If I was a junkman
selling you cars,
Washing your windows
and shining your stars,
Thinking your mind
was my own in a dream
What would you wonder
and how would it seem?
Living in castles
a bit at a time
The King started laughing
and talking in rhyme.
More lyrics: http://www.lyricsfreak.com/n/neil+young/#share
Η μελαγχολική νότα της αισιοδοξίας που ξερίζωσε με τον ήχο του σαξόφωνου την αποτρόπαια σκέψη της αρρυθμίας. Ανεβάζοντας την λεζάντα "Πωλείται ελπίδα" στην μαρκίζα σαν να ήταν φανταχτερή μπούικ του '50 που χοροπηδάει στα στενά, από την μελωδική φωνή ξελαρυγγιασμένων νέγρων.. Ξέρεις, ακόμη ζω με αυτά τα παπούτσια που γυάλιζαν πριν χορέψω στο σκονισμένο πάτωμα.
Στάλες, σταγόνες, ποτάμι, θάλασσα,
Σε μια αρμονία του ντο ξαλαφρώνει
μέσα από τα βουνά και τις χαράδρες, η κάθε ορμή,
ανακαλύπτω ένα κήπο,
Και ένα λουλούδι, μα τι λουλούδι!
Είναι εκείνος ο παφλασμός που σου κόβει τις σκέψεις. Σε κάνει να μουδιάζεις. Χαζεύεις το θηρίο και σκέφτεσαι αν θα αποφασίσει να σου χιμήξει ή θα σε αφήσει. Τέτοιες οι στιγμές που με ταράζουν σαν ακούω την θάλασσα της ζωής μου να χτυπάει τα πλακάκια στην είσοδο.
Είναι όλα μαζί, όλες οι σκέψεις μου έχουν μπει σε ένα χωνί και χύνονται στην κρεατομηχανή. Αποτέλεσμα, μέθοδος, αίτιο και αιτιατό.. όλα ένας κιμάς..
Το να γράφω είναι μια διαδικασία ερωτική, ζω τον έρωτα, την μέθη της εφηβικής ηδονής. Του ανοιξιάτικου οργασμού. Με την λέξη Τέλος, ανθίζει μέσα μου η γαλήνη, η ολοκλήρωση. Ο υλισμός του περιβάλλοντα χώρου μου γίνεται σκηνικό μας μεγαλόπρεπης αυλής, όπου παρελαύνουν άνθρωποι, σκέψεις και θηρία. Με μένα ανάμεσα, στο κέντρο αν θες, με τον κονδυλοφόρο να σημειώνω πρόσωπα και γεγονότα.
Η εργασία από την άλλη, είναι οι φίλοι, τούτοι που με ταρακουνάν καθημερινά και μου λένε, Πάψε, Πάψε, μεγάλωσε πιά!
Και εγώ Κοτσαμπάσης στον Καστρόπυργο, αναδεύομαι ανάμεσα τους : Ρωμιούς για Τούρκους;
Και μετά με ρωτάς αν μπορώ να ζήσω μόνιμα στην αυλή του σκηνικού μου..
Τα πιο πιθανό είναι ότι πρέπει να σβήσει ο απόηχος, για να μείνει ο ήχος, να φύγει η άμμος και να μείνει στα χέρια μου το κοχύλι, αυτό που με τόση μαεστρία μάζεψα.
Ο άνθρωπος έχει την τάση να βάζει ταμπέλες στα πάντα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πίστη και η ελπίδα. Τα βαφτίζει ή τα εξορκίζει, δίχως να σκεφτεί ότι οι ταμπέλες δεν παρουσιάζουν ιδιότητα, χαρακτήρα ή τάση. Συνήθως ανήκει κάπου ή δεν ανήκει, προσκυνά ή αποφεύγει. Δίχως να κοιτάει την χρησιμότητα του προιόντος. Μένει για ώρες αποχαυνωμένος κοιτάζοντας το φανταχτερό της ταμπέλας..
Look, there's a star, a bright falling star
For every man, for every woman
Just throw your sexual life to a million hundred eyes
Like you and me, behind that screen
An intercourse, an intercourse
It's all we need, we can reflect to their romance
But have you ever thought of passing through this glass
In any case, come on, forget of what you've done last night
And set me free today, I'm free today
"I hope our memories succeed to rescue both"
I'm such a fool.
Now, we are one, a sweat naked one
It's rock & roll, It's rock & roll
What could be better after crowded concert nights?
Both walk again, in two separate ways
I wave goodbye, I'd wave goodbye
If all this vanity could break the magic spells
If love would not seem like a knife into our chests
Forget your innocence that only made us
One by one becoming free today
I'm free today
I was the one to love you more that you deserved
I was the one to hate you more just like I've said
I was the only one to care about respect
Η παλιά πράσινη μπούικ απ' έξω με την άσπρη οροφή, παπούτσια, άσπρα με μαύρο, ριχτό άσπρο ιδρωμένο πουκάμισο, χαμόγελο χαμένο στις σκέψεις και με τους αγκώνες σκυφτά πάνω σε ένα βρώμικο μπαρ να μετράω τα λεπτά μέχρι να λυγίσει ο ρυθμός στα αυτιά μου. Από πάνω μας, ένας ανεμιστήρας στην οροφή δίκαζε και εκτελούσε με συνοπτικές διαδικασίες τον ζεστό αέρα του μαγαζιού. Κάθε γουλιά, και μια σκέψη ...
