29/11/09

Freedom..


Ελευθερία..

Δυο πουλιά που κελαηδούν είναι ελευθερία,
Δυο πουλιά που τα κοιτάς είναι ελευθερία,
Ψυχή, ανέκφραστη δεν είναι ελευθερία,
Γνώμη απόλυτη δεν είναι ελευθερία,
Χαρακτήρας αγενής δεν είναι ελευθερία,
Εγώ δεν είμαι ελεύθερος,
Εσύ δε είσαι ελεύθερος,
Κανείς βασικά δεν είναι ελεύθερος,
Ζούμε την ψευδαίσθηση, ότι είμαστε ελεύθεροι.
Το ότι γράφω σε αυτό το μπλόγκ δεν με κάνει ελεύθερο,
Δεν μπορώ να βρίσω κανέναν, ακόμα και να ήθελα,
Ελευθερία θα ήταν να μην θέλω να βρίσω κανένα,
Ελευθερία θα ήταν να μην χρειαζόταν να διαβάσεις αυτά που γράφω,
Να τα ήξερες.
Σκέψεις, ελεύθερες τυραννούν ένα κρανίο που τον στενεύει.
Γιατί αγαπάει, πονάει, συμπαθεί ..

Η αγάπη δεν μπορεί να είναι ελευθερία, ο πόνος δεν μπορεί να είναι ελευθερία, η συμπάθεια στοχεύει κάπου, σε περιορίζει να εκφραστείς άρα ούτε και αυτό είναι ελευθερία. Ο ελεύθερος άνθρωπος δεν έχει ανθρώπινα συναισθήματα, μόνο πειθαρχεία και αυτό απο μόνο του αναιρεί την ελευθερία. Πόσο ελεύθερος είμαι να σηκωθώ να φύγω όταν κάποιος με αγαπάει, πόσο ελεύθερος είμαι να αρχίσω να τρέχω όταν το κορμί δεν αντέχει. Το ίδιο το σώμα, φυλακίζει την ψυχή, μόνιμος πολέμιος, μόνιμος εχθρός της ελευθερίας της ψυχής. Το μόνο πραγματικά ελεύθερο είναι το πνεύμα μας, η σκέψη μας μα όχι οι πράξεις μας. Στην πορεία της εξωτερίκευσης της σκέψης, παράγοντες όπως, συναισθηματικοί, λογικοί, λόγοι συμπάθειας και τάξης, μας επαναφέρουν στην καταστολή της ελεύθερης βούλησης. Νιώθουμε ελεύθεροι γιατί θέλουμε να έχουμε αυτή την αίσθηση, μα εγώ πάω λίγο παραπέρα. Συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να είμαι ελεύθερος όσο θα ήθελα και αυτόματα νιώθω να σπάω έναν τοίχο μέσα μου.
Τούτο το κορμί πολλές φορές δεν με χωράει, τα ντουβάρια μου πέφτουνε στενά, η αγάπη με σφίγγει αλλά λέω τούτο πλέον, είμαι άνθρωπος και επιλέγω. Να ζω ανθρώπινα μέσα στα δεσμά των συναισθημάτων μου. Και κάθε φορά που το συναίσθημα, η λογική στυλεύει την ελευθερία μου, ξέρω τον πόλεμο και τον κατανοώ. Αυτό μου δίνει ακόμα μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, την άνεση να παρακολουθώ τον πόλεμο με αδιαφορία, με απάθεια. Τούτο συμβαίνει, το ξέρω, το είδα, το περιμένω, λέω από μέσα μου και σωπαίνω.

Κανείς δε μπορεί να μου πάρει τις σκέψεις, παρόλο που είμαι δεμένος σφιχτά από μια κοινωνία που με μεγαλώνει και με τρέφει, άρα γαλουχεί και τις σκέψεις μου. Μα δεν αναπτύσσω κακές οδηγίες για αυτό, το αντίθετο, αποφασίζω να είναι συνειδητή η επιλογή μου. Αντιλαμβάνομαι μέσα μου τους ρόλους και τις επιρροές που δέχομαι, τα σταθμίζω και αυτό μου δίνει την ελευθερία, να λέω και να σκέφτομαι ότι δεν είμαι ελεύθερος. Αλλά είμαι ευτυχισμένος, γιατί νιώθω ελεύθερος μέσα στην επιλογή μου. Αν η ελευθερία δεν σκοπεύει στην ευτυχία τότε θα ήταν άχρηστη. Όπως και ο κάθε δρόμος που οδηγεί στην ευτυχία μέσα από δυσάρεστα μονοπάτια.

