Απ' το Αεροπλάνο

Πρωτόλειες σκέψεις, χαράζονται, αντιστέκονται σε κάθε σταυροδρόμι αποφάσεων δίβουλες για την συνέχεια. Επιστρέφω στην έννοια «Ανθρωπος» συχνά πυκνά, με σκοπό να εξαγνίσω και να επαναδημιουργήσω την άγoνη σκέψη μου εκ νέου. Ωριμότητα αντίδρασης, είναι μια κατάσταση που αντιμετωπίζεται βάσει των εμπειριών που έχουμε αποκομίσει στην μέχρι τώρα ζωή μας, ή προκάλυμμα της σαρκοβόρας υφής του Εγώ μας; 

Κοιτώ, ο άνθρωπος ζει σε ένα πόλεμο, η καρδιά του αιμοδιψεί για αποδείξεις ανωτερότητας σε καθημερινό επίπεδο. Για μήπως οι καταστάσεις, σε φέρνουν σε τέτοιο κράμα σκέψεων; Σαν σου ορμάει κάποιος, σάμπως δεν πρέπει να αμυνθείς; Ή να πολεμήσεις με περισσότερη λύσσα, να τον ανακάμψεις, να τον τρομάξεις; Συχνά το βλέπω, το νιώθω, το κάνω στην εργασία μου με βαριά καρδιά.. Πρώτιστη αντιμετώπιση, η απαξίωση. Μα δεν κρατάει πολύ ή ακόμα καλύτερα δεν αντέχει πάντα την λαίλαπα της επίθεσης. Σύμβουλοι, καλοί, συνάνθρωποι μου λένε, φίδι σαν δεις το εξουδετερώνεις, δεν αναρωτιέσαι αν έφταιξε. Θα φταίξει. Δεν με βολεύει τούτη η λογική, δεν στέκεται ορθά μπροστά μου. Αρνούμαι. Θα είμαι ειλικρινής, κουράστηκα να το ζω και επιθυμώ να επιστρέψω στην έννοια «Άνθρωπος». Αφού δεν μπορώ να αλλάξω το πλήθος, θέλω να επιλέξω την απουσία μου. Να μην χρειάζεται να αμύνομαι, να στέκομαι εκ του βάθρου και να κοιτώ τα μανιασμένα λυκόσκυλα να ξεσκίζονται. Σαν φαγωθούν, ευχαρίστως να φροντίσω πάσης. Και να γράφω για αυτούς, για τον πόλεμο τους, τον πόλεμο μου. Να τους θυμίζω την κατάσταση τους, αυτή που προφανώς από ταχύτητα χρόνου δεν πρόλαβαν να συνειδητοποιήσουν και  να αξιολογήσουν. Να τους πω ότι έχουν οργή μέσα τους, οργή που ταΐζεται από τις καθημερινές τους τύψεις. Αυτός ο κόσμος έτσι όπως τον ζούμε, παράγει τύψεις που με την σειρά τους δημιουργούν οργή, μια ορμή που περιέχει ελπίδα για αποκατάσταση των τύψεων. Τι ψέμα! 

Ζω τις μέρες μου, μέρες δύσκολες αλλά κρατώ την πίστη μου στους ανθρώπους, στο χαμόγελο τους. Στην ημέρα που θα δουν τον πόλεμο κατάματα, θα ανακαλύψουν ότι δεν υπάρχουν αντίπαλοι και φίλοι, συμπαίκτες και θηρία. Θα διαβάσουν όλη την λέξη «Άνθρωπος» και θα αναπηδήσουν από χαρά για την ανακάλυψη τους. 

I Can See Clearly Now

Υπάρχει το δεδομένο και στην αντίθετη όψη, το αναπάντεχο, το απρόσμενο. Μα εσφαλμένα θεωρούμε ότι αυτά είναι αντίθετα στοιχεία, καθότι οι πιθανότητες αντιστροφής της ζυγαριάς, ή ακόμα καλύτερα η ανακάλυψη ότι στεκόμαστε στην αντίθετη μεριά είναι μέσα στις πιθανότητες της ζωής.

Χθες είδα στο χαζοκούτι, ένα τυφλό παλικάρι να παίρνει μέρος σε ένα διαγωνισμό ταλέντων στο τραγούδι. Και τα κατάφερε τόσο καλά, που συγκινήθηκα. Ώρες μετά προσπαθούσα να διαχωρίσω μέσα μου τα συναισθήματα μου. Θυμήθηκα αυτόματα μια κοπέλα που δεν ακούει καλά, έναν ανάπηρο που έφερε η τύχη να γνωρίσω και που ζει την ζωή μέσα από το γέλιο. Ένα παλικάρι – πολύ φίλο μου – που μεγάλωσε χωρίς γονείς σε μια κοινωνία, την ίδια κοινωνία που ζούσα εγώ. Μετά θυμήθηκα τον δικό μου φόβο να αδράξω γεγονότα της ζωής, θυμήθηκα την ανασφάλεια του μέλλοντος, τον φόβο του εξορισμού από αυτό που ονομάζουμε κοινωνία. Δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα. Δεν έχω ούτε καν συμπάθεια για τέτοιους ανθρώπους, παρά μόνο θαυμασμό. Ο άνθρωπος είναι τα μέλη του ή η ψυχή του; Ίσως τελικά αν αφαιρέσεις κάποια ανθρώπινα μέλη, η ψυχή να βρίσκει «δρόμο» να περιπλεύσει.  Ότι βλέπει η τραγική μας όραση είναι ένα σάρκινο περίβλημα και τίποτα άλλο. Πίσω από αυτό υπάρχει ένας άνθρωπος και ταυτόχρονα εν δυνάμει Θεός..

Αναρωτιέμαι αν ο τυφλός που πήρε μέρος στον διαγωνισμό με την απίθανη φωνή του θα βρει το πάτημα να κάνει το όνειρο του; Θα τον αφήσουν ή η ψευτοκοινωνική μας αποδοχή θα περιοριστεί στα είδωλα που προσφέρουν σεξισμό; Τα ινδάλματα γιατί πρέπει να έχουν αγαλματένιο σώμα, ξεχωριστό μαλλί, υπέροχα μάτια, καλό συνθέτη και στιχουργό πίσω τους; Γιατί να μην κάνουμε ίνδαλμα έναν τυφλό με εξαιρετική φωνή; Γιατί να επιλέγουμε πρότυπα που πουλάν σε νεαρά κορίτσια και τις κάνει να ουρλιάζουνε σαν μανιακές; Επειδή υπάρχει ολόκληρη βιομηχανία από πίσω, θα μου πείτε. Το ξέρω, αλλά αυτό δεν με κάνει και σύμφωνο αυτής την σκέψης. Δεν διαφέρει σε τίποτα αυτή η κίνηση από την προσπάθεια πώλησης ενός κραγιόν ή μιας οικοσκευής. Αυτό το ρεύμα, προωθεί όλα τα σύνδρομα της καταναλωτικής μανίας, που για να υπερκεραστούν από τους ανυποψίαστους νεαρούς αναπόφευκτα θα στραφούν στην λεγόμενη τραπεζική πίστη ή απάτη.  Και ο κύκλος εφάπτεται με ακρίβεια χιλιοστού.

Πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούμε ότι ο τυφλός ακούει καλύτερα από εμάς, νιώθει τα διπλάσια από εμάς, δεν τον αποσπά η παραπλανητική όραση, χρησιμοποιεί τις αισθήσεις του σε βαθμό που σε  κάνει να τον ζηλεύεις. Ο Στίβεν Χόκινκς μέσα από την καρέκλα του μπόρεσε να δημιουργήσει γνώσεις που ελάχιστοι κατάφεραν, ο Μπετόβεν χωρίς ακοή έγραψε έργα μνημειώδη και πολλοί άλλοι διακριθήκαν μέσα από την αναπηρία τους.

Η ζωή υπάρχει και είναι μπροστά μας με ότι έχουμε για  να την απολαύσουμε, ελλειπτικοί είμαστε εμείς όταν θεωρούμε τα δεδομένα και τα απρόσμενα να ζουν σε διαφορετικές φωλιές. Τυφλός είναι αυτός που βλέπει σαν το πιο σημαντικό στοιχείο πάνω του, το δέρμα του, κουφός αυτός που δεν ακούει τις σκέψεις των άλλων, κουτσός αυτός που δε μπορεί να μετακινηθεί μακρύτερα απο τον ευατό του..

Ίσως η ποιο ανίατη αναπηρία να είναι η πνευματική..

update * Το παλικάρι τον λένε Νίκο Αποστολίδη, βρήκα και το video τυχαία εδώ http://hamomilaki.blogspot.com/2010/03/nikos-apostolidis-greek-idol.html

Άπειρο..

Έστω ότι καθόμαστε ανάμεσα σε δύο δρόμους πανομοιότυπους. Όσο φτάνει το μάτι μας, δεν βλέπουμε τέλος αλλά ξέρουμε – επειδή στεκόμαστε ανάμεσα – ότι οι δρόμοι είναι παράλληλοι. Το μάτι μας δίνει την πληροφορία ότι κάπου οι δύο δρόμοι τέμνονται αλλά ο εγκέφαλος, αυτός ο ακούραστος αναλυτής της οπτικής μας, λέει άλλα. Είναι οφθαλμαπάτη. Δυο ατέρμονες ευθείες μοιάζουν πάντα ότι τέμνονται σαν τις κοιτάς στο άπειρο. Το άπειρο τέμνεται; Όχι.
Τι είναι το άπειρο. Ο Πόε γράφει στο βιβλίο του Εύρηκα «Η σκέψη της σκέψης, η ανάγκη της οριοθέτησης του ασύλληπτου». Και ναι, έχει δίκιο αυτό που δεν οριοθετείται είναι το άπειρο.

