Παρουσίαση Φλοράλ 30/5

Αγαπητοί φίλοι/φίλες,

Ο Νίκος Καρακάσης, συγγραφέας των βιβλίων "Βασιλιάς Ίκελος" από τις εκδόσεις Κέδρος και του free ebook "H σιωπή της πόλης" από τις Bορειοδυτικές Εκδόσεις, σας προσκαλεί σε μια παρουσίαση και συζήτηση για τα έργα του και την πραγματικότητα του ψηφιακού βιβλίου στη λογοτεχνία. Θα μιλήσουν οι: Γιώργος Γλυκοφρύδης (συγγραφέας), Γιάννης Πλιώτας (υπεύθυνος των Βορειοδυτικών Εκδόσεων) και Λίλιαν Tσιαβού (φιλόλογος).

Η εκδήλωση θα γίνει στο Floral, Θεμιστοκλέους 80 Εξάρχεια και ώρα 19.30.

Περίληψη Βασιλιάς ΙΚΕΛΟΣ (Εκδόσεις Κέδρος)

Ο Αλέξης θα ζήσει την επιλογή του. Θα αποφασίσει να αδράξει τη ζωή με μοναδικά όπλα το γρήγορο μυαλό και τις γερές του πλάτες, αδιαφορώντας για τη μονιμότητά του στο Πολεμικό Ναυτικό, την επαγγελματική του σταθερότητα. Ανοίγει την πόρτα της ζωής με σκοπό να γίνει σημαντικός. Μα τι είναι σημαντικό στη ζωή; Πώς γίνεται κανείς σημαντικός;

Το προσωπικό ταξίδι αρχίζει...

Με σκηνικό την πανέμορφη Ύδρα, μια σειρά από απρόβλεπτα γεγονότα και το μυστηριώδες παρελθόν ενός άλαλου άντρα που πλανιέται σε όλες τις σελίδες του βιβλίου θα αναγκάσουν τον Αλέξη να επιδοθεί σε έναν αγώνα για ποιότητα ψυχής και εσωτερικής αναζήτησης. Συνοδοιπόρος του ένα σύνθετο όνειρο που υφαίνει το φανταστικό με την πραγματικότητα, ακολουθώντας τον σε κάθε διαδρομή, σε κάθε σκέψη, σε κάθε βήμα. Ίσως, τελικά, το πιο σημαντικό στον Αλέξη να είναι τα όνειρά του...

Περίληψη "η Σιωπή της πόλης" (Βορειοδυτικές εκδόσεις)

Εκείνον τον άστεγο τον συναντώ αρκετά πρωινά κοντά στο σπίτι μου. Κοιμάται σε ένα παλιό στρώμα και ζει κάτω από μια ελιά. Αυτός είναι όλος κι όλος ο κόσμος του και στη φιγούρα του διάβασα πολλές φορές ότι του είναι αρκετός. Μπορεί να κάνω λάθος, πάντως στα δικά μου μάτια, εκεί, στα βόρεια προάστια όπου όλοι έχουν σπίτι, κήπο και αυλόπορτα, μου θυμίζει έντονα την μπογιά που ξέφυγε από τον ζωγράφο. Δεν του έχω μιλήσει ποτέ, δεν ξέρω τίποτα για αυτόν, μα πάντα όποτε περνώ από κοντά του, νιώθω ανεξήγητα στο βλέμμα του έναν πικρό σαρκασμό· ειδικά τις μέρες που επιστρέφω σπίτι με κάποια μελαγχολική διάθεση, νιώθοντας την πόλη να με σφίγγει στο στήθος.

Κάποιες ιστορίες ανθρώπων και ένας μύθος ομολογούν τα λάθη μιας πόλης που σιωπά.

Θα χαρούμε να σας δούμε από κοντά.

Καρακάσης Νίκος

Γιούλα Ράπτη. ' Εκ των υστέρων'.

Ο λόγος που γράφω τις παρακάτω αράδες, δεν είναι άλλος παρά γιατί τα τελευταία χρόνια, αντιμετωπίζω την ζωή, με λέξεις. Είναι μια συνήθεια που με κάνει να βγάζω την πίεση από μέσα μου, όπως το αίμα από την μύτη. Αφορμή αυτήν την φορά; Το βιβλίο της Γιούλας Ράπτη, δημοσιογράφου, πόνημα με όλη την σημασία της κάθε επιστολής, ‘ εκ των υστέρων’.