Επιλέγω λοιπόν, να είμαι τόσο ελεύθερος. Να πετώ μέσα στα σύννεφα, κάθε νυχτιά, σε κάθε γραμμή, σε κάθε πρόταση σε κάθε γράμμα. Αυτό είναι το δικό μου χρέος και είναι βαρύ.

Και όποιος πει ότι ζούμε ελεύθερα, έχουμε δημοκρατία και τα λοιπά, δεν θα διαφωνήσω, συγκριτικά με άλλες εποχές είμαστε σε καλύτερη κατάσταση. Αν και τότε ξέραμε ποιοι είναι οι εχθροί μας, τώρα κρύβονται πίσω από μια βόμβα, ένα εμβόλιο, μια τρομοκρατική οργάνωση, από τους πάγους που λιώνουν, θεωρίες συνωμοσίας και αισχροκέρδειας.
Νιώθουμε πράγματι τόσο ελεύθεροι;





6 σχόλια:

Μιχάλης Ρ. είπε...

Νίκο όσο ποιο γρήγορα συνειδοποιήσεις ότι ζωή δεν είναι ότι γίνεται στα πλαίσια του χρόνου για να το συζητάμε για να χαρακτηρισθούμε ζωντανοί, αλλά η δυνατότητα να ζούμε πράττοντας για το ευ ζην χωρίς την ανάγκη να το γενικεύουμε. Ελευθερία ίσως είναι τα δεύτερα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια.

nkarakasis είπε...

Μιχάλη, άλλο που νιώθουμε ελεύθεροι και άλλο τι είναι ελευθερία. Το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια..

Να έχεις πάντα την ελευθερία που σε κάνει ευτυχισμένο, η ευτυχία είναι ο σκοπός μας ..

clouds in the mirror είπε...

Μια ψευδαίσθηση λοιπόν η ελευθερία ή μάλλον κάτι σαν την ευφορία που μας δίνει ένα ποτήρι μπύρα, ένας ρυθμός, μια μελωδία...
Κρίμα που κρατά για λίγο...ιδίως η μπύρα!

Μιχάλης Ρ. είπε...

Ότι και να είναι η αίσθησή της ελευθερίας είναι λόγος ζωής. Αν και πιστεύω ελεύθερος είναι μόνο ο «σκλάβος» ο μελλοθάνατος που δεν έχει να φοβηθεί μήπως χάσει κάτι ακόμα. Ελευθερία ίσως είναι ότι μένει απ' τη μάχη με το φόβο.
Φοβάσαι Νίκο περισσότερο απ’ ότι ελπίζεις;

nkarakasis είπε...

Συννεφάκι, και πίνω μπύρες και πίνω μπύρες και μελωδία ..

Μιχάλη, Η ελπίδα είναι το όπλο του φόβου, δεν λέμε ελπίζω να ζήσω χχχ χρόνια;
Ελπίζω να μην με πατήσει αυτοκίνητο κλπ
Δεν θα μπορούσα να ελπίζω περισσότερο από ότι φοβάμαι και ο φόβος είναι συναίσθημα, άρα ανθρώπινος, συνεπώς κατανοητός και διόλου ευκαταφρόνητος..
Ελπίζω για να αντιμετωπίζω τους φόβους μου.

ilianna είπε...

Η ελπίδα στον άνθρωπο επιβάλλεται να "πεθαίνει τελευταία"...(αυτά για τα παραπάνω)

Όσο για το κείμενο σου δεν έχω πια λέξεις να περιγράψω την ευχάριστη έκπληξη που νοιώθω κάθε φορά που διαβάζω τα "θεραπευτικά" σου λόγια, γιατί δρουν ως βάλσαμο στη ψυχή μου που μαραζώνει όταν το βλέμμα μου πέφτει στην εξαθλίωση των ανθρώπων και των ανύπαρκτων αξιών τους – τέλος πάντων...να αφήσουμε το μελό νομίζω άλλωστε πως έχεις καταλάβει την άποψή μου περί ελευθερίας, ανεξαρτησίας και γενικά για αυτόν τον ατέρμονο κόσμο των ιδεών.. Πέρασα για να πω ένα γεια απλά.. για την ελευθερία δεν αξίζει να μιλούν άνθρωποι βολεμένοι, ασυνείδητοι, εκμεταλλευτές και υλιστές -ελπίζω τουλάχιστον να είμαι έστω και λίγο, ελάχιστα καλύτερη από τους παραπάνω. Θα τα ξαναπούμε κι αυτό είναι απειλή..(αστειάκι)!
What is freedom ,anyway?!