Οι δρόμοι που βλέπουμε έχουν άπειρο μήκος; Οχι φυσικά, γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι κανένας δρόμος δεν είναι άπειρος. Τα πάντα τελειώνουν, στρίβουν, σταματάνε. Υπάρχει άπειρο; Όταν μιλούμε για αυτά που έχουμε ήδη γνωρίσει στην ζωή μας, ασυνείδητα ή συνειδητά, δεν υπάρχει. Όταν μιλάμε για κάτι που δεν γνωρίζουμε όμως; Τότε λογικά θα έπρεπε να υπάρχει άπειρο. Ή μήπως όχι;

Η απόσταση της γής απο τον Άρη είναι ασύλληπτη; Όχι. Αν και δεν ξέρουμε ακριβώς την ακριβή απόσταση, ξέρουμε κάποιους επιστήμονες που την γνωρίζουν άρα η απόσταση είναι ... απλώς μακρινή για εμάς τους άσχετους με το θέμα. Συνεπώς, ασσύληπτο – άπειρο είναι κάτι που δεν έχουμε ανακαλύψει σαν ανθρώπινος πολιτισμός. Όχι κάτι που δεν γνωρίζουμε εμείς σαν μεμονωμένες ανθρώπινες υπάρξεις. Αρκεί κάποιος να το ξέρει και αμέσως υπάρχει όριο, περιγραφή, οσμή. Αν δεν έχει τίποτα απο τα πιο πάνω, αυτόματα είναι άπειρο. Αυτό είναι που ονομάζουμε συλλογική συνείδησή Κανείς δεν έχει πάει στο φεγγάρι αλλά όλοι μπορούμε να περιγράψουμε πως είναι εκεί πάνω.
Τις σκέψεις είναι δυνατόν να τις γνωρίζουμε; Την μελλοντική δικιά μας; Άλλουνού; Αν δεν την διαβάσεις την ξέρεις; Αν δεν την εφεύρεις στον μικρό σου εγκέφαλο; Όχι. Ούτε καν να την υποψιαστείς μπορείς. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν; Λάθος. Υπάρχουν απλά δεν τις έχουμε σκεφτεί ακόμα ή δεν τις έχουμε διαβάσει. (ή διδαχθεί).

Οι σκέψεις μπορούν να οριοθετηθούν στο άπειρο; Όσο ο άνθρωπος είναι ευφάνταστος, δημιουργικός οι σκέψεις πιθανόν να τολμούσα να πω ότι οριοθετούνται. Στο όριο της ανθρώπινης νοημοσύνης. Το μόνο πρόβλημα στην πιο πάνω σκέψη είναι ότι το όριο αυτό κανείς δεν το γνωρίζει, συνεπώς ...

Το ότι δεν ξέρουμε τι είναι «Θεός» τον κάνει άπειρο; Αν ήταν ο «Θεός» σκέψεις που έχουμε ήδη κάνει; Απόδειξη η πνευματική του ύπαρξη. Όποιος πιστεύει, βάζει όριο στην σκέψη του. Και Τον δημιουργεί καθαιρόντας οποιαδήποτε έννοια άπειρου. Για αυτόν τον άνθρωπο δεν είναι άπειρο, είναι κάτι φανταστικό μέν, αλλά υπαρκτό όσο μια σκέψη. Μια σκέψη φυσικά μπορεί να είναι λάθος, μπορεί να είναι και σωστή. Αυτό όμως κάνει το θέμα της σκέψης ανύπαρκτο, ασύλληπτο, απερίγραπτο; Όχι φυσικά. Και μια λάθος σκέψη, κάνει το θέμα της σκέψης υπαρκτό.

Οι υπόλοιπες σκέψεις δικές σας...
(εγω πάω για ύπνο..)

Η ποίηση είναι ροζ

Η ποίηση δεν είναι μαύρη και άσπρη, αλλά κατά βάθος ροζ ανοιχτό.

Ο χρόνος είναι ένα καλικάτζαρος που ζει στο υπόγειο του σπιτιού μας και χαρχαλεύει τις σανίδες κάτω από τα πόδια μας, όταν εμείς αφελέστατα ανάβουμε τζάκι, ζεσταίνουμε την βραδινή μας σούπα. Εκείνος σέρνει βόλτες και μας κοιτάει από τις χαραμάδες που αφήνει το ξύλο. Ενίοτε μάλιστα, μαζεύει με τις χούφτες του τα ψίχουλα που αφήνουμε πίσω μας, τα οποία όμως δεν τρώει αλλά αντιθέτως αποθηκεύει με σκοπό να μας τα παρουσιάσει όταν εμείς απελπισμένοι κοιτάμε το άδειο μας ψυγείο, θλιβερά και με απόγνωση.

Είναι οι ώρες που δήθεν τυχαία βρίσκουμε τα ψίχουλα του παρελθόντος, χαιρόμαστε και τα αγκαλιάζουμε χαϊδεύοντας τις μικρές τριχωτές βρομίτσες (έχουν λερωθεί τα ψίχουλα στην τσέπη του καλικάτζαρου, έτσι;) . Ένα χαμόγελο σκαρφαλώνει στο πρόσωπο μας, γιατί θυμόμαστε την μέρα και την ώρα που μας έπεσαν εκείνα τα ψίχουλα, ακόμα και αν έχουν γεμίσει τρίχες και λίγδα, ξέρουμε πολύ καλά την ώρα και την στιγμή που μας έπεσαν από το πιάτο μας.

Αυτός ο συνδετικός κρίκος που υπάρχει με το παρελθόν μας, ετούτη η απόγνωση του μελλοντικού μας κάρμα, είναι που κάνει την σχέση μας ερωτική με τον καλικάτζαρο. Κάποτε ένας ζωγράφος μεγάλος, ψηλός αλαζόνας με ατίθαση ματιά προσπάθησε να αποτυπώσει όλα του τα συναισθήματα για αυτή την καλικατζάρια σχέση. Με τρόπο μαγικό, ο πίνακας βγήκε ροζ και ο ζωγράφος έμεινε βουβός απέναντί του. Δεν μπόρεσε να το εξηγήσει, αντιθέτως υπερασπίστηκε το αποτέλεσμα λέγοντας ότι, ναι, έγινε θαύμα, η σχέση με τον χρόνο είναι αμιγώς ερωτική συνεπώς, σωστά βάφτηκε ροζ.

Ροζ όπως τα μάγουλα ενός παιδιού, ροζ όπως τα χαρτομάντιλα της κυρίας που φτερνίζεται, ροζ όπως η κρέμα φράουλα.

Ω, ναι, η σχέση μας με τον χρόνο είναι ροζ. Και ο χρόνος είναι το αποτέλεσμα της ποίησης. Εμείς τον ποιήσαμε, τον κάναμε μετρίσιμο, εμείς είμαστε ο ερωτευμένος παρτενέρ του. Κάθε ποιητής που σέβεται την πένα του, τα βάζει με τον χρόνο, άλλοτε του κάνει ερωτικές καντάδες, άλλοτε σκηνές ζηλοτυπίας, άλλοτε πάλι τα βάζει μαζί του όπως θα τα βάζαμε με την γυναίκα που μας ταΐζει ή μας γέννησε. Θα ήταν εθελοτυφλία να μην αποδεχτούμε ότι υπάρχει έρωτας μαζί του.

Εξάλλου τι άλλο θα ήταν;

Freedom..

Ελευθερία..

Δυο πουλιά που κελαηδούν είναι ελευθερία,
Δυο πουλιά που τα κοιτάς είναι ελευθερία,
Ψυχή, ανέκφραστη δεν είναι ελευθερία,
Γνώμη απόλυτη δεν είναι ελευθερία,
Χαρακτήρας αγενής δεν είναι ελευθερία,
Εγώ δεν είμαι ελεύθερος,
Εσύ δε είσαι ελεύθερος,
Κανείς βασικά δεν είναι ελεύθερος,
Ζούμε την ψευδαίσθηση, ότι είμαστε ελεύθεροι.
Το ότι γράφω σε αυτό το μπλόγκ δεν με κάνει ελεύθερο,
Δεν μπορώ να βρίσω κανέναν, ακόμα και να ήθελα,
Ελευθερία θα ήταν να μην θέλω να βρίσω κανένα,
Ελευθερία θα ήταν να μην χρειαζόταν να διαβάσεις αυτά που γράφω,
Να τα ήξερες.
Σκέψεις, ελεύθερες τυραννούν ένα κρανίο που τον στενεύει.
Γιατί αγαπάει, πονάει, συμπαθεί ..

Η αγάπη δεν μπορεί να είναι ελευθερία, ο πόνος δεν μπορεί να είναι ελευθερία, η συμπάθεια στοχεύει κάπου, σε περιορίζει να εκφραστείς άρα ούτε και αυτό είναι ελευθερία. Ο ελεύθερος άνθρωπος δεν έχει ανθρώπινα συναισθήματα, μόνο πειθαρχεία και αυτό απο μόνο του αναιρεί την ελευθερία. Πόσο ελεύθερος είμαι να σηκωθώ να φύγω όταν κάποιος με αγαπάει, πόσο ελεύθερος είμαι να αρχίσω να τρέχω όταν το κορμί δεν αντέχει. Το ίδιο το σώμα, φυλακίζει την ψυχή, μόνιμος πολέμιος, μόνιμος εχθρός της ελευθερίας της ψυχής. Το μόνο πραγματικά ελεύθερο είναι το πνεύμα μας, η σκέψη μας μα όχι οι πράξεις μας. Στην πορεία της εξωτερίκευσης της σκέψης, παράγοντες όπως, συναισθηματικοί, λογικοί, λόγοι συμπάθειας και τάξης, μας επαναφέρουν στην καταστολή της ελεύθερης βούλησης. Νιώθουμε ελεύθεροι γιατί θέλουμε να έχουμε αυτή την αίσθηση, μα εγώ πάω λίγο παραπέρα. Συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να είμαι ελεύθερος όσο θα ήθελα και αυτόματα νιώθω να σπάω έναν τοίχο μέσα μου.
Τούτο το κορμί πολλές φορές δεν με χωράει, τα ντουβάρια μου πέφτουνε στενά, η αγάπη με σφίγγει αλλά λέω τούτο πλέον, είμαι άνθρωπος και επιλέγω. Να ζω ανθρώπινα μέσα στα δεσμά των συναισθημάτων μου. Και κάθε φορά που το συναίσθημα, η λογική στυλεύει την ελευθερία μου, ξέρω τον πόλεμο και τον κατανοώ. Αυτό μου δίνει ακόμα μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, την άνεση να παρακολουθώ τον πόλεμο με αδιαφορία, με απάθεια. Τούτο συμβαίνει, το ξέρω, το είδα, το περιμένω, λέω από μέσα μου και σωπαίνω.

