Η Ιστορία του Σεΐχη με τις πολύχρωμες Κατσίκες

Όσο ανάποδο κι αν φαίνεται, αυτός ο Σεΐχης είχε μεγαλώσει εντελώς ανάποδα. Όταν όλοι πηγαίνανε σχολείο, εκείνος ερχότανε και κάποιες φορές τον πέτυχαν να φεύγει από το κρεββάτι του αλλά ποτέ του να πηγαίνει προς τα εκεί. 

Όταν λοιπόν ήρθαν οι πλανήτες σε ευθεία, ο Ερμής συγκεκριμένα με την Αφροδίτη κάτι σκοτείνιασε μέσα του και αποφάσισε να ασχοληθεί με τις μπίζνες και άρχισε να πουλάει ό,τι είχε και δεν είχε αλλά όπως όλοι ξέρουμε οι Σεΐχηδες είχαν αρκετά χρήματα. Οπότε δεν άλλαξε κάτι συνταρακτικό στην περιουσία του. Αντίθετα όλοι οι άλλοι είχαν άρχισαν να νιώθουν άβολα.

Οι υπηρέτες - που τον συμπαθούσαν - πολύ θα ήθελαν να τον βοηθήσουν, ή τέλος πάντων να τον κάνουν να σταματήσει να πουλάει τα κρεβάτια τους, το κομοδίνο, το μπάνιο και γενικά ό,τι είχαν και δεν είχαν. Μια φορά ένας ξύπνησε στο χώμα, γιατί είχε πουλήσει την κατοικία που του είχε παραχωρήσει ο Σεΐχης. Ένας άλλος έχασε το καθρέπτη που ξυριζόταν και πολλά άλλα! 

Τον έπεισαν λοιπόν να αλλάξει ρότα και να ασχοληθεί με τη εκτροφή ζώων και to management του ζωικού Κεφαλαίου. Με άλλα λόγια να γίνει βοσκός. Ο ίδιος ενθουσιάστηκε με την ιδέα και πολύ σύντομα είχε το δικό του κοπάδι με κατσίκες (δεν του είπαν τίποτα για πρόβατα και αγελάδες, από τον φόβο μην τον πατήσει καμία). 

Στην αρχή ξεκίνησε να τις βοσκάει στο λοφάκι του σπιτιού του (είχε ελεύθερα εκατό στρέμματα πίσω από την πισίνα) και έπειτα αγόρασε τις υπόλοιπες εκτάσεις της ερήμου μεταξύ Ντακάρ και Μαρόκου, σχεδόν την μισή Αφρική δηλαδή και έβγαινε βόλτα μαζί με τις κατσίκες του. 

Οι υπηρέτες και πάλι ανησυχούσαν και δεν ήξεραν πως να τον ελέγξουν και να μην τον χάσουν. Έφευγε την Δευτέρα και γύρναγε τον Σεπτέμβρη. 

Την ιδέα την πέταξε ο Γάλλος Αρχισέφ. Ο Σεΐχης είχε αχρωματοψία, οπότε γιατί να μην του βάψουμε τις κατσίκες πολύχρωμες; Έτσι θα τον παρακολουθούμε από τον δορυφόρο. 

Όλοι το βρήκαν εξαιρετική ιδέα και πολύ σύντομα ο Σεΐχης με τις πολύχρωμες κατσίκες έγινε, πως το λέτε εδώ οι νέοι: “Viral” σε όλη την Αφρική, αλλά κανείς - μα κανείς δεν του ανέφερε την πολυχρωμία. Τόσο μάλιστα διάσημος έγινε, που άρχισε ο (μαύρος) κόσμος της Αφρικής να βάφει τα ζώα του όλα κόκκινα-πράσινα-καφέ ό,τι χρώμα έβρισκε και σύντομα γεννήθηκαν τα πρώτα πολύχρωμα πουλάρια, κατσίκια αλλά και αβγά. Η έρημος δεν ήταν πλέον εκείνο το ξεπλυμένο καφέ και τα σπίτια δεν ήταν γκρίι και μονότονα. Όλα είχαν πάρει χρώμα, ακόμα και τα δόντια τους και τα μαλλιά τους. Το λευκό του Σεΐχη, ε-ξεχάστε το! 

[Πάντως ειρήσθω εν παρόδω, σύμφωνα με τους επιστήμονες έτσι κάπως εξηγείται, πως προέκυψαν τα κόκκινα ή πράσινα αβγά του Πάσχα]

 - 

Αν και είχε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του από εκεί και έπειτα, ακούγεται ότι όταν αρρώστησε πήγε σε ένα πολύχρωμο σύννεφο, πάνω σε ένα πράσινο Παράδεισο σε ένα RGB- Θεό (led?). Όλα καλά λοιπόν.

• Αμήν -      

Καρακάσης Ν. Μαίος του 2026

Στην Ελένη - 

Η ουρά της,

 

Να δεις, είναι κάποια πλάσματα που εμφανίζονται σαν σκύλοι ή γάτες για να βάφουν το χρώμα της αγάπης σε μια άχρωμη κοινωνία. Κάποια φεύγουν βέβαια (αλλά ποτέ από την ψυχή μας) και κάποια έρχονται, χαμογελούν και στρογγυλοκάθονται στην ψυχή μας.

