Somewhere Over the Rainbow II ,,

Κάπου ψηλά στον ουρανό, κάποια ελπίδα μια μέρα φάνηκε και ευθύς όλοι οι άνθρωποι μιλήσανε για θαύμα. Εκείνο τους κοίταξε, χαμογέλασε και είπε :

"Χρειάστηκε να σηκώσετε τα κεφάλια σας, έτσι;"


**
(Wizard of OZ)
Somewhere, over the rainbow, way up high.
There's a land that I heard of Once in a lullaby.
Somewhere, over the rainbow, skies are blue.
And the dreams that you dare to dream
Really do come true.
Someday I'll wish upon a star and wake up where the clouds are far Behind me.
Where troubles melt like lemon drops, Away above the chimney tops.
That's where you'll find me.
Somewhere, over the rainbow, bluebirds fly. Birds fly over the rainbow,
Why then - oh, why can't I?
If happy little bluebirds fly beyond the rainbow,
Why, oh, why can't I?

θα με ανοίξω και θα σε βρω...

Somewhere Over The Rainbow...

Πέρα από το ουρανό, πέρα από το ουράνιο τόξο,
Πάνω από τα αστέρια και την όμορφη σελήνη,
Κάπου στο σύμπαν,
Θα σε βρω,
Πάνω στο άλογο που αγαπούσες,
Να γελάς και να χαίρεσαι,
Να νικάς και να κλαις,
Για ένα κλωνάρι που έγινε δέντρο,
Για ένα χελιδόνι που μόλις γύρισε από τον νότο,
Για κάθε φαντάρο που γύρισε σπίτι του,
Για κάθε γωνιά που σκόνη δεν έκατσε,
Για κάθε χαμόγελο,
Σε κάθε άνοιξη,
Σε κάθε χειμώνα.

Κάπου λίγο πιο μακριά από το ουράνιο τόξο.
Θα σε βρω,
Θα με ανοίξω και θα σε βρω.

**

Απόψε βάφω το σπίτι μαύρο,
Μα δύο παράθυρα ασπρίζω,
Σαν έρθει το περιστέρι να με βρει,
Στο γραφείο μου, να γράφω,
Για κείνες τις στιγμές,
Για εκείνη την ώρα που το περιστέρι,
Με πλησίασε..
Άραγε το μήνυμα που φέρνει, ποιο να είναι ;

Πάντα της άρεσαν οι βιολέτες,
Πόσο χαιρόταν κάθε φορά που της έφερνα λουλούδια,
Δεν ζήταγε, γιατί δεν είχε ανάγκη από κάτι άλλο,
Παρά την ομορφιά του Θεού, τίποτα άλλο.
Τα όνειρά σου, μια αγάπη για τον κόσμο,
Τα όνειρά μου, μια αγάπη για σένα..

Τώρα ο Θεός την ζητά,
Βλέπεις θέλει και αυτός να δει από κοντά,
Τα παιδιά του.

Να ξέρεις όμως Θεέ μου,
Απόψε πρέπει να παλέψεις...

Waltz of the Lost Dreams

Γρικώ την ανάσταση μέσα σου,
οσφραίνομαι την επανάσταση στα σπλάχνα σου,
Ασθμαίνω άφωνος την αίσθηση του ποταμού στα σωθικά σου.
Μα μην λυγάς, μην μεμψιμοιρείς .
Τα βήματα της ζωής είναι μπροστά,
και εσύ ακριβώς από πίσω.
κοιτάς σαν την πιο μικρή αμαρτία, πίσω από τα στάχυα,
σαν την μικρή κουκκίδα που ελπίζει να γίνει σφαίρα,
σαν την μπίλια που αγωνιά να ενωθεί με τις άλλες,
σαν το λουλούδι που ξεδιπλώνει τα φύλλα του να βρει το φως..
Και σου λέω τούτο :
της σαϊτιάς η δόξα είναι κούφια,
μα της καρδιάς το χαμόγελο πλατύ και απέραντο,
σήκω κόρη μου, αυτό το βαλς είναι δικό σου
κρατάει μια ζωή και μια ζωή ποτέ δεν φτάνει...