Κανείς δε μπορεί να μου πάρει τις σκέψεις, παρόλο που είμαι δεμένος σφιχτά από μια κοινωνία που με μεγαλώνει και με τρέφει, άρα γαλουχεί και τις σκέψεις μου. Μα δεν αναπτύσσω κακές οδηγίες για αυτό, το αντίθετο, αποφασίζω να είναι συνειδητή η επιλογή μου. Αντιλαμβάνομαι μέσα μου τους ρόλους και τις επιρροές που δέχομαι, τα σταθμίζω και αυτό μου δίνει την ελευθερία, να λέω και να σκέφτομαι ότι δεν είμαι ελεύθερος. Αλλά είμαι ευτυχισμένος, γιατί νιώθω ελεύθερος μέσα στην επιλογή μου. Αν η ελευθερία δεν σκοπεύει στην ευτυχία τότε θα ήταν άχρηστη. Όπως και ο κάθε δρόμος που οδηγεί στην ευτυχία μέσα από δυσάρεστα μονοπάτια.

Επιλέγω λοιπόν, να είμαι τόσο ελεύθερος. Να πετώ μέσα στα σύννεφα, κάθε νυχτιά, σε κάθε γραμμή, σε κάθε πρόταση σε κάθε γράμμα. Αυτό είναι το δικό μου χρέος και είναι βαρύ.

Και όποιος πει ότι ζούμε ελεύθερα, έχουμε δημοκρατία και τα λοιπά, δεν θα διαφωνήσω, συγκριτικά με άλλες εποχές είμαστε σε καλύτερη κατάσταση. Αν και τότε ξέραμε ποιοι είναι οι εχθροί μας, τώρα κρύβονται πίσω από μια βόμβα, ένα εμβόλιο, μια τρομοκρατική οργάνωση, από τους πάγους που λιώνουν, θεωρίες συνωμοσίας και αισχροκέρδειας.
Νιώθουμε πράγματι τόσο ελεύθεροι;

τα πάντα ρει ..

φώτο ΝΚ

Επιπλέουμε μέσα σε ένα σωλήνα γεμάτο νερό. Την μια στιγμή κολυμπάμε στην μία άκρη όπου κατοικεί ο φόβος, την άλλη κολυμπάμε απέναντι όπου είναι η αγάπη, ξανά πάλι πίσω στην λογική και ξανά στο συναίσθημα, ξανά στην αλήθεια και ξανά στο ψέμα. Ένα ατελείωτο ταξίδι μέσα στις αντιθέσεις που σκοπό έχει την σταθεροποίηση μας πάνω σε ένα σανίδι που λέμε ζωή. Πάντα θα γέρνουμε, γιατί κινούμαστε, πάντα θα είμαστε αλλού γιατί κολυμπάμε συνεχώς..

Αν τα πάντα ρει, γιατί εμείς να είμαστε στάσιμοι;

Αφού δεν είμαστε στάσιμοι, έχει σημασία που είμαστε; Ή που θα είμαστε; Το τέλος ενός ταξιδιού δεν μπορεί παρά να είναι η αρχή του επόμενου..
Συνεπώς σημαντικό είναι να κινούμαστε, όχι που βρισκόμαστε ή που θα βρεθούμε όπως σημαντικός πάντα θα είναι ο κολυμβητής της ζωής, ποτέ ο προορισμός αλλά το ταξίδι το ίδιο.

Ο χρόνος είναι σαν το νερό του σωλήνα, άπιαστος, ιαματικός και ατελείωτος ..

Και εμείς μια απειροελάχιστη κουκκίδα σε ένα ατέρμονο, δημιουργικό και αέναο σύμπαν με άπειρες μεταλλάξεις..

Το χιούμορ ως αντίδοτο ,,,

Είναι το χιούμορ πράγματι βασικό στοιχείο του ανθρώπου;

Η πρώτη αναγωγή του Αγγλικού όρου humor έρχεται από τον Ιπποκράτη «περί των χυμών του σώματος». Σύμφωνα με αυτή την θεωρία η καλή διάθεση του ανθρώπου εξαρτάται από την αρμονική μίξη των χυμών του σώματος. (Χολή, φλέγμα, μέλαινα χολή, αίμα).

Το χιούμορ είναι συνδεδεμένο με την αισθητική που ο καθένας έχει σαν προσωπικό βίωμα. Για κάποιους η αισθητική του χιούμορ είναι ένα βαθύ καπέλο που ανεξάντλητα βγάζει λαγούς με αποτέλεσμα όπου και να κοιτάξουν να βλέπουν αστεία θέματα. Για κάποιους άλλους ο μόνος τρόπος για να συναντήσει κανείς το χιούμορ είναι μια κωμωδία ή κάποια εικονογραφία/βιβλίο που προορίζεται να τους διασκεδάσει. Δεν εφεύρουν το χιούμορ μέσα από τις καταστάσεις, αλλά οι ίδιες οι καταστάσεις ορθώνονται μπροστά τους χιουμοριστικά και αυτοί το αποδέχονται. Συνήθως για αυτή την μερίδα ανθρώπων, ένας αστεϊσμός σε χρόνο ανύποπτο είναι αντιαισθητικό στοιχείο ή ακόμα και προσβλητικό.

Για παράδειγμα, αν δούνε σε μια κηδεία κάποιον να γελάει, θα το θεωρήσουν προσβολή. Αν απαντήσει κάποιος χιουμοριστικά σε ένα καθηγητή που διδάσκει, επίσης και ούτω κάθε εξής. Αυτοί δεν έχουν αίσθηση του χιούμορ; Είναι φρενοβλαβείς; Όχι φυσικά, απλώς έχουν διαφορετικά προσωπικά βιώματα από κάποιους άλλους. Το χιούμορ, λέμε είναι πηγαίο χάρισμα. Άραγε τι να σημαίνει αυτό; Γεννιόμαστε με χιούμορ; Υπάρχει τέτοιος κώδικας στο DNA μας; Αμφιβάλλω. Το πιο πιθανόν είναι να μας το παιδεύουνε κατά την παιδική ή εφηβική μας ηλικία. Αν παρ’ ελπίδα η ιατρική έχει δώσει θετική απάντηση σχετικά με το DNA, θα συμπληρώσω ότι δεν φτάνει κανείς να έχει στο αίμα του την τάση, πρέπει να το εκπαιδεύσει.

Το χιούμορ έχει αποχρώσεις; Έχει.

Υπάρχει το σαρκαστικό, το βιτριολικό, το ξερό, το μαύρο, η παρωδία, ο αυτοσαρκασμός, το σουρεαλιστικό και πολλά άλλα. Τι είναι αυτό που κρίνει την ποιότητα του χιούμορ;
Η αισθητική μας και πάλι.

Μα είναι τόσο κακό να μην μας αρέσει το χιούμορ του άλλου; Όχι φυσικά, δεν θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί κάτι τέτοιο, διότι θα ήταν σαν να του λέμε «φταίει η οικογενειακή σου εκπαίδευση». Δεν ισχύει αυτό. Απλώς το χιούμορ χρειάζεται και άλλες παραμέτρους για να γίνει αποδεκτό από τον άλλο.

Πρώτη και βασική παράμετρος είναι η δεκτικότητα εκείνου που την λαμβάνει. Και συνήθως η δεκτικότητα εξαρτάται από την ψυχική του διάθεση. Ένας στεναχωρημένος, δύσκολα θα δεχτεί χιούμορ. Ένας που αγωνιά για κάποιο λόγο επίσης. Όταν ο εγκέφαλος είναι προσανατολισμένος στην αναμονή κάποιας συγκεκριμένης κατάστασης, αυτόματα απορρίπτει οτιδήποτε άλλο.
Δεύτερη παράμετρος είναι ο κοινωνικός μανδύας που φοράμε. Ένας πρωθυπουργός δεν γεύεται αστεϊσμούς λυκειόπαιδων. Ένας πλούσιος, όπως θα αποφύγει την παρέα των υποδεέστερων παρεών, έτσι θα αποφύγει να αστειευτεί και με τον θυρωρό. Ένας φτασμένος λογοτέχνης το ίδιο. Είναι σωστό αυτό; Είναι, γιατί κανείς από αυτούς δεν θα γινόταν αυτό που είναι αν δεν υπήρχε το στοιχείο της αλαζονείας μέσα τους. Συνήθως η σοβαροφάνεια κρύβει μέσα της ρινίσματα αλαζονείας. Η αληθινή σοβαρότητα μετριέται στις πράξεις του ατόμου, στα έργα του, όχι στις προφορικές ή γραπτές πρόχειρες σημειώσεις του. Πόσο οξύμωρο είναι αλήθεια να έχεις την δυνατότητα να αστειεύεσαι σε προσωπικό επίπεδο με κάποιον και παρουσία κόσμου να παρουσιάζεις την εικόνα που σου επιβάλλει ο κοινωνικός σου μανδύας.

Σαν τρίτη παράμετρο θα έβαζα, την γνωστή ρήση «Το χιούμορ θέλει τον χρόνο του». Μα αυτό δεν ισχύει καθότι η αληθινή ρήση θα έπρεπε να είναι «Το χιούμορ θέλει τον ΔΙΚΟ ΜΟΥ χρόνο» και όχι γενικά τον χρόνο του. Με λίγα λόγια, θέλει και την κατάλληλη διάθεση/στιγμή του ανθρώπου που δέχεται το χιούμορ.

Δεν θα ήθελα να προχωρήσω σε πιο βαθιά ανάλυση της ποιότητας/χρόνου/αισθητικής του χιούμορ γιατί ενστερνίζομαι απόλυτα την έκφραση του Πιραντέλο που ανέφερε στο έργο του «Η αισθητική του χιούμορ»..
Το χιούμορ έχει αμέτρητες εκφάνσεις και ακόμα περισσότερα διακριτικά χαρακτηριστικά. Η προσπάθεια διατύπωσης ενός ορισμού ενέχει τον κίνδυνο, από τη μία, της εκ του σύνεγγυς μελέτης ενός ή δύο ενοτήτων και, από την άλλη, της αποκήρυξης πολλαπλάσιων δυσνόητων πλευρών του.

Είναι δυσνόητο να το παρακολουθήσουμε ή να αναλύσουμε κάθε πτυχή του χιούμορ, απλώς θα σταθώ στην λέξη Αισθητική, μια λέξη που θα την συναντήσουμε πολλές φορές κοντά στην λέξη ηθική.

