27/7/17

Ο Λόρενς Φαρφατούρο, Ιταλός ευγενής από τα Βόρεια της Ιταλίας είναι εντελώς άστατος σήμερα αφού διάβασε τα πρωινά νέα στην εφημερίδα πίνοντας το καθιερωμένο τσάι του. «Απαγορεύεται» έγραφε ο δημοσιογράφος από σήμερα να ανακατεύει κανείς το τσάι με το δάχτυλο για λόγους υγιεινής! Πήρε αμέσως τον Υπουργό αλλά ήταν απασχολημένος με τους νέους φόρους, έπειτα πήρε τον αρχηγό της φρουράς που ούτε εκείνος βγήκε στο τηλέφωνο γιατί όπως τον πληροφόρησαν,ετοιμαζόταν για πόλεμο.
Απελπισμένος κοίταζε το τσάι του με νοσταλγία και το δάχτυλο του αιωρούνταν πάνω από το καυτό τσάι.
Τότε σκέφτηκε να φωνάξει τον ακόλουθο της αυλής να του ανακατέψει το τσάι, που όμως έφτασε με κόκκινα μάτια στην αίθουσα πρωινού. Όπως ομολόγησε ήταν στεναχωρημένος με τον πόλεμο, την αδικία και τους νέους φόρους. Αηδίες, αναφώνησε ο Λόρενς. Πρέπει να ξεχωρίζεις τα σημαντικά απ' τα ασήμαντα νέε μου,  είπε κοιτάζοντας με κάποια απελπισία, μία το τσάι του, μία το βρόμικο δάχτυλο του ακόλουθου.

26/5/17

ΟΙ βάρβαροι..

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
[..]
Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
[..]
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.
[ Σε έναν κόσμο πολύπλοκο που η ερμηνεία του είναι αδύνατη, η απλότητα της (αντε)επίθεσης είναι μια κάποια λύση. Η αποτελμάτωση της καθημερινότητας, η απόλυτη ανάγκη για εκδίκηση, μια ακόμη μικρή ανάκτηση εγωισμού που τόσο έχει ανάγκη ο άνθρωπος. Βέβαια, στην γύμνια του ο ποιητής παραδίδεται στο τέλος, δίχως να αναρωτιέται : "Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους"]



14/5/17

Η γραφή της μητρός μας


Είμαστε η γραφή της μητρός μας, και την ευχαριστούμε για την ευκαιρία που μας έδωκε να γράφουμε για αυτήν. Αισθανόμαστε -ειδικά εμείς το "ασθενές ανδρικό φύλο" - με μια κάποια ευγνωμοσύνη. Είναι η τρυφερή μεριά του τοίχου, που λένε.
Δανειζόμαστε μερικά γραπτά του Βιζυηνού :
"Αλλ’ ημείς εγνωρίζαμεν, ότι η ενδόμυχος της μητρός ημών στοργή διετέλει αδέκαστος και ίση προς όλα της τα τέκνα. Ήμεθα βέβαιοι, ότι αι εξαιρέσεις εκείναι δεν ήσαν παρά μόνον εξωτερικαί
εκδηλώσεις φειστικωτέρας τινός ευνοίας προς το μόνον του οίκου μας κοράσιον. Και όχι μόνον ανειχόμεθα τας προς αυτήν περιποιήσεις αγογγύστως, αλλά και συνετελούμεν προς αύξησιν αυτών,όσον ηδυνάμεθα."
Υποσχόμαστε δε να φορούμε ζακέτα αιωνίως και ακαταπαύστως κάτω από όλες τις συνθήκες.

12/5/17

Συμβαίνουν αυτά.






Δεύτερη εξαδέλφη από την μεριά της μητρός μου, χήρα διαζευγμένη όπου ο χήρος της (αναφέρθηκε πολλάκις σε αλληλογραφία ως "ο χοίρος μου", αλλά δεν υιοθετώ) δεν το έσκασε με τον χάρο ως αναμενόμενο, αλλά αντιθέτως εκείνη μεταπήδησε μεταγραφή σε έναν μουζικάντη από έναν τοπικό θίασο, εκείνος λίγο μελαψός εκείνη σγουρομάλλα - το γλυκόν έδεσε και εξαφανίστηκαν στις Αφρικανικές αποικίες διατηρώντας πάντα αλληλογραφία τακτική μαζί μας αποφεύγοντας όπως στις παραγράφους της οποιαδήποτε αναφορά στον μουζικάντη ή στην ζωή της εκεί στην αραπιά. Επί το πλείστον, έβριζε τον χήρο ή χοίρο της. Ανάλογα τα κέφια. Όταν μετά από χρόνια έκοψε η αλληλογραφία υποψιαστήκαμε όλοι ότι το πιθανότερο θα την κατάπιε κάποιος ελέφαντας εκεί στα άγρια μέρη.
Συμβαίνουν αυτά.


10/5/17

Βαβέλ


Κάπως βρέθηκα και εγώ σήμερα μέσα σε μια μικρή βιβλιοθήκη, σχεδόν όμορφα περικυκλωμένος από τελείες, στίξεις, προτάσεις, ερμάρια, βιβλία άκοπα, αλλά και διαβασμένα. Τίτλοι αδιάφοροι, τίτλοι με ενδιαφέρον, τίτλοι ανεξερεύνητοι, τίτλοι άγνωστοι, τίτλοι ποθητοί, τίτλοι αδιάβαστοι. Κάπου μέσα σε όλα αυτά υπήρχε μια αρχή, μια μέση και μια αφήγηση που με περίμενε. Ένα βαμπίρ εδώ,ένας ιππότης εκεί, κάποιες παρέες πιο πέρα. Οι ιστορίες μπλέχτηκαν, η σκόνη κοροϊδευτικά είχε κάτσει σαν κουκουβάγια πάνω από κάποια άλλα.
Φυσικά, δεν λησμόνησα τον μαιτρ :

"Απ' αυτές τις αδιαμφισβήτητες προτάσεις συμπέρανε πως η Βιβλιοθήκη είναι μια ολότητα και πως τα ερμάρια της περιέχουν όλους τους δυνατούς συνδυασμούς των είκοσι τόσων ορθογραφικών συμβόλων (αριθμός ιλιγγιώδης, αλλά όχι άπειρος)· μ άλλα λόγια, ό,τι είναι δυνατόν να εκφραστεί, σε όλες τις γλώσσες τα πάντα: τη λεπτομερή Ιστορία του μέλλοντος, τις αυτοβιογραφίες των αρχαγγέλων, τον πιστό κατάλογο της Βιβλιοθήκης, χιλιάδες και χιλιάδες σελίδες ψευδοκαταλόγων, την απόδειξη του ψεύδους αυτών των καταλόγων, την απόδειξη του ψεύδους του αληθινού καταλόγου, το Γνωστικό Ευαγγέλιο του Βασιλείδη, τα ερμηνευτικά σχόλια αυτού του Ευαγγελίου, τα ερμηνευτικά σχόλια των ερμηνευτικών σχολίων αυτού του Ευαγγελίου, την αληθινή ιστορία του θανάτου σου, την εκδοχή κάθε βιβλίου σ' όλες τις γλώσσες, τις αναμείξεις κάθε βιβλίου σε όλα τα βιβλία, την πραγματεία που ο Βέδας θα μπορούσε να γράψει (και δεν έγραψε) πάνω στη μυθολογία των Σαξόνων και τα χαμένα βιβλία του Τάκιτου"
[βιβλιοθήκη της Βαβέλ, Χ,Λ. Μπόρχες]