Κάτσε να σου πω μια ιστορία, για ανθρώπους που δώσανε την ψυχή τους στον διάβολο για μια αγκαλιά με τον Θεό. Για ψυχές που κλάψανε στην ποδιά των ληστών, έκλαψαν τόσο που τα δάκρυα στεγνώσαν. Δεν είχαν να δώσουν κάτι να ανταλλάξουν, παρά μόνο εκείνη την μαυρισμένη καρδιά που τους βάραινε τα στήθη. Και την έδωσαν, για ένα χαμόγελο.
Μα δεν άκουσες το χειρότερο, υπήρξαν περιπτώσεις που το πήραν το χαμόγελο που γύρευαν, πήραν την γεύση στον ουρανίσκο τους..
Μα κάνεις ότι δεν ξέρεις ότι η γεύση δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μια μνήμη ευχάριστη ή δυσάρεστη. Λες ότι κάποτε δοκίμασες και θέλεις πάλι να ζήσεις τα ίδια, μα δεν γίνεται πια, δεν γίνεται.. μπαίνει ανάμεσα σε εσένα και στο άπιαστο όνειρο το τοίχος της ηλικίας, των πραγμάτων, των ανθρώπων, εκείνο το αδιαπέραστο συρματόπλεγμα που ονομάζεις λογική και εμπειρία. Και αναρωτιέμαι ώρες, ώρες, τι είναι αυτό ή ποιος το έστησε εκεί εμπρός σου..
Και ξάφνου ανακαλύπτεις τον χρόνο που έχασες, και επιστρέφεις στην πόρτα που βγήκες σαν ήσουν μικρός. Αλλά ο δρόμος είναι διαφορετικός, πλέον καμία γοητεία δεν υπάρχει, κανένα μυστήριο δεν περιβάλλει τον δρόμο. Γιατί ξέρεις. Ξέρεις πολύ καλά..
Τι καλά που θα ήταν να μπορείς επιλεκτικά, να μην ξέρεις. Τι καλά που θα ήταν....
Soneto do amor total - Amo te tanto meu amor, Não cante o humano coração com mais verdade, amo-te como amigo e como amante numa sempre diversa realidade, amo-te afim ,de um calmo amor prestante, E te amo além, presente na saudade, amo-te enfim ,com grande liberdade, dentro da eternidade e a cada instante, amo-te como um bicho simplismente. de um amor sem misterio e sem virtude, com um desejo maciço e permanente .E de te amar assim muito e a miúde, é que um dia em teu corpo derrepente, Hei de morrer de amar mais do que pude.
Τι είναι τα όνειρα του ανθρώπου παρά ένα παιχνίδι της σκέψης; Μια σκέψη που απορρέει από την πίστη στις δυνάμεις μας και φυσικά από την τρέλα της στιγμής σε ένα μακρόσυρτο, μπορώ, αντέχω και θα το κάνω. Τι απρόσμενο αίσθημα η χαρά της νίκης..
Μα από την άλλη τι βαθύ φαράγγι είναι ο κρημνός των ονείρων; Το απότομο φρενάρισμα, η αποκάλυψη της ψευτιάς που ζούσαμε χρόνια μέσα μας. Η μεγαλύτερη προδοσία που μας έκανε άνθρωπος, και μάλιστα ο πιο έμπιστος. Εμείς. Σου φέρνει μελαγχολία αυτή η σκέψη..
Σκέφτομαι κάποιες φορές, προς τι το ρίσκο; Προς τι μια ζωή με διακυμάνσεις; Προς τι μια ζωή με βουνά και χαράδρες; Δεν είναι πιο ωφέλιμη μια ατελείωτη έρημος αισθημάτων, ένα flat line ζωής; Μια σταθερότητα, ένα σανίδι ακίνητο που δεν το κουνάει τίποτα;
Αηδίες.
Όλα είναι στον άνθρωπο, μάλιστα ίσως να είναι πιο πρωτότυπο να πέσει κανείς από το γκρεμό των ονείρων με χαμόγελο…
Όλοι για τον θάνατο μας εργαζόμαστε, την τελευταία εκείνη λέξη που θα πούμε φεύγοντας.
Υπήρξα..
Ένα ποτήρι κρασί, και ένα καλό τραγούδι έφτιαξαν το σύμπαν
Κρατώντας την μπύρα απο το στόμιο, ακούγοντας Drifters πάνω στην άμμο που έμπαινε στα γυμνά δάχτυλα των ποδιών μας και παραδίπλα μια μεγάλη φωτιά να σιγοκαίει. Φωνές και γέλια απο αμέριμνους εφήβους..
Τελικά τα νεανικά καλοκαιρινά πάρτι είναι αυτά που στολίζουν τα ώριμα χρόνια μας με την ομορφιά της πρώτης νιότης. Δεν σε τρελλαίνει να το ξανακάνεις, αλλά αισθάνεσαι ότι είσαι τυχερός που το έκανες..
Πως να το κάνεις, το χαμόγελο σου έρχεται αυθόρμητα..
