26/5/17

ΟΙ βάρβαροι..

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
[..]
Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
[..]
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.
[ Σε έναν κόσμο πολύπλοκο που η ερμηνεία του είναι αδύνατη, η απλότητα της (αντε)επίθεσης είναι μια κάποια λύση. Η αποτελμάτωση της καθημερινότητας, η απόλυτη ανάγκη για εκδίκηση, μια ακόμη μικρή ανάκτηση εγωισμού που τόσο έχει ανάγκη ο άνθρωπος. Βέβαια, στην γύμνια του ο ποιητής παραδίδεται στο τέλος, δίχως να αναρωτιέται : "Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους"]



14/5/17

Η γραφή της μητρός μας


Είμαστε η γραφή της μητρός μας, και την ευχαριστούμε για την ευκαιρία που μας έδωκε να γράφουμε για αυτήν. Αισθανόμαστε -ειδικά εμείς το "ασθενές ανδρικό φύλο" - με μια κάποια ευγνωμοσύνη. Είναι η τρυφερή μεριά του τοίχου, που λένε.
Δανειζόμαστε μερικά γραπτά του Βιζυηνού :
"Αλλ’ ημείς εγνωρίζαμεν, ότι η ενδόμυχος της μητρός ημών στοργή διετέλει αδέκαστος και ίση προς όλα της τα τέκνα. Ήμεθα βέβαιοι, ότι αι εξαιρέσεις εκείναι δεν ήσαν παρά μόνον εξωτερικαί
εκδηλώσεις φειστικωτέρας τινός ευνοίας προς το μόνον του οίκου μας κοράσιον. Και όχι μόνον ανειχόμεθα τας προς αυτήν περιποιήσεις αγογγύστως, αλλά και συνετελούμεν προς αύξησιν αυτών,όσον ηδυνάμεθα."
Υποσχόμαστε δε να φορούμε ζακέτα αιωνίως και ακαταπαύστως κάτω από όλες τις συνθήκες.

12/5/17

Συμβαίνουν αυτά.






Δεύτερη εξαδέλφη από την μεριά της μητρός μου, χήρα διαζευγμένη όπου ο χήρος της (αναφέρθηκε πολλάκις σε αλληλογραφία ως "ο χοίρος μου", αλλά δεν υιοθετώ) δεν το έσκασε με τον χάρο ως αναμενόμενο, αλλά αντιθέτως εκείνη μεταπήδησε μεταγραφή σε έναν μουζικάντη από έναν τοπικό θίασο, εκείνος λίγο μελαψός εκείνη σγουρομάλλα - το γλυκόν έδεσε και εξαφανίστηκαν στις Αφρικανικές αποικίες διατηρώντας πάντα αλληλογραφία τακτική μαζί μας αποφεύγοντας όπως στις παραγράφους της οποιαδήποτε αναφορά στον μουζικάντη ή στην ζωή της εκεί στην αραπιά. Επί το πλείστον, έβριζε τον χήρο ή χοίρο της. Ανάλογα τα κέφια. Όταν μετά από χρόνια έκοψε η αλληλογραφία υποψιαστήκαμε όλοι ότι το πιθανότερο θα την κατάπιε κάποιος ελέφαντας εκεί στα άγρια μέρη.
Συμβαίνουν αυτά.


10/5/17

Βαβέλ


Κάπως βρέθηκα και εγώ σήμερα μέσα σε μια μικρή βιβλιοθήκη, σχεδόν όμορφα περικυκλωμένος από τελείες, στίξεις, προτάσεις, ερμάρια, βιβλία άκοπα, αλλά και διαβασμένα. Τίτλοι αδιάφοροι, τίτλοι με ενδιαφέρον, τίτλοι ανεξερεύνητοι, τίτλοι άγνωστοι, τίτλοι ποθητοί, τίτλοι αδιάβαστοι. Κάπου μέσα σε όλα αυτά υπήρχε μια αρχή, μια μέση και μια αφήγηση που με περίμενε. Ένα βαμπίρ εδώ,ένας ιππότης εκεί, κάποιες παρέες πιο πέρα. Οι ιστορίες μπλέχτηκαν, η σκόνη κοροϊδευτικά είχε κάτσει σαν κουκουβάγια πάνω από κάποια άλλα.
Φυσικά, δεν λησμόνησα τον μαιτρ :

