2010

01/01/2010

Γέρο χρόνε ήρθες πάλι στην αυλή μου! Κοίταζα τις αναρτήσεις μου και παρατήρησα ότι μια μικρή συνήθεια μου έχει γίνει τα τελευταία χρόνια να γράφω κάτι για τον νέο χρόνο που έρχεται. … (εδώ)

Φέτος ο νέος χρόνος έρχεται με σκιές και δώρα περίεργα κάτω από την μασχάλη του. Δεν μπορώ να ξέρω αν θα είναι ο καλύτερος δυνατόν ή χειρότερος από τον προηγούμενο. Εξάλλου πλέον δεν έχει σημασία, τι περιμένω εγώ. Δικός του χρόνος είναι και εμείς έρμαια της αέναης κίνησης του. Ζούμε μέσα στον χρόνο, δεν μας ανήκει. Επιπλέουμε μέσα του, παλεύουμε μέσα του μα δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα πέρα από τα βασικά. Ο χρόνος περπατά αδυσώπητα σαν γέρος μοναχός που ανεβαίνει την πλαγιά με δύναμη, σε κάθε βήμα του καρφώνει το ραβδί που τον στηρίζει στο έδαφος και η γη πληγώνεται σε κάθε χτύπημα. Κάθε ανάσα που αφήνει ο γέρος χρόνος είναι και μια ψυχή που αναστενάζει, κάθε ιδρώτας μια μικρή αγωνία. Κανείς δεν μπορεί να τον μεταπείσει, έχει πάρει απόφαση να ανέβει την πλαγιά του βουνού. Σκοπός του η κορυφή, αδιάφορο το μονοπάτι. Είτε πράσινο από την ανοιξιάτικη χαρά, είτε ξερό και απρόσιτο σαν καλοκαιρινή απανεμιά. Η κορυφή είναι μπροστά και το κεφάλι κοιτάζει πέρα επίμονα.

Γέρο χρόνε, κάθομαι στην πλάτη σου, γλιστρώ στον σβέρκο σου, κοιτάζω μέσα από τα μάτια σου. Πήγαινε όπου θες, δεν θα σε παρακαλέσω, δεν θα σου ζητήσω τίποτα φέτος. Πήγαινε τον δρόμο σου.

Πες μου ποιο χέρι στης μοίρας το χαρτί
Σκορπάει μελάνι
Και σβήνει λιμάνι, σβήνει ρότα, φάρους κι ακτή
Και ποιας πυξίδας η μαύρη λεπίδα
Θα δείξει ελπίδα
Μιας άγνωστης γης προσμονή.

(Θαλασσινός-Αλκίνοος)

2009

December 31st, 2008 by colorcubic

Δρασκελίζοντας το ρυάκι του γέρου χρόνου και ανταμώνοντας την αύρα του καινούργιου, σκέψεις μύχιες σε αναστατώνουν, σε νευρώνουν, σε κάνουν να σκέφτεσαι πονηρεμένος.

Θα είναι άραγε η τρυφερότης ίδια, θα είναι η αίσθησης του νέου απαλή; Θα είναι άραγε τα άνθη φρέσκα και ευωδιαστά σαν τα γνώριμα;

Άγνωστα τα καινούργια ερείσματα που είναι να ‘ρθουνε, άγνωστα τα νέα σκιρτήματα και οι εκπλήξεις και αυτό σε μαζεύει σε γλυκιά φαντασίωση σε κάνει να αναριγείς και να ελπίζεις.

Δεν ήταν ο παλαιός ο χρόνος πανάγιος, το κάθε άλλο, σκληρός και αδυσώπητος με τις σκέψεις σου, βίαιος με τα συναισθήματα σου, μα σαν καταλαγιάσει ο καπνός, τούτο σκαρφαλώνει στον νου : είμαι ακόμα στις επάλξεις και ο κάμπος απέναντι φαντάζει υπέροχος, μυστήριος, μακρινός και απέραντος.
Είναι μια σκέψη θετική που μου ηρεμεί τα σωθικά και για τούτο την ενστερνίζομαι ..

Καλώς ήρθες νέε χρόνε, σε προκαλώ να δείξεις την καλοσύνη μέσα σου, να χαμογελάσεις στους πεινασμένους, να σκύψεις και να δεις τους ατυχείς. Και τούτα τα προβλήματα τα μύρια που μας περικυκλώνουν, κάνε τα απλά, ξεσκαρτάρισε από μέσα τους τα σάπια, δώσε πνοή στα σημαντικά, πλούτισε την αγάπη γύρω μας..

Και μένα άσε με στην ευτυχία μου, αυτήν την απλή, σπίτι-δουλειά-οικογένεια, μην μου την ανακατέψεις, αυτό το τελευταίο στο ζητάω για χάρη...

Καλή χρονιά σε όλους,

2008

Κάθομαι ακίνητος, και στοχάζομαι την χρονιά που έφυγε. Ο ορίζοντας μουντός σαν να τον έχεις τρίψει με χιόνι φοράει τα γιορτινά του.

Διακριτικές οσμές από καμένο ξύλο περιπλανιούνται στην ατμόσφαιρα και με την φαντασία μου ζωγραφίζω ανθρώπους γύρω από ένα τζάκι, άλλοι να βλέπουν τηλεόραση, άλλοι να διαβάζουν, και άλλοι - ίσως οι πιο τυχεροί – να είναι αγκαλιά με αυτούς που αγαπάνε.

Η φύση έξω από το παράθυρο ανίκητα ακίνητη εκμαιεύει τις σκέψεις. Μόνη κίνηση στον χώρο τα δακτυλίδια καπνού που βγαίνουν από το τσιμπούκι μου. Έχω βάλει το καλό ταμπάκο στην πίπα, αυτόν τον δανέζικο που μου έφεραν δώρο πρόσωπα αγαπημένα, και αναλογίζομαι τον χρόνο που πέρασε και αυτόν που θα έρθει.

Σταματάω τις σκέψεις, αυτές που πληγώνουν, και κοιτάω το παρόν. Ούτε καν το αύριο.

Είμαι όρθιος, ζωντανός και τα πρόσωπα που αγαπώ ταξιδεύουν στον κόσμο των ονείρων με καράβι το κρεβάτι τους στο δίπλα δωμάτιο. Όλα είναι καλά λοιπόν.

«Θεέ μου δώσε μου υγεία να πολεμώ τον χρόνο που ανελέητα κατασπαράζει την στιγμή, και κάνε την κάθε στιγμή μου να είναι σαν τώρα!»