Το χιούμορ που προσβάλει είναι μη αισθητικό απλώς; ή μήπως και ανήθικο συνάμα;

Και τι ορίζει την ηθική μας;

Αυτός που προσβάλει ορίζει την ηθική του προσβαλλόμενου ή ο προσβαλλόμενος υποστηρίζει την ηθική του με την ασπίδα της προσωπικότητας του; Πόσο ανιαρό να πεις ότι μου επιτέθηκε με αναίσχυντο χιούμορ; Μήπως θα ήταν προτιμότερο και πιο ειλικρινές να πούμε ότι δε είχαμε την δύναμη/το σθένος να αντιδράσουμε στην ηθική προσβολή που μας επιβάλει ο εκάστοτε;

Γιατί η καυστική σάτιρα είναι ευρέως αποδεκτή; Επειδή δεν αναφέρεται στο πρόσωπο μας;
Μήπως αντί να διαπομπεύουμε αυτούς που αστειεύονται, να έπρεπε να παραδεχτούμε μερικά πράγματα για τον εαυτό μας; Το χιούμορ έχει την δύναμη να αποδιαρθρώνει την αντιφατικότητα της υποκειμενικής θεώρησης της προσωπικότητας μας και εφόσον είναι γενικά αποδεκτό ότι είναι ένας συναισθηματικός προσδιορισμός, να δώσει έναυσμα γέννας του παραλόγου μέσα την μίζερη λογική μας.

Επιπλέον στην λογοτεχνία θεωρείται ο πιο δύσκολος κλάδος γραφής. Και δεν έγκειται το γεγονός σε κάποια δυσκολονόητη τεχνική γραψίματος, αλλά στην επιτυχία του συγγραφέα να αποτυπώσει το συναίσθημα της πληρότητας που εμπεριέχει, χρησιμοποιώντας λέξεις και συμβολισμούς για να το επιτύχει. Όσο καλό μπορεί να είναι ένα θλιβερό κείμενο, τόσο καλό μπορεί να είναι και ένα χιουμοριστικό ή σαρκαστικό. Γιατί άραγε το μελαγχολικό κείμενο, μας είναι πιο προσφιλές;

(μερικές σκέψεις)

Μικρές (Παρ)ανομίες..

Ήταν απόγευμα, ο ήλιος φανερά κουρασμένος μάζευε με αργές κινήσεις τις ακτίνες του πάνω από τα έπιπλα, κάποια παιδιά στον δρόμο τσακωνόντουσαν με τους γονείς τους για λίγο παιχνίδι παραπάνω.. ένα τυπικό απόγευμα, μια κλασσική σκηνή που θα έκλεινε την ταχύτητα της ημέρας με κάτι ανάλαφρο και ήρεμο.

Ο καναπές, δεν είναι πλέον μαλακός όσο τότε που τον αγόρασα αλλά δεν βαριέσαι, την δουλειά του την κάνει, δεν μπορούνε να είναι όλα καινούργια εσαεί..
Χωρίς να πολύ-σκεφτώ, τα πόδια μου απλώθηκαν στην νότια πλευρά του καναπέ και το δεξί μου χέρι γλίστρησε πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού χαϊδεύοντας το σκληρό πλαστικό του χειριστηρίου της τηλεόρασης. Έφερα στον νου μου τις τελευταίες κινήσεις του σώματος μου, σαν να ήταν άλλος αυτός που εκτελούσε και άλλος αυτός που σκεφτόταν.

Και τι να δω στην τηλεόραση; Να αποχαυνωθώ σε φθηνές εκπομπές; Σε εικονικούς τσακωμούς; Να δω την χαρά της νοικοκυράς που έχει να πλύνει ακόμα 2 γήπεδα παρκέ; Και σε κάθε περίπτωση, γιατί ο εγκέφαλος μου συνδυάζει την ξεκούραση με την τηλεόραση; Ποιος είναι αυτός που το πέρασε μέσα στο υποσυνείδητό μου;

Όχι. Κανονικά, ένα βιβλίο έπρεπε να ανοίξω. Ένα καλό βιβλίο με μεγάλα γράμματα. Βλέπεις δεν βλέπω πλέον τόσο καθαρά όπως παλιά οπότε ένα δυνατό φως θα ήταν χρήσιμο. Ίσως και ο καναπές να μην είναι ότι καλύτερο για τέτοια δουλειά. Μπορεί να αποκοιμηθώ, όπως τις προάλλες που πετάχτηκα πάνω έντρομος βλέποντας τον ήλιο να με κοιτάει κατάματα.. Ακόμα θυμάμαι τα θολά από τον ύπνο μάτια μου να ψάχνουν το ρολόι στον χώρο του σαλονιού, ευτυχώς για μένα ήταν μόνο 7.00 το πρωί.

Μόνο! Βλέπεις, για να πει κανείς ότι κοιμήθηκε πρέπει η ώρα να είναι τουλάχιστον 9 το πρωί. Άντε και σε κάποιες περιπτώσεις 10.. μην πω 11.30 και με πάρετε στο ψιλό!

Δεν βαριέσαι! Άμα κοιμάσαι αργά, ξυπνάς και αργά. Νόμος! Όπως και συνήθεια μου έχει γίνει να κοιμάμαι αργά, καθότι είναι μόνες ώρες που μπορώ να ασχοληθώ με τον υπολογιστή μου ανενόχλητος. Κάτι που θα κάνω και τώρα, θα πάρω το βιβλίο και θα κάτσω στον υπολογιστή μου μπροστά να διαβάσω. Έτσι δεν θα με πάρει ο ύπνος και θα κοιτάω και τα εμαιλ μου συχνά πυκνά. Μπορεί και το FaceBook. Μπορεί και άλλες ιστοσελίδες...

Κάπου ανάμεσα στο Facebook και στο ανεμολόγιο είδα με την άκρη του ματιού μου, το χέρι μου να κινείται αυθόρμητα, εντελώς ανεξέλεγκτα. Λες και κάποια εξωγήινη δύναμη το είχε μαγνητίσει και το έσερνε σε ακολουθία κινήσεων με μεγάλη προσοχή. Η πίπα κρατήθηκε στα χέρια μου, καθαρίστηκε, μπήκε το φίλτρο, ο καπνός και ... πάφ..

Μια άκρη του μυαλού μου προσπαθούσε να χωνέψει, να εξηγήσει την αυτοματοποίηση της κίνησης των χεριών μου. Κάτι εντελώς μαγικό συμβαίνει όταν θέλουμε να πάρουμε μια ανάσα από την ζωή. Όταν λες,θέλω να αφήσω τα πάντα πίσω μου και να ασχοληθώ με τον εαυτό μου, οι συνήθειες που σε βλάπτουν είναι περισσότερες από αυτές που σε βοηθάνε... Αυτήν την διαπίστωση έκανα και μάλιστα δεν θα έλεγα ότι ήταν απλώς διαπίστωση αλλά και παράπονο. Που σκατά είναι η αυτοσυντήρηση του ζώου ανθρώπου;

Όταν ο κάστορας νιώσει ότι η λίμνη είναι ακατάλληλη, τρέχει γρήγορα να φύγει. Όταν ο σκύλος μυρίσει χαλασμένη τροφή, φεύγει τρέχοντας μακριά. Ο άνθρωπος είναι τόσο ζώο που δεν μπορεί να δει ότι η τηλεόραση και το τσιγάρο είναι βλαβερά για αυτόν; Ίσως όχι τα μόνα, αλλά έχουν και αυτά το μερίδιο τους στην «Ακατάλληλη για μακροζωία» ζωή μας..

Ζωή μας ... ας γελάσω..!

Δεν τα βλέπουμε ως βλαβερά, διότι μας ναρκώνουν. Αυτή είναι η μόνη ορθολογική απάντηση που μπόρεσα να δώσω, σαν ανακάλεσα στην μνήμη την αυθόρμητη κίνηση του χεριού μου και σπινθήρισα μια σειρά από σκέψεις γύρω από αυτό. Το ότι αυτές οι συνήθειες, δρουν ναρκωτικά πάνω μας το επιβεβαίωσα την ώρα που έκανα ετούτες τις σκέψεις και παράλληλα ρουφούσα με απόλαυση τον Δανέζικο καπνό από την ξύλινη σκαλιστή μου πίπα.. Κάθε ρουφηξιά και μια ακόμα γεύση από παράδεισο, οσμή από ξύλο και σκέψη κοφτερή ..

«Έτσι είναι φίλοι μου», αναφώνησα ζωηρά εκείνη την ώρα,
«ζούμε για να κυνηγάμε αυτούς που μας κυνηγάνε και δεν ανεχόμαστε πιέσεις από τρίτους, από αφεντικά, γυναίκες,παιδιά, πολιτικούς και άλλα, αλλά από την άλλη έχουμε παραδοθεί, στις μικρές άνομες ναρκωτικές μας απολαύσεις. Το παιδεραστή που έβλαψε τον μικρό στην απέναντι πολυκατοικία θα τον λιθοβολήσουμε, το ναρκομανή μέσα στο σπίτι μας, θα τον καλωσορίσουμε και ίσως ανταλλάξουμε και αστεϊσμούς. Έτσι για να περνάει καλύτερα η ώρα μαζί του!»

Ποιος ξέρει, ίσως αφού τελειώσω την πίπα μου, να γράψω και ένα κείμενο για την απαράδεχτη κίνηση των πολιτικών που προσπαθούν να μου κόψουν το τσιγάρο με δικτατορικές μεθόδους..

λίγη υπομονή, θα το γράψω και αυτό σε λίγο..

Γραφή & Χρόνος..

«Γραφή είναι ο χρόνος και ο χρόνος ψεύδεται μέσα στην γραφή.

Μέχρι να τελειώσω αυτή την πρόταση, οι σκέψεις μου θα γίνουν παρελθόν και εσείς θα τις διαβάσετε στο μέλλον μου. Ποτέ ο δικός μου χρόνος δεν θα συμβαδίσει με τον δικό σας. Οι σκέψεις μου γεννήθηκαν και αποτυπώθηκαν τώρα και το δικό μου τώρα είναι παντελώς διαφορετικό από το δικό σας τώρα. Συνεπώς χρησιμοποιώντας μερικές απλές λέξεις, σαν αυτές που χρησιμοποιούμε καθημερινά στην ζωή μας, καταφέρνω το ανέφικτο. Να αποδείξω ότι το παρελθόν και το μέλλον είναι μια κατασκευή, ένας δόλιος μύθος που μπορεί να αποδειχθεί εύκολα χρησιμοποιώντας ένα φτηνό μολύβι και ένα χαρτί Α4.

Εγώ ένας γραφιάς, κατάφερα να εκμηδενίσω την έννοια του παρελθόντος και του μέλλοντος. Ότι συμβαίνει, συμβαίνει τώρα και ότι μπορεί να αλλάξει στο μέλλον και στο παρελθόν εξαρτάται από το παρόν το δικό μου...»

