Ζούμε με τις απώλειες και τις μνήμες, ζούμε στον λόφο της αγάπης που αδυνατεί να παραδοθεί αμαχητί στην κατηφόρα της ορθολογικής σκέψης. Οι επαγωγές, συμπληρώνουν-οδηγούν αλλά δεν καλύπτουν. Και μένει ο χρόνος, εκείνο το αεράκι που φυσάει ανάμεσα από τα δάχτυλά μας, σαν τον καπνό που τόσο όμορφα έβγαινε από τα πνευμόνια μου· κάποτε.
Ν.
Υπάρχει λένε, ένα κομμάτι παραδείσου άδειο από ανθρώπους και γεμάτο από ψυχές σκύλων.
Υπάρχει λένε, ένας παράδεισος που έχει λευκό χρώμα από τις καθαρές ψυχούλες τους
Υπάρχει λένε, ένας παράδεισος γεμάτο αγγέλους με τέσσερα πόδια.
Υπάρχει λένε, εκείνο το χαμόγελο, του πιστού σου σύντροφου που δείχνει παράδεισος αλλά εμείς οι άνθρωποι δεν θα πάμε ποτέ.
Υπάρχουν όλα αυτά, λένε,
* Σήμερα 1/12 έφυγε ο αγαπημένος μου Μπέν. Νομίζω ότι ένα κομμάτι μου ξεκόλλησε και δεν μπορώ να το βάλω στην θέση του ξανά.
Καλό ταξίδι Μπεν, θα βρεθούμε ξανά.
Ώρες-ώρες θυμάμαι το παιδί μέσα μου να ασθμαίνει για την επόμενη μέρα, κι έπειτα οι ήχοι - τα τραγούδια που έχω ξανακούσει - οι καταστάσεις που επαναλαμβάνονται, οι φωνές και οι λάμψεις μου θυμίζουν ότι έχει περάσει καιρός από τότε· εκείνο το παιδί που θαύμαζε την ανατολή και περίμενε με αγωνία την δύση για να αρχίσει ο χρόνος των φίλων έχει κάπως κοπάσει μέσα μου.
Τώρα πλέον, κοιτάω με θαυμασμό τα νέα παιδιά που δεν χορταίνουν να ονειρεύονται.
Ορκίζομαι βέβαια να μην τους πω, πως εκείνο το βουνό που ονειρευόμουνα μικρός είναι ακόμη ανεξερεύνητο.
Η ροδιά στο μπαλκόνι μου έχει κρατήσει τα φύλλα της, κίτρινα από το καιρό αλλά με τα κλαδιά αγέροχα, σαν μια έκφραση πείσματος. Δεν μου απαντάει, εκφράζει μια στωικότητα όταν της μιλάω, σαν να μην υπάρχω καθόλου. Φαντάζομαι θα έχει κάποια παράπονα από εμένα, δεν της μιλάω πλέον συχνά - ίσως για αυτό-. Της είπα σήμερα ότι στεναχωρήθηκα που πέρασε στην μη ζωή μια καλή κοπέλα που διάβαζα τις αναρτήσεις της στο Facebook, και πάλι δεν μου απάντησε - σαν να μην την ταράζει ο θάνατος -.
Τι είναι ο θάνατος για εσάς τα φυτά, την ρώτησα και το αεράκι που έκανε τα κίτρινα φύλλα να θροιζουν, μάλλον μου απάντησαν. Ένα τίποτα, ένα κλαδάκι πεσμένο μπροστά σε ένα δάσος.
Κάπως έτσι το σκέφτομαι και εγώ της είπα.
Κοίτα να δεις, μου είπε, ο χρόνος είναι σαν την αρμονική ταλάντωση του εκρεμμές - δεν μπορείς να τον σταματήσεις και μένεις μαγνητισμένος παρακολουθώντας την επαναλαμβανόμενη κίνηση. Αν βάλεις το χέρι σου ανάμεσα στην τροχιά του ή εξαντληθεί η φυσική δύναμη της βαρύτητας όλα σταματάνε. Σε κάθε περίπτωση το εκρεμμές θα ακολουθήσει τον φυσικό νόμο όπως και ο χρόνος θα κυλήσει ανεξάρτητα από εσένα.
Το μόνο που μένει είναι η μαγεία της ταλάντωσης και του επαναλαμβανόμενου μοτίβου. Από την άνοιξη στο καλοκαίρι και από το καλοκαίρι στον χειμώνα. Από το γέλιο στο δάκρυ και από την επιτυχία στην αποτυχία.
