25/2/19

Μύγα-μησω.

Στο σπίτι των Γαλανών από χθες γύριζε μια μύγα ενοχλητική, με θόρυβο και αυθάδεια. Γυρνούσε μέσα στα δωμάτια λες και τα είχε νοικιάσει, έκανε κάθετες πάνω από τα κατσαρόλια της τυφλής μαγείρισσας, γύρναγε σαν τρελή γύρω από τον κουφό μπάτλερ και άλλα, αλλά κανείς δεν ήθελε να την βγάλει στο κρύο ώσπου την ώρα που ο κούκος βάρεσε τέσσερις με το τσόκαρο του, εκεί γύρω δηλαδή στο απογευματινό τσάι ακούστηκε ένα μπλουμ και λίγο αργότερο ο κ. Γαλανός άρχισε να βήχει βγάζοντας ενδόμυχα ήχους μύγας και φτερών.
Σίγουρα όλοι περιέγραψαν το μηγα-μήσω που έφτυσε μέσα απ' τα δόντια του, αν και κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει τι ήταν αυτό που τον έκανε να πει τόσο βαριά κουβέντα. Σχεδόν ασήκωτη, από όλες τις απόψεις, αλλά κι όσους δοκίμασαν.
Έκτοτε πίσω από κάθε φωνήεν του ακολουθούσε κι ένα βζιίιιν.
Αδιευκρίνιστο, εντελώς μυστηριώδες. Μαύρο, θα έλεγα.

27/1/19

Μια ηλικία

Το μόνο που μένει στους ζωντανούς είναι να κάμουν σαματά, μη τους μπερδέψουν με τους άλλους που φεύγουν. Έχει βγει σκούπα και μαζεύει.
[Σκέψεις μιας ηλικίας κι έπειτα]

12/9/18

Πρώτη μέρα στο σχολείο

Όταν χτύπησε το κουδούνι, ήμουν ήδη έξω από το σχολείο και παρακαλούσα να μπω μέσα, ώσπου έπειτα από ώρα με ενημέρωσαν ότι αυτό είναι ένα παλιό εργοστάσιο που κανείς δεν θυμάται να έχει χρησιμοποιηθεί ως σχολείο, αυτό το επιβεβαίωσε κι ο σκουπιδιάρης του Δήμου που περνούσε απ΄έξω, αλλά και μια γειτόνισσα που άπλωνε τα χαλιά της στον πρώτο όροφο απέναντι κι τυχαία ανακατεύτηκε στην υπόθεση μου. Σκέφτηκα να πέσω σε γοερά κλάματα, αλλά έπειτα σκέφτηκα ότι δεν θα ήταν άσχημα να πήγαινα πάλι σπίτι και να δοκίμαζα να ξαναπάω σχολείο σε π.χ δέκα χρόνια από σήμερα. Δεν ξέρω αν αυτή η απόφαση μου με έκανε άνεργο, πότη και με δυο κουτσούβελα να με φωνάζουν πατέρα, δεν ξέρω αν επίτηδες έγινα ένα βάρος της κοινωνίας (όπως ισχυριζόντουσαν κάποιοι συγγενείς) ή απλώς ειδικές συνθήκες μια άδικης ζωής ( ή μια σειρά από ατυχή γεγονότα) με οδήγησαν σε αυτό που είμαι σήμερα,  (αυτό έλεγα στα συσσίτια και γελάγαμε όλοι μαζί). Πάντως ό,τι κι αν πέρασα ποτέ δεν θα ξεχάσω τη πρώτη αυτή μέρα της ατελείωτης διαδρομής μου μακριά απ΄ την γνώση και τα γράμματα που ποτέ μου δεν συνάντησα. 



Image result for πρωτη μέρα στο σχολείο
[Από την σειρά "τρελά απομνημονεύματα της πρώτης μέρας στο σχολείο"]

5/8/18

Στην στροφή του ελικοειδούς δρόμου η αγελάδα περπατούσε στο πλάι διακριτικά, αδιαφορώντας για μένα, για το αυτοκίνητο, τον κόσμο όλο στην τελική· είχε πάρει μια ευθεία που οδηγούσε σε κάτι συγκεκριμένο· μια δουλειά; μια υποχρέωση; ποιος ξέρει και ποιος είχε τα κότσια να την ρωτήσει, εκείνη βάδιζε μετακινώντας τα καπούλια της ρυθμικά με την ουρά να στριφογυρίζει σε κάποιο μουσικό ρυθμό που ποτέ κανένας άνθρωπος δεν διδάχτηκε ή ήταν άξιος να καταλάβει, πάντως εκείνη με το κεφάλι σηκωμένο βάδιζε και οι οπλές θορυβούσαν στο τσιμέντο όταν αποφάσισε εντελώς απότομα να περάσει απέναντι τον δρόμο και να οδηγηθεί κάπου σε κάποια χωμάτινη κατηφόρα όπου και την χάσαμε. 
Μερικά μέτρα πιο κάτω, είδαμε άλλη μία μόνο που αυτήν τη φορά πρόλαβα να δω το βλέμμα της πριν το αποστρέψει από εμένα. Στην αρχή μου φάνηκε μειδίαμα, έπειτα φόβος αλλά μπορεί να το μπέρδευα με απλή περιφρόνηση. Ένα από αυτά, είτε σε σειρά, είτε όλα μαζί, εφόσον δεν θα ανοίγαμε διάλογο μαζί της δεν είχε σημασία να μάθω. Εξάλλου, στον κόσμο της ήμουν ένα φονικό εργαλείο, ένα τρομακτικό ον ίσως ή και τίποτα το σημαντικό. 
Μπορεί απλώς να ήμουν ένα σκουπίδι που έκανε θόρυβο και κατρακυλούσε στην κατηφόρα.

7/6/18

Κι εκεί που όλοι διαφωνούσαν για την ύπαρξη των ρινόκερων, σταδιακά άρχισαν να γίνονται όλοι πράσινοι και να μεγαλώνει ένα κέρατο στο μέτωπο τους, ήταν τόσο ραγδαίο το φαινόμενο που σύντομα το να είχες ανθρώπινο πρόσωπο καταντούσε σκάνδαλο. Βέβαια, όταν αργότερα τα συζητούσαν, όλοι συμφώνησαν ότι όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισαν οι ρινόκεροι να διαφέρουν από τους ανθρώπους ή οι άνθρωποι από τους ρινόκερους, δύσκολο να ξεχωρίσεις πλέον.