- πα πα! Αναφώνησε ο φοιτητής.. Και πότε το έγραψε αυτό ο τρελός; Ρώτησε τον Καθηγητή του, απλώνοντας ένα σαρκαστικό χαμόγελο ..
- Σύμφωνα με τα λεγόμενα του.. τώρα.
- Μα αυτό υπάρχει εδώ και χρόνια!
- Και λοιπόν; Τώρα δεν το διάβασες; Θα άλλαζε κάτι αν το είχε γράψει πριν από δέκα δευτερόλεπτα; Εσύ τώρα το έμαθες..
- Όχι, δεν είναι λογικό αυτό που λέτε .. αν και δεν έχει άδικο σε αυτό που γράφει. Η γραφή έχει αυτό το παράδοξο και ναι, το παρελθόν αποτελείτε από αποφάσεις ή τυχαία γεγονότα του τώρα ...
- Και το μέλλον; Τον ξαναρώτησε ο Καθηγητής ..
- Το μέλλον.. το μέλλον εξαρτάται κατά πολύ απο τις αποφάσεις που θα πάρουμε τώρα.. αλλά υπάρχει και η έκπληξη του αναπάντεχου..
- Στην ζωή ναι, στην γραφή; Όταν διαβάζεις τους Άθλιους είναι δυνατόν στο τέλος να καταντήσεις να διαβάζεις για την πρώτη επίσκεψη του ανθρώπου στο φεγγάρι;
- Μόνο αν σε κάθε σελίδα αλλάζεις το τώρα... αναφώνησε ο φοιτητής και το πρόσωπο του άλλαξε..
- Αν έγραφες μια ιστορία για την χθεσινή σου ημέρα τι θα έγραφες; Υπό ποιο πρίσμα ; ξαναρώτησε ο καθηγητής..
- Θα έγραφα με γνώμονα τις σημερινές μου σκέψεις. Θα έκρινα το παρελθόν με σημερινά κριτήρια ... ξαναείπε σκεπτικός..
- Άρα και το μέλλον πώς θα το έγραφες...;
- Βάση των γνώσεων που έχω σήμερα.. θα φανταζόμουν προεκτάσεις των σημερινών μου γνώσεων ...
- Όμορφα.. τώρα μπορείς να μου γράψεις τι έφαγες χθές ;

Ο φοιτητής, στάθηκε για λίγο, πήρε το μολύβι και άρχιζε να σημειώνει στο χαρτί. Στάθηκε μετά από λίγο το διάβασε και το έδωσε στον καθηγητή, ο οποίος το σήκωσε ψηλά και διάβασε με βροντερή φωνή..

«Χθες έφαγα κάτι πολύ νόστιμα σουβλάκια.. ακόμα και τώρα έχω την γεύση τους στον ουρανίσκο μου...»

Αερολογώντας

Κοίτα, του λέει ο γλάρος και ανοίγει τις φτερούγες του, άσπρες σαν το απάτητο χιόνι και μεγάλες όσο πιάνει το μάτι σου.

Σιγά, του απαντάει το παγόνι και μια βεντάλια χρωμάτων ανοίγεται από πίσω του, ένα κάλος, μια περήφανη παλέτα μυρίων χρωμάτων. Το λειρί του κρεμάει περήφανα, στέκεται σοβαρό και ακίνητο, να τονώσει την αγαλματένια του κορμοστασιά..

Τι να την κάνεις την ομορφιά, αν δεν πετάς ψηλά να βλέπεις τα πάντα; Απάντησε ο γλάρος

Τι να το κάνεις το πέταγμα αν δεν είσαι όμορφος; Απάντησε το παγόνι και μάζεψε την ουρά του με θόρυβο, νευριασμένο.

Δεν πάτε καλά, ακούστηκε μια φωνή από χαμηλά.. Κοίταξαν και οι δύο χάμω, ψάξανε στα χορτάρια να δούνε από πού έρχεται αυτή η μικρή φωνούλα..

Έ! Εσείς! Εδώ είμαι, ένα ταπεινό σκουλήκι είμαι! Αλλά βέβαια που να με δείτε; Μήπως κοιτάτε κάτω; Όλο δεξιά και αριστερά κοιτάτε, να δείτε ποιος σας κοιτάει, έχετε πάθει με την ομορφιά σας και δεν βλέπετε τι σας γίνεται!

Γιατί βρε σκώληκα μιλάς έτσι; Δεν είμαι όμορφος γλάρος εγώ; Ρώτησε ο γλάρος και τίναξε τα φτερά του ξανά για να τα δει καλύτερα ο σκούληκας.
Αχχ.. από εδώ που είμαι και οι δύο έχετε κακάσχημα νύχια. Εγώ αυτό βλέπω και πιο ψηλά δεν μπορώ να δω!

Έχει δίκιο, λέει το παγόνι. Από εκεί χαμηλά που βρίσκεται δεν μπορεί να δει ολόκληρο το κορμί μας, μόνο τα πόδια μας βλέπει.

Τα πάντα είναι θέμα οπτικής, απάντησε το σκουλήκι και η κοιλιά του τραντάχτηκε από το δυνατό γέλιο. Είστε γελοίοι και οι δύο, ξαναείπε .. !

Το παγόνι κοίταξε τον γλάρο στα μάτια, μια κρυφή συνεννόηση και με μια γρήγορη κίνηση έκανε μια χαψιά το σκουλήκι. Τώρα αυτή η οπτική εξαφανίστηκε.

Λοιπόν, που είχαμε μείνει; Ρώτησε με ύφος τον γλάρο, μασώντας ακόμα το άμοιρο σκουλήκι.

**

Δυο φιλόσοφοι, μπαίνουν στο κήπο όπου συνήθιζαν να μαζεύονται και από όπου μεταξύ κρασιού και σταφυλιού, ανταλλάσανε απόψεις για την ζωή, το μέλλον, τα πολιτικά και άλλα..
- Τι είναι η αλήθεια; Ρώτησε ο ένας τον άλλο.
- Τι είναι; Μα αυτό που θα πεις στην συνέχεια, απάντησε ο άλλος.
- Και αν αυτό που πω δεν στέκει; Αν αποδειχθεί ψέμα; Ξανά-απάντησε ο πρώτος.
- Εξαρτάται τι θα πεις! Αν το πιστεύεις για αληθινό, τότε για σένα αλήθεια θα είναι. Αν το αντικρούσω και σε πείσω ότι λες αερολογίες θα γίνει ψέμα. Αυτή είναι η αλήθεια. Απάντησε ο δεύτερος.
- Άρα η Αλήθεια είναι αλήθεια όσο την πιστεύω για αλήθεια, μόλις αλλάξω γνώμη γίνεται ψέμα, εκεί καταλήγουμε; Επίσης η αλήθεια δεν είναι αιώνια, έχει ένα χρονικό περιορισμό μέχρι να ανατραπεί. Άρα μια αλήθεια θα μπορούσε κανείς να την πει και ως εικασία ..;
- Σωστά. Τώρα πες αυτό που ήθελες να πεις. Είκασε μια αλήθεια δικιά σου.
- Την είπα, δεν την άκουσες;

Σκέψεις αιωρούμενες

"Ο εχθρός δεν είναι άλλος, είσαι εσύ.."
"σταμάτα την απόδραση από τον εαυτό σου.."

Μια σκέψη έβαλε στα σκυλιά κολάρο και στα άλογα σέλα,
Μια σκέψη έφτιαξε το Θεό και τον Διάβολο,
Μια σκέψη έφτιαξε την ατομική βόμβα, μια άλλη τα σπίτια που ζούμε
Μια σκέψη έφτιαξε τον πόλεμο και μια άλλη την ειρήνη,
Μια σκέψη έθαψε πολιτισμούς, μια άλλη τους ανέστησε,
Μια σκέψη έφτιαξε τις τράπεζες μια άλλη μοίρασε την φτώχεια
Μια σκέψη έφτιαξε την δημοκρατία και μια άλλη την κατέλυσε,

Μια σκέψη μπορεί να είναι λάθος, μπορεί και σωστή,

Όμως ένα χάδι, ένα σκίρτημα της καρδιάς, μια αγκαλιά,
ποτέ δεν είναι λάθος,

Αρκεί να μην το σκεφτείς…
(ή ακόμα καλύτερα να εκπαιδεύσεις την σκέψη σου)

...

Ε Ι Ρ Η Ν Η


ΦΤΑΝΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ
ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΠΡΩΤΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΛΛΗΛΟΥΣ

BIOS

Κάποιοι λαβύρινθοι αποτελούν ερμηνευμένο γρίφο, κάποια σταυροδρόμια σε αφήνουν δίβουλο για στιγμές, κάποιες αποφάσεις σε κάνουν να σκέφτεσαι ενώ περπατάς αμέριμνος και κάποιοι εγωισμοί ορθώνονται και γίνονται αξεπέραστοι. Η ερώτηση δεν είναι αν τα έχουμε βιώσει αυτά, αλλά τι έχουμε να θυμόμαστε από την κάθε περίπτωση ..

Κάποτε, μικρός σαν μεγάλωνα θα γινόμουνα θεριό, πιο δυνατός από την Ηρακλή, πιο πλούσιος από τον Μίδα και πιο γοητευτικός και από τον Απόλλωνα τον ίδιο. Τώρα που μεγάλωσα, ζηλεύω τον Τέσλα που δοκίμαζε να κατασκευάσει την μηχανή του χρόνου, το είχε το όνειρο αλλά δεν ήξερε τον τρόπο. Τώρα πλέον γνωρίζουμε κατά προσέγγιση τον τρόπο, αλλά δεν έχουμε πια όνειρα... μόνο την ανάγκη για επιβεβαίωση του εγώ μας, μια ανίκητη και βουλιμική σαύρα που τρέφεται από τις μύχιες σκέψεις μας.

Γδύνομαι τώρα εδώ μπροστά σας, θέλω να σας κάνω να αισθανθείτε την ντροπή της σκέψης σας, να νιώσετε άσχημα που θα σκεφτείτε τόσο κακά πράγματα για μένα, θέλω να σας δω να μετανιώνετε για την σοβαροφάνεια σας, στο κάτω-κάτω ένα κορμί θα δείτε τίποτα παραπάνω, την σκέψη μου δεν θα την γυμνώσω μπροστά σας, αυτό θα ήταν πολύ τολμηρό για μένα, βλέπετε ..ντρέπομαι και θα αισθανόμουν άσχημα αν με διαβάζατε..

Words...