"Απ' αυτές τις αδιαμφισβήτητες προτάσεις συμπέρανε πως η Βιβλιοθήκη είναι μια ολότητα και πως τα ερμάρια της περιέχουν όλους τους δυνατούς συνδυασμούς των είκοσι τόσων ορθογραφικών συμβόλων (αριθμός ιλιγγιώδης, αλλά όχι άπειρος)· μ άλλα λόγια, ό,τι είναι δυνατόν να εκφραστεί, σε όλες τις γλώσσες τα πάντα: τη λεπτομερή Ιστορία του μέλλοντος, τις αυτοβιογραφίες των αρχαγγέλων, τον πιστό κατάλογο της Βιβλιοθήκης, χιλιάδες και χιλιάδες σελίδες ψευδοκαταλόγων, την απόδειξη του ψεύδους αυτών των καταλόγων, την απόδειξη του ψεύδους του αληθινού καταλόγου, το Γνωστικό Ευαγγέλιο του Βασιλείδη, τα ερμηνευτικά σχόλια αυτού του Ευαγγελίου, τα ερμηνευτικά σχόλια των ερμηνευτικών σχολίων αυτού του Ευαγγελίου, την αληθινή ιστορία του θανάτου σου, την εκδοχή κάθε βιβλίου σ' όλες τις γλώσσες, τις αναμείξεις κάθε βιβλίου σε όλα τα βιβλία, την πραγματεία που ο Βέδας θα μπορούσε να γράψει (και δεν έγραψε) πάνω στη μυθολογία των Σαξόνων και τα χαμένα βιβλία του Τάκιτου"
[βιβλιοθήκη της Βαβέλ, Χ,Λ. Μπόρχες]

9/3/17

Απόψε θα αργήσω


“Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα.”

Αντόνιο Γκράμσι

Πρόσφατα ζήσαμε την αδιαφορία.
Πιο γενικά των γονιών κι έπειτα των καθηγητών και τέλος των παιδιών. Από την αδιαφορία ζουν οι παρίες. Από την αδιαφορία ζει η ανάλαφρη και βαρετή καθημερινότητα. Σκοτώνεται η συλλογικότητα, η κατανόηση, ο ανθρωπισμός. Δολοφονεί κανείς με επιτυχία την ύλη της δημιουργίας. Εκείνο το κομμάτι του σύμπαντος που ανατινάζεται από το πάθος της ενασχόλησης με τα κοινά. Και έπειτα αυτήν την άχρηστη ύλη, το περίττωμα της ενέργειας το μεταβιβάζεις σε αυτούς που σε διαβάζουν σαν ανοιχτό βιβλίο για να μάθουν πως να κινούνται και να περπατούν. Μόνο που η αδιαφορία σου γίνεται παράσιτο και πριν σε κατασπαράξει ολοκληρωτικά απομυζεί ό,τι αγάπησες.
Ό,τι κι αν οργανώνεις είναι καταδικασμένο να αποτύχει, ό,τι κι αν αναζητάς να φτιάξεις δεν θα λάμψει ποτέ, Ό,τι κι αν διδάξεις δεν θα διδαχθεί και ότι σε διδάξουν δεν θα έχεις το κέφι να το αγαπήσεις.
Πρόσφατα ζήσαμε την αδιαφορία.  
Οι προθέσεις μας πάντα άγιες, αλλά η αδιαφορία ήταν εκεί, βλοσυρή και αποφασισμένη. Κάπως περίσσεψαν τα σχέδια κι οι σκέψεις. Η αδιαφορία δεν αφήνει το φως να μπει στον χώρο. 

Οι λίγοι έκαναν την διαφορά, και τους ευχαριστούμε, αλλά για να νικηθεί η αδιαφορία, χρειαζόμαστε τους πάντες.