ψάξει. Αγγλία σου λένε ! μεγάλοι γιατροί και επιβλητικά νοσοκομεία! Τρίχες . Μόνη γιατρειά ήταν η μεταμόσχευση, αλλά οι γιατροί μας το ξέκοψαν, έξι με επτά μήνες αναμονή αν είμαστε τυχεροί.

Καταλαβαίνεις τώρα λοιπόν μάνα ότι η καρδιά της και η καρδιά μου είναι άρρηκτα συνδεδεμένες? Από ιατρικής απόψεως είμαι συμβατός δότης, και χωρίς την Μαρία τι να την κάνω την καρδιά μου?.

Θα την σταματήσω τώρα μάνα και θα την δώσω εκεί που είναι ταγμένη. Έτσι θα ζήσω μέσα στην Μαρία και θα μάθει όλα τα μυστικά που δεν τις είπα τόσα χρόνια…

Σου στέλνω μαζί με αυτό το γράμμα, τα τελευταία ψήγματα αγάπης που μπορεί να παράγει η καρδιά μου. Ξέρω ότι θα στεναχωρηθείς, αλλά μην το κάνεις. Για πρώτη φορά μάνα νιώθω τι σημαίνει ευτυχία!

Σε αγαπώ πολύ και να ξέρεις, έκανα αυτό που αγαπούσα πάντα!...
Ο Γιός σου…

ΥΣ.

«Κάθε χωρισμός είναι και μία πικρή αλήθεια»

---

Σχόλια

Τέτοιες αγάπες συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια, και ναι , αυτά τα παραμύθια καμιά φορά τα διαβάζουμε σε μικρές λεζάντες στις εφημερίδες..

A dot IN Time….

Την έπιασε σφικτά από την μέση, και ένωσε το πρόσωπο του με το δικό της. Αυτή ανάσαινε βαριά, λες και η δύναμη που είχε βάλει στην μέση της, την έσφιγγε σαν φίδι το θύμα του. Το κάθε άλλο.

Το κορμί του έτρεμε με μικρούς σπασμούς κάνοντας όλους του μυς του σώματος να εκκρίνουν τον ποιο σεξουαλικό άρωμα που μπορεί να υπάρξει . Με αργές νωχελικές κινήσεις ακούμπησε τον γοφό της και πλησίασε το στόμα του στο αυτί της.

«Σε αγαπώ!» Άρχισε να την φιλάει με πάθος, και αμέσως το δωμάτιο άλλαξε όψη σαν να παρουσίασε ο καλύτερος μάγος του κόσμου την καλύτερη του παράσταση.

Ο καναπές μεταμορφώθηκε σε κήπο με τριανταφυλλιές που το άρωμά και το κόκκινο χρώμα τους, σκέπασαν την γη και κάλυψαν τον ορίζοντα με το μεθυστικό άρωμά τους.

Το κρεβάτι ανακατεύτηκε με την θάλασσα και το μαξιλάρι μεταμορφώθηκε σε ιστιοφόρο που κάλπαζε με μανία πάνω στα κύματα.

Από το παράθυρο φαινόταν πλέον καθαρά τα σύννεφα της καταιγίδας να πλησιάζουν ανακατεμένα με αέρα και αστραπές και το χαλί πήρε την μορφή πράσινου υδροβιότοπου που πάνω του κατοικούσαν τα ποιο σπάνια ζώα….

Με μία κίνηση την πέταξε στο κρεβάτι, ψιθυρίζοντας λόγια βγαλμένα από βιβλίο μεγάλου ποιητή, πλεγμένα με τα ποιο όμορφα λουλούδια του κόσμου.

Με τα χέρια του ανακάτευε τα ξανθά μαλλιά της, σαν τα στάχυα που τα λικνίζει ο άνεμος κάνοντας τον ήλιο να στεναχωριέται που πρέπει να δύσει.

Με λόγια ερωτικά, που μόνο κουρσάρος ψυχών μπορούσε να ξεστομίσει, έβγαλε και το τελευταίο ύφασμα από πάνω της. Τα ρούχα της έπεσαν στο πάτωμα σαν μετάξι που λικνίζεται με το απαλό αεράκι.

Μέσα στα κύματα του κρεβατιού, λικνίζονταν σαν ακυβέρνητο καράβι που το έχει πάρει το ρεύμα. Τα κορμιά τους παλλόντουσαν και το δωμάτιο άλλαζε με ταχύτητα μορφές και χρώματα. Ο χρόνος κυλούσε αργά σαν την σταγόνα που πέφτει από την πηγή σε αργή κίνηση.

Το πάθος τους αντήχησε σε όλη τη γη και η γη αφουγκραζόταν. Τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει την στιγμή αυτή.

Μετά από ώρα, ξαπλώσανε και οι δύο στο πλάι. Το δωμάτιο πάλι πήρε την μορφή του, και αυτός σηκώθηκε από το κρεβάτι.

«Την άλλη Παρασκευή πάλι! Έτσι?»
«Έτσι» αποκρίθηκε με ένα νόημα η γυναίκα. Φόρεσε τα ρούχα του και άφησε στο κομοδίνο τα χρήματα.