Το φεγγάρι

άραγε τι θα ήταν ο ουρανός αν κανένα μάτι δεν τον κοίταζε;

Υπάρχουν αυτοί που κοιτάν το δάχτυλο και αυτοί που κοιτάν τον φεγγάρι. Και εγώ κοιτάω το δάχτυλο μόνιμα, αυτή είναι η κατηγορία μου ..
Λοιπόν δεν μπορεί, το κάθε βρώμικο δάχτυλο να μου δείχνει το οποιαδήποτε φεγγάρι. Πρέπει πρώτα να αποδείξει τον εαυτό του και μετά ..

Εξάλλου, μου φαίνεται δύσκολο να πιστέψω ότι η γη είναι τόσο βρώμικη που η μόνη λύση βρίσκεται στο φεγγάρι. Επιμένω να ψάχνω στην γη και το δάχτυλο αυτό με ξενίζει. Με κάνει να αντιδρώ όταν μου δείχνει το φεγγάρι..

Fados

Με ένα μελωδικό σκοπό , τα πάντα αναβοσβήνουν.

A Day in the Life

Τα φώτα της πόλης, μια ήρεμη θάλασσα.
Μικρές κουκκίδες, αδένες που πάλλονται,

Αέναη κίνηση, ανάσα βραδινή,
Φόρεμα που κινείται στο σκοτάδι,
Ακούς το θρόισμα, μαντεύεις την γραμμή.

Ένα ρίγος σε πιάνει σαν τα κοιτάς.
Και αν είχες την δύναμη να σβήσεις όποιο δε σου αρέσει;
Να μπορούσες να ανάψεις τα μισά,
Και τα άλλα μισά να σβήσουν.

Να, σαν κεράκι που αχνοκαίει στο σκοτάδι,
Με ένα φύσημα, αφήνεις μόνο τον γκριζωπό καπνό να αιωρείται,
Στην θέση της ζωής,
Βάζεις την στάχτη,
Τότε θα ήσουν Θεός, σωστά;

Μα πες μου, η θάλασσα που πλέκεται μπρος σου,
Τα μικρά φωτάκια, κάθε κίνηση, κάθε ανάσα,
Δεν είναι κάτι μαγικό;
Δεν είναι το πέπλο της ζωής;
Εκείνο το αραχνοΰφαντο που ντύνει τις σκέψεις μας,
Εκείνο το θαύμα του σύμπαντος δεν σε κάνει να σκέφτεσαι;

Μια κουκκίδα, σε ένα απέραντο σύμπαν,
Μια ανάσα μακριά από τον Θεό,
Ένας θεός εν αγνοία.

Πιστό σκυλί ο Θάνατος,
Άγριο δάγκωμα κάνει στους ανθρώπους,
Ζεις, άρα πεθαίνεις.
Πεθαίνεις γιατί έζησες.
Δεν υπάρχει κύκλος που να μην εφάπτεται.
Και η ζωή είναι ένας κύκλος,
Τόσο φυσιολογική σκέψη σαν την ανάσα,
Αυτήν την βαθιά που ξεφυσάς από και μέχρι την ψυχή σου.

Το θεριό..

Σκάλες, σκάλες, σκαλοπάτια.
Μια γυναίκα και ένα θεριό.

Συμπαντικές αλλαγές, αστέρια του μέλλοντος,
λιοντάρια στην αυλή μου τριγυρίζουν,
ένα φόρεμα φαρδύ, μεταξωτό ανεμίζει
και ένα χαμόγελο σκουρόχρωμο φωτίζεται
από τις καμέλιες, τα ροζ τριαντάφυλλα.
Ένας ήλιος, τονίζει τις λεπτομέρειες,
αυτά που η νύχτα μέσα στην ντροπή της κρύβει.

Και το θεριό μπορεί να πεταχτεί κάτω από τα πλακάκια,
και η γυναίκα να ουρλιάξει,
τα πάντα μπορούν να αλλάξουν,
σαν κάποιος διακόπτης αφανής,
τον ήλιο κοκκινίζει, χαμόγελο εξατμίζεται,
μια φωνή και μια κραυγή,
αλλάζουν το τοπίο.
Οι μαργαρίτες αυτόχειρες, κάτω από
το πέλμα μου επιθυμούν να ζήσουν.

Κάτω από το κρεβάτι μου,
κρύβω το θηρίο,
το βράδυ σαν κοιμάμαι κρυφακούω,
αν ανασαίνει,
άραγε είναι ακόμα ζωντανό;

Εκείνο το βράδυ που το έσκασε,
το βρήκα στην αυλή,
μαζί με την γυναίκα..

Let it be...

Παλεύεις με τον χρόνο, είναι μάταιο αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να βρεις τον Θεό. Βλέπεις, αν εμείς δεν ορίζουμε, δεν επιλέγουμε, κάποιος πρέπει να το κάνει, δεν είναι όλα τύχη. Ο Θεός παίζει ζάρια; Όχι φυσικά, ξέρει τι κάνει και πως το κάνει, απλά είναι τόσο ανώφελο να τα χρεώνεις και να ζητάς εξηγήσεις, είναι ανώφελο να ρωτάς γιατί.
Είσαι μέλος ενός στρατού, ένας μικρός στρατιώτης, κάνεις καλά την δουλειά σου και ως εκεί. Σκοπός του στρατηγού από την άλλη είναι, ο στρατός να είναι αποτελεσματικός, όχι ο στρατιώτης. Δεν κοιτάει τον στρατιώτη. Δεν μπορείς να μιλήσεις στον στρατηγό, μόνο να τον ευχαριστείς για όλα όσα σου παρέχει. Και αν πρέπει να φύγεις από την σκακιέρα για το καλό του λόχου, ο στρατηγός δεν θα διστάσει να σε εξαφανίσει, δεν θα συζητήσει, δεν θα επιλέξει. Αυτός μπροστά να φύγει θα πει, χωρίς να ξέρει ποιος είσαι, τι ανάγκες έχεις, αν είναι άδικο ή δίκιο..

και έτσι, εσύ μικρός στρατιώτης παλεύεις με τον χρόνο και τα εμπόδια που ο χρόνος φέρνει..

Τουλάχιστον παλεύεις, δε κάθεσαι.
Ακόμα και αν είναι το τελευταίο πράγμα που μπορείς να κάνεις, χορεύεις εκεί που άλλοι κλαίνε, πετάς όταν όλοι σούρνονται, απογειώνεσαι ακόμα και χωρίς φτερά, αποδεικνύεις ότι όσο το μάτι σου φτάνει, ο κόσμος σου ανήκει, όσα χωράει η χούφτα σου είναι ο κόσμος όλος.

Τότε είσαι καλός στρατιώτης, όταν ξέρεις να μάχεσαι, στην βροχή, στον ήλιο, στην απανεμιά., στα δύσκολα και στα εύκολα. Και τότε ο στρατηγός όχι μόνο θα σε προσέξει, μπορεί και να τρομάξει...

Όπλο σου, το χαμόγελο, και σφαίρες η αγάπη.