Μια μέρα περπάτησα, έτσι χωρίς σκοπό, αναπνέοντας την αχνάδα της υγρασίας, αφήνοντας τον πάνσοφο ήλιο να μου χαϊδεύει το δέρμα, τρυφερά.

Συνάντησα ένα φτωχό, σκέφτηκα κάτι καλό για αυτόν, έβαλα το χέρι στην τσέπη, τράβηξα μια λέξη, την έκανα πακέτο με ωραία χρυσαφί κορδέλα και του την έδωσα. Ο φτωχός αφού άνοιξε το πακέτο με λαχτάρα, είδε την λέξη και χαμογέλασε.

Προχώρησα πιο κάτω, είδα ένα παιδί να πεινάει. Έβαλα το χέρι στην τσέπη, έβγαλα άλλη μια λέξη, την έκανα πάλι πακέτο και την άφησα τρυφερά στα μικρά του χέρια. Το παιδί, έσκισε το περιτύλιγμα, πήρε την λέξη, την αγκάλιασε και χαμογέλασε.

Ώ.. ήμουνα ένας ευτυχισμένος άνθρωπος! Για κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα είχα μια λέξη, δεν είναι και λίγο πράγμα αυτό!

Έστριψα στην γωνία, κατηφόρισα προς την πλατεία. Στο δρόμο είδα μια πόρνη, δεν βιάστηκα να σκεφτώ, έπρεπε πρώτα να την κατανοήσω. Μιλήσαμε πολύ ώρα, ώσπου ήρθε το απόγευμα. Στην κουβέντα κάτι μυστήριο γεννήθηκε μέσα μου, την αγάπησα.

Έπιασα την σκέψη αυτή, έβαλα το χέρι στην τσέπη και έβγαλα την λέξη που σκέφτηκα. Εκεί που πήγαινα, όμως να την πακετάρω, τσουπ, η πόρνη έφυγε με ένα αυτοκίνητο ανοιχτό, ακριβό.. έμεινα με την λέξη στα χέρια και ένα βαθύ μελαγχολικό, παγωμένο χαμόγελο.

Κοίταξα την λέξη που κρατούσα στα χέρια, δεν ήταν αυτή πλέον η σωστή. Την ξαναέβαλα μέσα. Σκάλισα την τσέπη μου, έβγαλα από μέσα όσες λέξεις είχα, καμία δεν άρμοζε, καμία δεν ήταν αρκετή. Έκατσα χάμω, λυπημένος και άπλωσα στο έδαφος όλες τις λέξεις που είχα μαζί μου. Τις κοίταζα προσεκτικά μια, μια. Καμία, τζίφος η προσπάθεια.

Τότε σκέφτηκα να κάνω το έξης, να βάλω περισσότερες λέξεις μέσα στο κουτί, ήταν φανερό ότι μια δεν ήταν αρκετή. Άρχισα λοιπόν να συνδυάζω τις λέξεις, πρώτα εννοιολογικά. Δοκίμασα αρκετούς συνδυασμούς, καμία σύνθεση δεν με ικανοποιούσε, πάντα έμενε ένα κενό από την σκέψη μου. Ξαναδοκίμασα χρωματικά, με τον ήχο της κάθε μιας, πιο συναισθηματικά θα μπορούσε να πει κάνεις. Αυτό μου πήρε ώρα, ήρθε η νύχτα και στο μαύρο σεντόνι του ουρανού, χιλιάδες αστέρια καρφώθηκαν και με κοίταζαν στωικά.

Πέρασε η ώρα, εκεί που πλησίαζα στην σκέψη μου με κάποιες λέξεις κάτι μέσα μου, μου έλεγε ότι και πάλι αυτός ο συνδυασμός λέξεων δεν αντικατόπτριζε τις σκέψεις μου. Προσπάθησα να βρω μια λέξη που να ταίριαζε με το αίσθημα του ανικανοποίητου που είχα εκείνη την στιγμή, ίσως αν άρχιζα από την εσώτερη αντίδραση να οδηγιόμουνα κάπου, τζίφος και πάλι! Αυτή η προσπάθεια με έμπλεξε ακόμη περισσότερο και το χειρότερο, όποιος το διάβαζε, θα νόμιζε χίλια δυο άλλα πράγματα πέρα από αυτά που πραγματικά σκεφτόμουνα..

Το πρωινό ξύπνημα, με βρήκε εκεί ξαπλωμένο ανάσκελα, να ανακατεύω τις λέξεις. Είχα πεισμώσει, είχα αποθαρρυνθεί, ένιωθα τελείως άδειος και κενός, ώσπου σταμάτησε μπροστά μου το αυτοκίνητο που είχε πάρει το προηγούμενο βράδυ την πόρνη.

- Τι κάνεις εδώ, με ρώτησε και τα μάτια της μεγάλωσαν από την περιέργεια.

Της εξήγησα τι κάνω, αλλά όχι το τι σκέφτομαι για αυτήν, αυτό μου ήταν αδύνατο, γιατί αν μπορούσα να το εκφράσω, θα είχα βρει και τις λέξεις..

Έσκυψε πάνω από τις λέξεις με προσοχή, της διάβασε όλες διάλεξε μια και την έβαλε μέσα στο κουτί.

Αυτή ίσως να σου κάνει.. μου είπε.

Την διάβασα.

Έγραφε « » ! Ήταν μια κενή λέξη!

Την κοίταξα με απορία. Γιατί αυτή; Την ρώτησα.

Μου χαμογέλασε και έφυγε..

Ακόμα ακούω κάποιες φορές τα τακούνια της να ξεμακραίνουν από κοντά μου, ο ήχος τους σφηνώθηκε μέσα στα αυτιά μου, τα ακούω στον ξύπνιο μου, τα ακούω στον ύπνο μου, στα όνειρά μου, τις στιγμές που νιώθω ότι οι λέξεις μου φτάνουν σε ένα γκρεμό ..

Μα πλέον, γνωρίζω ότι ακόμα και αν οι λέξεις μου,
κοιτάξουν τον γκρεμό απελπισμένα, εγώ θα περάσω απέναντι...

ίσως γιατί είμαι ήδη απέναντι ..
ίσως γιατί πάντα θα υπάρχει ένας γκρεμός ανάμεσα μας,
ίσως πάλι να υπάρχει άλλος λόγος, αλλά δεν έχω λέξεις να το πω..

Ο Ύμνος της Αγάπης

1. Εάν υποθέσουμε ότι ομιλώ την γλώσσα των ανθρώπων και των αγγέλων, δεν έχω όμως αγάπη, έγινα όμοιος προς τον άψυχο χαλκό, που βουίζει, όταν τον κτυπούν, ή προς το κύμβαλο, που βγάζει θορυβώδη και χωρίς σημασία ήχο.

Και αν γνωρίζω γλώσσες και τέχνες, το κενό της αγάπης μου ακούγεται σαν ήχος κυμβάλου μέσα στο σκοτάδι.

2. Και εάν έχω το χάρισμα της προφητείας και εάν γνωρίζω όλα τα μυστικά σχέδια των βουλών του Θεού και έχω όλη την γνώση, που μπορεί να αποκτήσει ο άνθρωπος, και αν έχω κάθε βαθμό πίστεως, ώστε να μεταθέτω και βουνά ακόμα, δεν έχω όμως αγάπη δεν είμαι τίποτε.

Και αν η πνευματικότητα μου είναι τέτοια, που μου επιτρέπει να γνωρίζω ή να μετακινώ βουνά, χωρίς αγάπη είμαι ακίνητος, κόκκος της άμμου, αδιαίρετος.

3. Και αν διαθέσω όλα τα υπάρχοντά για να θρέψω με ψωμιά τους πτωχούς, και αν παραδώσω το σώμα μου δια να καώ, δεν έχω όμως αγάπη, δεν ωφελούμαι τίποτε από τα θυσίες αυτές.

Και να ακόμα βίο Αγίου ζω, φιλόπτωχος ηρωικός και στόχος της ζωής μου είναι η βοήθεια των άλλων, χωρίς αγάπη, ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό δεν θα μπορέσω να βοηθήσω.

4. Εκείνος, που έχει αγάπη, είναι μεγαλόψυχος, ανεκτικός και με πλατεία καρδία, γίνεται ευεργετικός και ωφέλιμος. Η αγάπη δεν φθονεί, η αγάπη δεν ξιπάζεται και δεν φέρεται με αλαζονεία και προπέτεια, δεν φουσκώνει από οίηση και περηφάνια.

Η αγάπη είναι ανίκητη, αδιάβλητη, δεν ζηλεύει, δεν φουσκώνει, δεν περηφανεύεται, περνάει σαν τον αέρα μέσα από τα σχίσματα των βράχων, με μεγαλοπρέπεια, γιάνει χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα.

5. Δεν πράττει τίποτε άσχημο, δεν ζητεί τα δικά της συμφέροντα, δεν ερεθίζεται από θυμό και οργή, δεν σκέπτεται κακό κατά του πλησίον, ούτε λογαριάζει το κακό που έπαθε από αυτόν.

Δεν την ενδιαφέρει το κακό, δεν κερδίζει τίποτα, δεν νευριάζει, δεν αγανακτεί, δεν συναλλάσσεται, μα πάνω από όλα γυρνάει και το άλλο μάγουλο για να μην πληγώσει.

6. Δεν χαίρει όταν βλέπει να γίνει άδικο, χαίρει όταν βλέπει την αλήθεια να επικρατεί.

Αγανακτεί με την αδικία, τις συναλλαγές συμφέροντος, την αδιαφορία, υμνεί όμως τους αληθινούς κρατήρες της αλήθειας.

7. Σκεπάζει όλες τις ελλείψεις του πλησίον και δεν τις διαπομπεύει . Σχηματίζει ευμενή πεποίθηση υπέρ του αγαπωμένου εις όλα. Και όταν βρίσκεται ενώπιον παρεκτροπών του πλησίον ελπίζει, ότι θα διορθωθεί αυτός, εις όλα δεικνύει υπομονή δια τον πλησίον.

Έχει υπομονή, ακόμα και αν κανείς άλλος δεν θα είχε, ελπίζει το ανέλπιστο, μεταλαμβάνει τον αμετανόητο, τον δύσπιστο, στολίζει τους πάντες με ειλικρινή αισθήματα, ακόμα εκεί που δεν αξίζει να αναλωθεί, αναλώνεται.