Η Γιούλα Ράπτη, γεννήθηκε στα Γιάννενα. Η Γιούλα Ράπτη γεννήθηκε στα Γιάννενα, η Γιάννενα Γιούλα είναι από την Ράπτη, η Ράπτη Γιάννενα γεννήθηκε στην Γιούλα. Αυτή η πρόταση συνόδευε το κρασί μου, αναγκαίο οπλικό σύστημα άμυνας καθ’ όλη την ώρα που διάβαζα τις σελίδες της. Τις επιστολές της δηλαδή. Δεκατρείς + μία όπως ορκίζεται να λέει. Δεκατέσσερις επιστολές γραμμένες σε διαφορετικούς ανθρώπους, αλλά με αποδέκτη τον ένα και μοναδικό αναγνώστη. Σαν μια πρόταση που χαριτολογώντας παίζεις ανάμεσα της. «Η Γιούλα Ράπτη, γεννήθηκε στα Γιάννενα». Όπως και να τουμπάρεις τις λέξεις, η πρόταση είναι η ίδια, η πολύπλευρη επαφή στο νόημα της, είναι αυτό που κεντρίζει τελικά το ενδιαφέρον. Η συναισθηματική προσέγγιση του ενός και μοναδικού αποδέκτη με τα πολλά πρόσωπα. Την μία τον ονομάζει Στρατηγό, την άλλη γιατρό, την άλλη κ. Καθηγητά και πολλά άλλα. Μα σε ποιον αναφέρεται επιτέλους; Ποιος μπορεί να είναι ο μοναδικός αποδέκτης δεκατεσσάρων επιστολών με τα πολλά πρόσωπα; Ο κόσμος της. Αυτός που την δημιούργησε και αυτός που στιγμές την ταλαιπώρησε. Αυτός είναι ο μοναδικός αποδέκτης και φυσικά, όλες τούτες οι επιστολές αναδεικνύουν την μία και μοναδική συνθήκη. Ότι ο κόσμος της είναι υπέροχος! Σκληρός κάποιες στιγμές, υπέροχα υποσχετικός κάποιες άλλες, αλλά και υπέροχα τρυφερός. Και τελικά, ο χείμαρρος της γραφής της, παρασύρει αναγνώστη, ανθρώπους και καταστάσεις να αφεθούν στην μοναδική ερώτηση Γιατί; Και τελικά στην απάντηση. Γιατί έτσι Γιατί η ζωή είναι αυτή. Χωρίς επεξηγήσεις.

Το ποτήρι με το κρασί μου το χρειάστηκα διότι όσο ταξίδευα στις προτάσεις της, έβρισκα στοιχεία της ζωής μου ανάμεσα να με περιμένουν. Σχεδόν υπέφερα και ανέμενα με ενδιαφέρον την συνέχεια αν και ομολογώ ότι πολλές φορές τις είχα ήδη ζήσει πριν τις γράψει. Άραγε τι να συνέβη σε εκείνον το νεαρό αγόρι - και σε κάθε νεαρό ή νεαρή - που στεναχωριόταν επειδή ο κόσμος του είναι πολύ σκληρότερος από όσο μπορούσε να αντέξει; Δεν είχε την δυνατότητα ή ακόμη την ευκαιρία να γράψει επιστολές. Και καλύτερα. Τώρα ξέρει γιατί.

Στρατηγέ μου, τα σέβη μου. Κύριε Καθηγητά ναι, η ζωή είναι τέχνη. Γιατρέ μου, δεν θέλω να γνωρίζω την ύπαρξή σας. Κύριε Διευθυντή, σας βαρέθηκα.

(εκδόσεις Γιαβριηλίδης)

Η τελευταία διάλεξη

Εκδόσεις Πατάκη
Συγγραφέας Ράντυ Πάους
Καθηγητής Πανεπιστημίου Carnegie Mellon

Πρόκειται για ένα μικρό βιβλίο, με όμορφο καφέ εξώφυλλο και μια κόκκινη κορδέλα γύρω του που γράφει "Παγκόσμιο Best seller". Γράφω τους πρωταρχικούς λόγους που αγοράστηκε από εμένα. Την κορδέλα την επόμενη μέρα την πέταξα..

Στην Αμερική λοιπόν, (δεν ξέρω αν συμβαίνει και εδώ, αμφιβάλλω πάντως), οι πανεπιστημιακοί παροτρύνουν κάποιον σημαντικό άνθρωπο να μιλήσει μπροστά σε κόσμο, σαν να ήταν η τελευταία τους διάλεξη. Η θεματολογία φυσικά αφορά ένα μικρό απολογισμό της ζωής τους, τι κερδίσανε τόσα χρόνια ζωντανοί και τα λοιπά.
Σε αυτό το Βιβλίο ο Ράντυ Πάους έχει καρκίνο στο συκώτι και του έχουν δώσει οι γιατροί λίγους μήνες ζωής.
Αντιγράφω από την πρώτη σελίδα (εισαγωγή).

"Αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα μηχανικής.
Ενώ, σε γενικές γραμμές, είμαι σε τρομερά καλή φυσική κατάσταση, έχω δέκα όγκους στο συκώτι μου και μου απομένουν μόνο λίγοι μήνες ζωής.
Είμαι πατέρας τριών μικρών παιδιών και παντρεμένος με την γυναίκα των ονείρων μου. Ενώ θα μπορούσα πολύ εύκολα να νιώσω οίκτο για τόν ευατό μου, αυτό δεν θα βοηθούσε ούτε την οικογένεια μου, ούτε εμένα.
Οπότε πώς θα πρέπει να περάσω τον πολύ περιορισμένο χρόνο μου;

Και μετά το πρώτο κεφάλαιο ξεκινάει με την φράση
"Ένα λαβωμένο λιοντάρι θέλει ακόμα να βρυχάται.."

Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή μαζεύτηκα, θα μου ήταν δύσκολο να διαβάσω μίζερες/θλιβερές σκέψεις πάνω σε ένα επικείμενο θάνατο. Να διαβάσω αγανακτησμένες προτάσεις/ στενάχωρούς ορισμούς τις ζωής.
Η έκπληξη ήταν ακριβώς εκεί. Δεν διάβασα τίποτα τέτοιο. Με πολύ συγκρατημένη λογική, ο Ραντυ Πάους προσπάθησε να γράψει σε ένα κομμάτι χαρτί όσες σκέψεις θα ήθελε να διαβάσουν τα παιδιά του στα επόμενα χρόνια. Έδειχνε για ποιο λόγο, θα πρέπει τα παιδιά του να είναι περήφανα για τον πατέρα τους. Έγραψε τον τρόπο που ερωτεύτηκε την γυναίκα του, την αφοσίωση του στην οικογένεια, την αφοσίωση του στο επάγγελμά του.

Με λίγα λόγια, μια μικρή περίληψη που επινόησα είναι τα παρακάτω λόγια.

Θα μπορούσα να γράφω για τον θάνατό μου, αλλά προτίμησα να σας γράψω για την ζωή μου. Έτσι όταν πεθάνω, εγώ σαν σάρκα θα φύγω αλλά οι ιδέες μου και η θέληση μου θα μείνουν στην γη εσαεί..

Συνοψίζω, λέγοντας ότι είναι ένα ενδιαφέρον θετικό βιβλίο και το οποίο προτείνω να το διαβάσετε. Σε κάποια σημεία γίνεται βαρετό ελαφρά, ειδικά αν δεν ανήκετε στον κλάδο πληροφορικής, αλλά για μένα (που ανήκω) ήταν ενδιαφέρον να διαβάζω για τους φαντασιομηχανικούς. (Disney animation).
Παγκόσμιο Best Seller δεν θα το έλεγα, αλλά ένα σαφώς ενδιαφέρον βιβλίο.

"Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα χαρτιά που μας μοιράζουν, μόνο το πώς θα παίξουμε την παρτίδα"
(Ράντυ Πάους)

Παρουσίαση Βιβλίου

Μόλις διάβασα το Βιβλίο του Κώστα Καρακάση, ο Βιολονίστας και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τα αισθήματα και τις εντυπώσεις που αποκόμισα από την ανάγνωσή του.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που σε αφήνει με μια αίσθηση πληρότητας καθότι κυλάει άνετα, κελαρυστά μέσα στον νου. Βασισμένο σε ηθικές αξίες, σε πολύ διδαχτικά μηνύματα και σε περιγραφές, που έχουν την δύναμη να σε μεταφέρουν νοητά σε άλλους κόσμους, το διάβασμα γίνεται προσωπική ευχαρίστηση. Το απολαμβάνει κανείς, όπως ακριβώς θα έπινε ένα ποτήρι νερό, δροσιστικά , λυτρωτικά και μαγευτικά. Κατεβαίνει αβίαστα, χωρίς να σε αφήνει να βαρεθείς ούτε στιγμή, λαχταρώντας πάντα την επόμενη γουλιά. Ο τρόπος ο μαγικός που εκτυλίσσονται οι σκηνές μέσα από τις λέξεις, σε αναγκάζει ευχάριστα να γυρνάς την μια σελίδα μετά την άλλη, χωρίς να διακόπτεις για τίποτα. Μέσα σε αυτό το βιβλίο ο αναγνώστης θα βρει τον έρωτα, το κυνήγι του ονείρου, την νεώτερη ιστορία μας και διδαχτικά μηνύματα μέσα από τις πράξεις των προσώπων του βιβλίου. Θα ακούσει νοητά τους ήχους του βιολιού και θα μαγευτεί από την δοξαριά του Ίων, του Ζέφη και του Μιχάλη.