Μένει να παρακολουθείς το φαινόμενο μαγνητισμένος και ενθουσιασμένος για κάθε νέα επανάληψη.
Όλα καλά θα πάνε, δες το έτσι.
Με βρήκε το πρωινό στην Σπάρτη, μια πόλη με καλοσυνάτους ανθρώπους, εξυπηρετικούς και χαμογελαστούς.
Οι πάντες εδώ κυλούν στην καθημερινότητα τους με χαλαρότητα αξιοζήλευτη. Σήμερα θα αφήσω το καπέλο μου εδώ, και το βράδυ θα ξαπλώσω στην πολεμοχαρή Αθήνα.
Για κάποια χρόνια, το καπέλο μου θα είναι εδώ, και θα παλεύω στην Αθήνα για εκείνο το καπέλο.
Η ζωή κάτι κύκλους κάνει, και σε κάθε γυροβολιά σε εκσφενδονίζει στην επόμενη πίστα δίχως κράνος, ανάσα και προειδοποίηση. Οι άνθρωποι έρχονται, φεύγουν και εσύ στο κέντρο όλων φροντίζεις- κοιτάς και αφομοιώνεις συναισθήματα , εικόνες μνήμες και πόνο. Ένα ατελείωτο πανηγύρι με σιωπηλούς οργανοπαίχτες και μεθυσμένους χορευτές σε μια πίστα που αλλάζει συνέχεια σχήμα και χρώμα.
Κάποιες φορές πιστεύεις ότι δεν χορεύεις, μετά καταλαβαίνεις ότι σε απατά το ποτό που έχεις πιει και κάποιες άλλες ότι έχεις ξεφύγει/ φύγει από την βαβούρα μέσα σου.
Κι όμως τίποτα από όλα αυτά που αλλάζουν διαρκώς, δεν έχει αλλάξει.
Κάτι δικά μου μουρμουράω, για τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια που έχω ζήσει. Είναι ίσως το momentum της ψευδαίσθησης ότι ακόμη δεν χορεύω ή δεν πίνω.
-
Στην κηδεία της Ελένης ήταν πολύς κόσμος. Όλοι την ξέρανε σαν δασκάλα και γυναίκα του υπέροχου Παύλου. Τα παιδιά της φρόντισαν να κάνουν ένα μεγάλο τραπέζι προς τιμή της.
Κι σαν μεγάλωσε εκείνος ο μικρός μπόμπιρας, μεγάλωσαν και τα θέλω του, μεγάλωσε και η μύτη του, μεγάλωσε και η ανάσα του και έριξε ένα μεγάααααλο χασμουρητό. Τώρα που πέρασε τα δεκαοχτώ και πλησιάζει με ταχύτητα τα αστέρια, όλα φαντάζουν στα μάτια του απέραντα.
Όση και η καλοσύνη του.
Όση κι η αγάπη μας για αυτόν.
Χρόνια πολλά γιέ μου - Απόλλωνα
Με περιμένουν δουλειές. Όχι όμως οι συνηθισμένες, δεν έχει κίνηση εδώ, δεν έχει κορναρίσματα ούτε καυσαέριο. Η θάλασσα κρατά την μυρουδιά της διπλα μου και ο κήπος αναζητεί την φροντίδα μου, η μπανανιά έχει μεγαλώσει και η κληματαριά έχει σκεπάσει τα πάντα. Με περιμένουν δουλειές. Όχι όμως οι συνηθισμένες.
Πίνω τον πρωινό καφέ μου πολύ πιο ήρεμος από ποτέ.