8. Η αγάπη δεν ξεπέφτει ποτέ, αλλά μένει πάντοτε βεβαία και ισχυρά, ακόμη και μετά τον θάνατο μας. Είτε προφητείες υπάρχουν τώρα ως χαρίσματα του πνεύματος, θα καταργηθούν, είτε χαρίσματα γλωσσών υπάρχουν και αυτά θα παύσουν, είτε γνώση υπάρχει, θα καταργηθεί και αυτή.

Από όλα τα αγαθά του ανθρώπου, το αιώνιο είναι η αγάπη, τα άλλα φθίνουν. Οι λέξεις, τα γράμματα, οι τέχνες παρασύρονται στην λήθη, η αγάπη όμως μένει στην καρδιά, αυτό το μοναδικό όργανο που μας κρατάει στην ζωή. Η αγάπη ξεπερνά τον θάνατο.

9. Θα καταργηθούν όλα αυτά εις την μέλλουσα ζωή. Διότι τώρα μερικώς και ατελώς γνωρίζομαι και μερικώς προφητεύομαι. Εις το βίων αυτών η γνώση μας είναι περιορισμένη και οι προφητείες μέρος μόνον των μυστηρίων της θείας σοφίας μας αποκαλύπτουν.

Μην πιστεύετε στις ατελές γνώσεις που έχουμε, πολλά ακόμα να μάθουμε..

10. Όταν δε εις τον μέλλοντα βίο έλθει το τέλειο και μας δοθεί η τέλεια γνώση, τότε το μερικό και ατελές θα καταργηθεί.

Και ακόμα και αν όλες τις γνώσεις του κόσμου κερδίσουμε (στο μέλλον), τούτο θα ανακαλύψουμε : η γνώση (λογική, ορθολογισμός, έρευνα κ.α.) είναι ένα aπύθμενο πιθάρι που συνέχεια γεμίζει, κάθε στάθμη που ανεβαίνει προσθέτει βάρος, κάθε στάθμη που κατεβαίνει αφαιρεί βάρος. Η γνώση είναι ρευστή γιατί ποτέ δεν τελεύει (γίνετε επαρκής, τέλεια) ενώ η αγάπη αν την βάλεις σε ένα πιθάρι, το βάρος θα είναι πάντα ίδιο, και τώρα και τότε … γιατί η αγάπη δεν έχει βάρος, ούτε εκτόπισμα, διαπερνά τον χρόνο σαν να μην υπήρξε ποτέ ..

---------------------

(με πλάγια γράμματα, είναι δικά μου σχόλια)

Αυτός ήταν ο ύμνος της Αγάπης, γραμμένο από τον Απ. Παύλο (Προς κορινθίους κεφ. ιγ’ 1-9).
Δεν θα σταθώ στην χριστιανική χροιά του κειμένου, δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Το αναφέρω πιο πολύ ως φιλοσοφικό κείμενο που έχει διανύσει 2,000 χρόνια και συνεχίζει να είναι επίκαιρο.

Τι είναι η αγάπη; Για τον Απόστολο Παύλο, το τίποτε και τα πάντα. Κάτι που μένει αναλλοίωτο μέσα στους αιώνες, σε πλήρη αντίθεση με τις γνώσεις, την λογική, την φιλοσοφία και όλα τα άλλα που περιλαμβάνονται στην ύπαρξη μας.

Ποια είναι η έννοια της παιδικής αγάπης προς την μητέρα του; Ποια είναι η έννοια της αγάπης όταν ανδρωνόμαστε και εξομολογούμαστε την ειλικρινή αγάπη μας σε μια γυναίκα; Ποια η σχέση αυτών ανάμεσα σε άλλες μορφές αγάπης, ακόμα και της φιλικής;

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ τους, αυτή είναι πράγματι η πρώτη αντίδραση της λογικής μας. Μα αν το σκεφτούμε με αγάπη, χωρίς φιλοσοφικά θεωρήματα σε όλα αυτά δεν κλαίμε, όταν τα χάνουμε; Έχει σημασία το πόσο; Σε όλες τις περιπτώσεις ο λόγος που κλαίμε είναι γιατί μείναμε μονάχοι, δεν εισπράττουμε αγάπη πλέον, για αυτό θλιβόμαστε.

Άρα η αγάπη δεν είναι μόνο αυτή που δίνουμε, αλλά και αυτή που δεχόμαστε.

Πρέπει να είμαστε σε θέση να μεταδώσουμε

έτσι ώστε κάποια στιγμή να δεχτούμε,

Άδολα.

Μια σκέψη του φεγγαριού …

Show me God

papaji

*

Ο Θεός είναι αέρας, νερό , ήλιος, φωτιά
είναι η αγάπη και το μίσος ,
είναι ο κάθε άνθρωπος
και η κάθε ψυχή ..
αν..
τον βλέπαμε μπροστά μας
θα είχε συσταθεί προανακριτική επιτροπή
θα ήταν το βράδυ στίς "αποδείξεις" ειδικός καλεσμένος
θα τον κατηγορούσαμε για εγκλήματα πολέμου στις τρίτες χώρες
θα ζητάγαμε εξηγήσεις για αυτά που μας συμβαίνουν
θα τον είχαμε τρελλάνει
και θα αναγκαζόταν να φύγει, τρέχοντας
αρα..
ψάξε αλλού να τον βρεις,
ίσως να κρύβεται μέσα σε μια καλημέρα
σε ένα χαμόγελο
σε μία σοκολάτα
σε μια αγκαλιά
σε μια ελιά
παντού..
ο Θεός,
είμαστε
εμείς
-
εσύ!

Οργή!

Οργή ! Ο μανδύας της εσώτερης εγκράτειας, ξεδιπλώνεται, ποτίζεται με τις φωνές, διατηρείται με την αναλγησία. Οι καταστάσεις νοτίζονται, θεριεύουν, αναπτύσσονται σε δρόμους διάφορους του λογικού, το παράλογο εκφράζεται, το άπρεπο πράττεται. Τι είναι πιο βαρύ στον ουρανό από την οργή της φύσης, τι είναι πιο βαθύ στην θάλασσα από την οργή του Ποσειδώνα;

Οργή! Σαν την βλέπεις να υφαίνεται στο μάτι, σύντομα θα την ακούσεις να έρχεται σαν την βροντή μετά την αστραπή, σαν την ηχώ που ακολουθεί την έκρηξη. Μα τι είναι αυτό που διαπερνά την λογική και καλεί την οργή να αναδυθεί από τα Τάρταρα του παραδείσου ; Μια πίεση; μια λάθος στιγμή; μια παλιά εσωτερική πληγή που αναδεύεται αργά ;

Οργή ! Κάνεις δεν την κοιτά στα μάτια, είναι του σκότους, είναι πύρινη και θλιβερή συνάμα. Όταν ο ήρεμος, ο μεταξένιος άνθρωπος με τους λεπτούς τους τρόπους την νιώσει μέσα του, κάνει προσπάθειες να την τιθασεύσει, καμιά φορά εις μάτην, σαν το ηφαίστειο εξαπλώνεται. Ο άγριος, ο νευρικός την φυλάει μέσα του, την έχει έτοιμη ανά πάσα στιγμή, σαν όπλο, σαν ασπίδα..

Μα τι είναι η οργή που κατακτά το βλέμμα, τι είναι το συναίσθημα όταν επικρατεί της λογικής ; Είναι η αρχή της αδιαφορίας ; Πολλά τα ερωτήματα σε μια απάντηση, αυτή που γνωρίζω εγώ για μένα και εσύ για σένα. Μα όταν το πανωφόρι σε τυλίξει, σε αγκαλιάζει, νομίζεις στοργικά, μα έρεβος οι προθέσεις. Σαν τον διάβολο τρυπώνει και κρατεί τα ηνία της καλοσύνης με ύφος στωικό, μειδίαμα σατανικό. Και δεν σε αφήνει μέχρι να ανασάνεις μια φορά δυνατή και τελευταία. Μα θα είναι αργά σαν γνωριστείτε, είναι από τις παρέες που σε τραβούν στα Διονύσια πάθη, για λίγο όμως καθότι τα σύνορα με τον Καιάδα είναι κοντινά.

Μετά την οργή, πολλά τα μονοπάτια. Στον περήφανο, η οργή διατηρείται σαν το βάζο που κρατεί τα λουλούδια, ώσπου μια μέρα θα θεριέψει πάλι και μόνο η αγάπη μπορεί να καταλύσει την λαίλαπα. Στον ελαφρύ και κακόβουλο, ξεχνιέται και εξατμίζεται με την ριπή του ανέμου. Από τους δυο, ο επικίνδυνος είναι ο δεύτερος βέβαια, γιατί σκοπός του δεν είναι η προσωπική του εκτόνωση, αλλά το θρυψάλιασμα των διπλανών ψυχών, με τρόπο αποκρουστικό, αργό, βασανιστικό καθότι θα το επαναλάβει ξανά και ξανά...

Αλλά ποτέ δεν ξεχνώ τον νοτισμένο, αυτόν που πίνει καφέ και γελάει μαζί της, αυτόν που αναμοχλεύει τις σκέψεις για να την βρει, αυτόν που πιέζει το σπυρί να ομολογήσει. Αυτόν τον τρέμω, δεν το κρύβω, δεν έχω λόγια να πω για αυτόν, παρά αγάπη, μόνο αγάπη.. και όπου βγάλει ..

Σε παρακαλώ όμως μην φωνάζεις, κράτα το μένος μακριά μας για λίγο,.. έλα να πιούμε ένα τραγούδι παρέα, έλα να κρατηθούμε γερά από αυτό το τελευταίο ζεϊμπέκικο και μετά σου υπόσχομαι θα σε ρωτήσω πως σε λένε..

Αφιερωμένο σε αυτούς που πιστεύουνε ότι ο θυμός και η οργή κάπου οδηγάει, σε αυτούς που οδηγάνε και εξάπτονται, σε αυτούς που ζούνε και δεν ζούνε .. Και αυτός ο κόσμος χρειάζεται ένα χαμόγελο, τόσο δα μικρό, σαν τα παιδιά ..

Blog Action Day 2008 : Poverty

Αντιγράφω σχετικά με την ημέρα Action Day από το site : PestaOla.gr

"Μετά το περιβάλλον, η φτώχεια είναι το θέμα του Blog Action Day για το 2008. Σήμερα (Χθές) είναι (ήταν) η μέρα όπου περισσότερα από 11.000 sites και blogs (αυτή την στιγμή) συμμετέχουν στην προσπάθεια για συζήτηση, ενεργοποίηση και λύση για θέματα φτώχειας σε όλο τον κόσμο.