Προσωπικά το βιβλίο το διάβασα .. σε χρόνο ρεκόρ!. Με συνεπήρε η πλοκή, μα πιο πολύ η αντίδραση του οργανισμού μου στην μαγεία ενός παραμύθιoυ της ζωής. Μύθος και πραγματικότητα που εναλλάσσονται με τον πιο όμορφο άρρηκτο δεσμό μεταξύ τους. Τοποθεσίες, λέξεις, ιδιωματισμοί της γλώσσας κάνουν τον αναγνώστη να ζει μέσα σε αυτές τις πόλεις, να ζει με τους ανθρώπους του βιβλίου και ναι.. να σκέφτεται μήπως ήρθε η ώρα να μάθει βιολί..!

Αν και γνωρίζω προσωπικά τον Κώστα Καρακάση, παρόλα αυτά κάθε φορά εκπλήσσομαι όταν τον βλέπω να εκφράζεται γραπτώς. Το βιβλίο και ο άνθρωπος είναι το ίδιο ακριβώς. Σου αφήνουν την ίδια αίσθηση, να ελπίζεις να μην τελειώσει ποτέ η όποια συζήτηση σας. Και το βιβλίο αυτό είναι ένα κομμάτι του συγγραφέα..

Τα μηνύματα του βιβλίου πολύ χρήσιμα στις εποχή που ζούμε, διότι γνωρίζοντας τις εποχές του «τότε» και βλέποντας το τώρα, η οπτική μας αλλάζει για την καθημερινότητα μας, για τα πιστεύω μας και για τους στόχους ζωής μας.

Όλα ξεκινάνε από την Αθήνα, από τον Ίων Δαγκλή, ένα άριστο βιολονίστα όπου τον γνωρίζει μια πλούσια κληρονόμος και αποφασίζει να τον «προωθήσει» στα μεγάλα σαλόνια. Στην αρχή του βιβλίου, ο αναγνώστης θα γνωρίσει μία έκπληξη. Την πρώτη Αθήνα, την Αθήνα που μόλις της βάλανε φανάρια στους δρόμους και ο κόσμος δεν ξέρει πώς να αντιδράσει.. την Αθήνα όπου οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν στο δρόμο χωρίς να σκέφτονται την εγκληματικότητα και αγόραζαν σπίτια μόνο «πέντε λεπτά από την Αθήνα!». Η Αλεξάνδρας έρημη από σπίτια και οι Αμπελόκηποι προάστιο των Αθηνών.. ! Τι έχουμε χάσει εμείς οι νεώτεροι …!

Ο συγγραφέας, θα μας μεταφέρει αριστοτεχνικά στην Κωνσταντινούπολη αρχές του 20ου Αιώνα για να παρακολουθήσουμε την ρίζα της οικογένειας Δαγκλή. Εκεί άλλη μια έκπληξη μας περιμένει με απίστευτες περιγραφές της Κωνσταντινούπολης, του εμπορίου και τις συνήθειες των Σουλτάνων. Με ένα μαγικό χαλί, ο αναγνώστης μεταφέρεται σε επόμενους πολιτισμούς. Της Αλεξάνδρειας. Και πάλι εδώ βρίσκουμε περιγραφές αρίστου κάλλους και λεπτές πινελιές της εκεί ζωής που ελάχιστοι συγγραφείς μπορούν να αποδώσουν.

Και συνεχίζεται το ταξίδι.

Γερμανία στην εποχή του Χίτλερ και των ολυμπιακών αγώνων, Ισπανία στο πόλεμο με τον Φράγκο, Ελλάδα 1941, η διχόνοια των Ελλήνων και τέλος η ατυχής – απάνθρωπη και άδικη εκτέλεση της Ελένης Παπαδάκη. Και για κατάληξη το βιβλίο μας παραδίδει λίγο πριν το οπισθόφυλλο, μια αναπάντεχη έκπληξη. Δεν θα την αναφέρω, αξίζει να φτάσετε μέχρι εκεί..

Προσωπικά πιστεύω, ότι για να γραφτεί ένα τέτοιο βιβλίο πρέπει ο άνθρωπος την ζωή του να την απολαμβάνει με αγάπη προς τον άνθρωπο και την ίδια την ζωή. Η βαθιά γνώση αυτού του συγγραφέα για την ζωή, τους ανθρώπους, την κλασσική μουσική .. και το όνειρο, έκανε δυνατή την σφιχτή συρραφή των λέξεων και τις προτάσεις να υποκλίνονται μπροστά στον αναγνώστη.

Ένα βιβλίο που δεν θα πλήξει, θα ευχαριστήσει και θα ξεκουράσει. Επίσης θα γνωρίσει σε κάποιους από τους σημερινούς νέους, ότι ναι, ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει – ζούσε – χωρίς ψυγείο και εντομοαπωθητικά ..

Ν.Κ.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ψυχογιός στις 16/2.

Μπορείτε να δείτε περισσότερα στην ιστοσελίδα του συγγραφέα εδώ.