Τέλη 1934 ο Αυγούστιος Μπερν, ένας φτωχός υποδηματοποιός με μεγάλη φημη στην μικρή επαρχεία της Ελβετίας Banrs συναντιέται για πρώτη φορά με το πρωτότοκο γιό του στο τοπικό μαιευτήριο μετά από μια δύσκολη γέννα, ωστόσο ώρες πριν είχε στοιχηματίσει στον αυριανό τοπικό αγώνα υπέρ μιας ομάδας που σχεδόν ποτέ δεν κέρδιζε. Το ποσό που κέρδισε την επόμενη μέρα ήταν μεγαλύτερο των προσδοκιών του και αμέσως έκλεισε συμφωνία να αγοράσει το σπίτι του Πάστορα που για οικονομικές δυσκολίες το πουλούσε σε αρκετά χαμηλή τιμή. Τώρα με το νεογνό είχε ανάγκη από ένα μεγαλύτερο σπίτι και ίσως έναν κήπο που θα φύτευε ζαρζαβατικά αλλά και μια ρίζα που δεν γνώριζε, και είχε αγοράσει από το Amazon για δέκα λίρες Αγγλίας, που όμως έμελε σ' αυτό το χώμα να αναπτυχθεί ένα από τα πιο σπάνια φυτά που ο καρπός του θεράπευε την παγκόσμια σχιζοφρένεια. Επόμενο ήταν ο κήπος του να του φέρει απερίγραπτα κέρδη και να γίνει ο πιο πλούσιος άνθρωπος στην Ελβετία, και ίσως του πλανήτη. Ωστόσο στα τέλη του 1935 όλα αυτά χάθηκαν έπειτα από μια επιπόλαια κίνηση να ποντάρει σε αγώνα εναντίον της Λϊβερπουλ και να του πάρουν το κήπο και το σπίτι οι πιστωτές και τα funds σε ελάχιστο χρόνο.
Το τέλος του ήταν τραγικό. Τέλη 1936 όταν έφαγε ένα χαλασμένο burger από τα Burber Kings, αφού πρώτα νοσηλεύτηκε με κορωνοιό έπειτα από το χειρουργείο με ρήξη χιαστού. Γενικά όλα καλά, έλεγε μέχρι τέλους που όμως δεν άργησε να έρθει. Ο Κίτρινος πυρετός τον απέκαμε.
-
Στην κηδεία του ο Πάστορας που του πούλησε εξ' αρχής το σπίτι εξύμνησε τα τελευταία ευτυχισμένα χρονια του και ευχαρίστησε την τοπική κοινωνία για την υπομονή που έδειξε σε αυτήν την Ιστορία.
Η νοσταλγία είναι μια υπενθύμιση για κάτι ή για κάποιον που πλέον δεν υπάρχει δίπλα σου. Είναι από όλες τις απόψεις, ένα συναίσθημα υποδόριο κι ίσως μοναδικό. Σημαδιακά ο χρόνος το βάζει στο ημερολόγιο σαν χτύπο (μιας καρδιάς;) που πάλλεται στις μνήμες και στην λήθη.
Κι έτσι κάπως κυλάει ανάμεσα στην καθημερινότητα, ξεχωριστά σαν σελιδοδείχτης φανταχτερός - κι ας γνωρίζεις · δεν ξεχνάς.
[Σαν σήμερα, και κάθε μέρα γιόρταζε]
Φέτος, η ετήσια αναπροσαρμογή (γενέθλια) με βρίσκει με απώλειες σημαντικές, νέες μάχες στην προσωπική μου υγεία αλλά με το ίδιο σθένος και δύναμη για το μέλλον.
Το τέλος, εκείνα τα όρια της ζωής είναι πλέον ορατά και τα διαισθάνομαι κάπως τρομαγμένος, ωστόσο συμπεριφερόμαι με εφηβική αταραξία σ΄αυτά που έρχονται σαν πράξη απείθειας. Επιμένω και υπομένω. Δεν έχω άλλες επιλογές.
'Ύστερα από ένα ταραγμένο ύπνο, σηκώθηκα από το κρεβάτι και δεν ήμουν πλέον ερπετό αλλά προς έκπληξη μου, είχα μεταμορφωθεί σε άνθρωπο.
Πρώτο πράγμα, μετά τον καφέ και το τσιγάρο την ώρα που κοίταζα τις ειδήσεις, ντύθηκα και σκότωσα τον γείτονα μου επειδή πίστευε κάτι διαφορετικό από εμένα. Έπειτα γύρισα να ξαπλώσω, μήπως και ξαναγίνω ερπετό αλλά μάταια, οπότε το βράδυ βομβάρδισα μια συνοικία με ανθρώπους που σίγουρα δεν έχουμε κάτι κοινό. Το ίδιο βράδυ πάλι ήλπιζα να ξαναγίνω ερπετό, αλλά και πάλι δεν έγινε. Ξεκίνησα έναν πόλεμο, και έπειτα κι άλλον.
Κάθε βράδυ ήλπιζα να αλλάξω και τα πρωίνά έσταζαν αίμα οι σκέψεις μου.