Δεν δίνω λεφτά στους ζητιάνους στον δρόμο αλλά προσφέρομαι να τους αγοράσω φαγητό από κοντινό περίπτερο, fast food κλπ μαγαζί. Ειδικά όταν πρόκειται για πιτσιρίκια που είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα δώσουν τα χρήματα στον αμέσως μεγαλύτερο και θα συνεχίσουν να ζητιανεύουν νηστικά

Χαρίζω τα παλιά, μεταχειρισμένα ρούχα που δεν φοράω. Ακόμα και ρούχα που είναι καινούρια και δεν μου κάνουν ή απλά αγόρασα σε στιγμή απελπισίας ή βλακείας τα δίνω. Συνήθως διάφοροι γνωστοί - γνωστών έχουν γνωστές οικογένειες που έχουν ανάγκη. "

Συμπληρώνω εγώ :

Είναι θλιβερό, να κοιτάμε έναν φτωχό να μας ζητάει χρήματα, αλλά ο ρεαλισμός μας κάνει σκεπτικιστικούς. Το παιδί θα τα δώσει στον πατέρα, η ζητιάνα ποτέ της δεν έκανε μια προσπάθεια να δουλέψει, ο κουτσός ήρθε από την γείτονα χώρα να ζήσει από την ελεημοσύνη μας. Έτσι είναι και για αυτό αδιαφορούμε. Αν αγοράζαμε κάθε χαρτομάντιλο που μας προσφέρουν σε κάθε φανάρι, τώρα θα είχαμε δικό μας περίπτερο!

Η θλίψη της αμφιβολίας μας, γίνεται θλίψη των άλλων. Όλα αυτά όμως συμβαίνουν γιατί προσπαθούμε (ή ακόμα χειρότερα δεν προσπαθούμε) να σώσουμε τον κόσμο μόνοι μας. Δεν υπάρχει άλλη λύση παρά μόνο η συλλογική προσπάθεια. Ας καταραστούμε την φτώχεια, ας καταραστούμε την αμφιβολία, ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας να φύγει από πάνω μας αυτός ο βραχνάς.

Ο καθένας παλεύει για τη ψυχή του - μη γελιόμαστε- και η ψυχή μας κουλουριασμένη πεινάει για ευτυχία. Ίσως αν κάνουμε τη καλή πράξη, την ομαδική βοήθεια συνήθεια να ξεσκαρτάρουμε τους σπόρους αμφιβολίας, να βρούμε την νέα τάξη, αυτή που θα μας κάνει να κοιμόμαστε πιο ελαφρά το βράδυ. (όχι δεν είναι η πιζάμα, ούτε το κοτόπουλο που έφαγες αυτό που σε βαραίνει κάθε νύχτα..)

Δεν έχω λύσεις, έχω ιδεολογία, έχω απόψεις, νευριάζω και επιλέγω να μην αδιαφορώ.

Ας θαυμάσουμε όλοι την ημέρα αυτή και ας κάνουμε τέτοιες διαδικτυακές κινήσεις συνείδηση..

nkarakasis

Ωμός ρεαλισμός

Ο άνθρωπος έχει πλέον καταρρίψει τα πάντα γύρω του με αποτέλεσμα να έχει φέρει σε απόγνωση και τον ίδιο του τον εαυτό.
Στην σημερινή κοινωνία όπου τα πάντα καταρρίπτονται, θρησκεία, πολιτική, οικονομική ευμάρεια, οικογένεια, περιβάλλον, φίλοι, σχέσεις και πολλά άλλα, ανακαλύπτουμε ότι τα πάντα είναι μια φούσκα που θεριεύει και πριν καταλάβουμε τι έγινε, ξάφνου σκάει πάνω μας, σαν τις παιδικές τσιχλόφουσκες που αναμασάνε τα παιδιά έξω από το σχολείο ανέμελα. Και αυτό πληγώνει τα όνειρα μας, σκοτώνει το μέλλον μας. Γινόμαστε επιφυλακτικοί, ανασφαλής, βλέπουμε σκιές στους τοίχους, φαντάσματα στο μπαλκόνι μας. Διπλοκλειδώνουμε την νύχτα, προσέχουμε τα παιδιά μας να μην μένουν μόνα τους στον δρόμο, αμφισβητούμε τις καλές κουβέντες, κοιτάμε τους φίλους μας με δεύτερο και τρίτο μάτι, ζηλεύουμε στις σχέσεις μας. Οι αξίες μετριούνται χρηματικά, δεν έχουν ηθική υπόσταση.

Δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με τίποτα δίπλα μας, ούτε τελικά και με τον εαυτό μας, δεν ξέρουμε να ζούμε μόνοι μας. Ναι αυτό είναι και το πιο δύσκολο από όλα! Να αποφασίσουμε ότι κάποιοι από εμάς μπορεί να ζήσουμε μόνοι μας. Κάνουμε στόχο την αποποίηση της μοναξιά μας, που μας φοβίζει κάθε μέρα και πιο πολύ στην μάταια αυτή κοινωνία μας. Ζηλεύουμε, ναι ζηλεύουμε αυτά που έχουν οι άλλοι, τα θέλουμε δικά μας ακόμα και αν δεν ξέρουμε αν μπορούμε να τα χειριστούμε. Μια οικογένεια πρέπει να έχει παιδιά όπως και οι φίλοι μας , ένας νέος πρέπει να έχει γκόμενα, να έχει πηδήξει πάνω από δύο φορές στην ζωή του όπως και ο φίλος μας ο Γιωργάκης, ένας παντρεμένος πρέπει να έχει αυτοκίνητο, ένας έφηβος πρέπει να έχει κινητό ..

Τα πάντα έχουν γίνει σύνθετα, έχει φύγει η απλοϊκή σκέψη από πάνω μας, δεν μας φτάνει να ζούμε και να έχουμε μια ικανοποιητική δουλειά. Θέλουμε και κάτι ακόμα, γιατί ξέρουμε ότι η δουλειά που έχουμε, μια φούσκα είναι σαν τις άλλες που θα φθαρεί αργά ή γρήγορα. Σαν το σεντόνι απλώνεται η θλίψη για τα πάντα γύρω μας και επικεντρωνόμαστε στον ίδιο μας τον εαυτό, τον μόνο που δεν μπορούμε να απαξιώσουμε. Δεν μας ενδιαφέρει πλέον να δημιουργήσουμε για την κοινωνία, για το κοινό δίκαιο ή για οτιδήποτε άλλο. Ενδιαφερόμαστε μόνο για την δική μας αυτοτέλεια και επιβίωση χωρίς να υπολογίζουμε το οποιαδήποτε κόστος.

..

Δεν αρκεί να είσαι καλός άνθρωπος, πρέπει να έχεις πτυχίο, δεν αρκεί να έχεις καλή καρδιά πρέπει να έχεις και ομορφιά, δεν αρκεί να έχεις άντρα πρέπει να έχεις και παιδιά, δεν αρκεί να έχεις παιδιά, πρέπει να έχεις και αυτοκίνητο, δεν αρκεί να μεγαλώσεις πρέπει να δουλέψεις μέχρι να σπουδάσεις τα παιδιά σου, δεν αρκεί να γεράσεις πρέπει να έχεις κάνει ιδιωτική ασφάλεια και να έχεις δικό σου σπίτι, δεν αρκεί να πεθάνεις.. πρέπει να έχουνε λεφτά οι άλλοι για να σε θάψουνε … Ένα κύκλος ατέρμονος και ψυχοφθόρος.. Μόλις βγεις στην σύνταξη, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και λες τα κατάφερα, αλλά τι λέω ; πόσοι από εμάς θα φτάσουν στην σύνταξη ; ακόμα και αυτό είναι αβέβαιο στις μέρες μας..

Και όλα καταλήγουνε σε μια αδιαφορία για τα κοινά που απλώνεται σαν το νεκροσέντονο γύρω μας και ένα καταλυτικό Εγώ που μας τονώνει περιστασιακά τρώγοντας μικρά κομμάτια από τις σάρκες μας…

.. και όσοι λένε ότι εκεί έξω η ζωή είναι χαρά, ότι τα πάντα είναι θετικά και όμορφα, το μέλλον μας λαμπρό δεν θα τους πω όχι, δεν θα τους φέρω καμία αντίρρηση, είναι χρήσιμο να υπάρχουν τρελοί σε μια κοινωνία.. εξάλλου μόνο ένας τρελός έχει την δύναμη να καλυτερεύσει αυτό που ζούμε..

Το τέλος της ΕΔΕΜ ;

Μια καντίνα, μια προσπάθεια ζωής και μια τεράστια ανάγκη επιβίωσης.

Ένα πουλί αποδημητικό, στον δρόμο πεθαμένο, μια ελπίς που χάθηκε, μια ασήμαντη φωτογραφία του σήμερα.

Στο πόλεμο, παιδιά πεθαίνουνε, στρατιώτες κλαίνε. Σε πολλά σημεία του πλανήτη μας, η βροχή δεν ταΐζει πια την γη. Την τρώει!

Σε κάποια άλλα ο άνεμος δεν είναι πια φίλος των ναυτικών, μα σαν βρει τα όνειρα μας, τα καταπίνει στο διάβα του.

Και εγώ παρακολουθώ την μέρα και απορώ, τόσες εικόνες και εγώ μόνος και ανήμπορος να αλλάξω μία από αυτές. Μήπως είμαι μικρός, μήπως είμαι λίγος ή μήπως είμαι αρκετά αδιάφορος; Δεν κουνιέμαι όπως η βελανιδιά δεν μπορεί να κάνει κάτι στον κάμπο που καίγεται, δεν κουνιέμαι σαν τα βουνά που δέχονται τον σεισμό αγόγγυστα.

Η φρίκη θεριεύει και εμείς απλώς την φανταζόμαστε μέσα στα στενά όρια του μυαλού μας.

Η κάθε μέρα γίνεται παρελθόν και ο ήλιος θέλει πάντα να ανατέλλει στην ίδια θέση, δίχως ποτέ να λογαριάζει τα σκουπίδια που άφησε η νύχτα.

Αυτός ο πλανήτης μας βαρέθηκε …

Αυτόν τον πλανήτη τον κάναμε να μας βαρεθεί…

Και κάποιες ψυχές που αγαπάς.. τι να τους πεις; .. γιατί σιωπάς..;

Ένα παγκάκι, ένα όνειρο, μια ελπίδα από δύο ερωτευμένους που τρυφερά ο ένας αγκαλιάζει τον άλλο….

Μια νέα μέρα γεννιέται ;….