Δεν ξέρω πως να τα ευχαριστήσω βέβαια· ίσως να μην υπάρχει τρόπος. 

 

(αυτή η ουρά,αχ)

Φωτογραφίες

 
- Συνήθως, δεν τυπώνω φωτογραφίες. Αυτήν την φορά το είχα ανάγκη, ένιωσα ότι το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να βλέπω τον σκύλο μου κάθε πρωί, ακόμη κι αν έφυγε. Απότομα όπως ήρθε. Κι έπειτα, γιατί όχι ; όλα όσα ζήσαμε μαζί δεν συγκρίνονται με τίποτα άλλο. 
Αυτά είπε ο κ. Γαλανός και έβαλε την κορνίζα με τον Μπεν πάνω στο τραπεζάκι στο σαλόνι, κρεμόντας κάπως το περιλαίμιο του πάνω,  με την τυφλή μαγείρισσα να μην μπορεί να δει την φωτογραφία αλλά να νιώσει τον Μπεν σε όλο το σπίτι, την ίδια ώρα που ο κουτσός Μπάτλερ σκόνταψε σε ένα χαμηλό σκαμνάκι που στην αρχή νόμιζε ότι ήταν ο Μπεν.
Δεν ξέρω αν κάναν όλοι ησυχία μέσα στο σπίτι εκείνη την στιγμή ή αν το σύμπαν σώπασε για κάποια δευτερόλεπτα, εξάλλου τι είναι το σύμπαν εμπρός στην αγάπη του Μπεν και του κ. Γαλανού; Τι παραπάνω μπορεί να έχει αυτό το γαμημένο σύμπαν τέλος πάντων και δεν μπορεί να κάτσει πέντε δευτερόλεπτα ακίνητο;
Γεια σου Μπεν.

Ζούμε,

 
Ζούμε με τις απώλειες και τις μνήμες, ζούμε στον λόφο της αγάπης που αδυνατεί να παραδοθεί αμαχητί στην κατηφόρα της ορθολογικής σκέψης. Οι επαγωγές, συμπληρώνουν-οδηγούν αλλά δεν καλύπτουν. Και μένει ο χρόνος, εκείνο το αεράκι που φυσάει ανάμεσα από τα δάχτυλά μας, σαν τον καπνό που τόσο όμορφα έβγαινε από τα πνευμόνια μου· κάποτε. 

Ν.

Μπέν 1/12/2025

Υπάρχει λένε, ένα κομμάτι παραδείσου άδειο από ανθρώπους και γεμάτο από ψυχές σκύλων.
Υπάρχει λένε, ένας παράδεισος που έχει λευκό χρώμα από τις καθαρές ψυχούλες τους
Υπάρχει λένε, ένας παράδεισος γεμάτο αγγέλους με τέσσερα πόδια.
Υπάρχει λένε, εκείνο το χαμόγελο, του πιστού σου σύντροφου που δείχνει παράδεισος αλλά εμείς οι άνθρωποι δεν θα πάμε ποτέ.
Υπάρχουν όλα αυτά, λένε,
 

* Σήμερα 1/12 έφυγε ο αγαπημένος μου Μπέν. Νομίζω ότι ένα κομμάτι μου ξεκόλλησε και δεν μπορώ να το βάλω στην θέση του ξανά. 

Καλό ταξίδι Μπεν, θα βρεθούμε ξανά.  

 

 

Μακριά από την Αθήνα

 

Κάπως πρέπει να φύγει κανείς από τα σαγόνια της ένδοξης πόλης, όπως την λέγαν οι αρχαίοι.

Ήταν μικροί, δεν ξέρανε, δεν τους είχανε πει όλη την ιστορία.

Είναι ευτυχισμένος,

 

Όμορφη μέρα που γυροφέρνει απ΄τα αστέρια πάνω στις σκοτεινές ανάσες της ζωής μας.

.

Όμορφη μέρα που η ευτυχία του άλλου σε γεμίζει, κι ας είναι το παραθυράκι κλειστό κι ελάχιστα χωράς να δεις μέσα, ξέρεις ότι κάπου γίνεται πάρτι.

.

Κάποιος γελάει ευτυχισμένος

Όμορφη μέρα λοιπόν,

Ανοχή

 

Τώρα που ο ήλιος είναι ηλιόλουστος, θυμήθηκα εκείνον τον καφετζή που για να κρατήσει το μαγαζί του, συμφωνούσε με όλους, δεν αντιδρούσε σε τίποτα και απλώς έφτιαχνε τον καφέ του και τον μοίραζε στους πελάτες, αθόρυβα και δίχως να απαντάει σε κάθε πρόκληση, ακόμη κι όταν τον προσέβαλαν ή τον ταπείνωναν. Δεν μιλούσε και τα χρόνια πέρναγαν, κι ο καφές στα χέρια του ξίνιζε, είχε πάρει μια γεύση από ξύδι και έπειτα από λίγο δεν άργησε η ώρα που όλοι τον απέφευγαν με τέτοιο καφέ. Όταν πλέον έμεινε μόνος του, και κανείς δεν πατούσε στο μαγαζί για πρώτη φορά τα έβαλε με τον καθρέπτη στο μαγαζί του. Του μίλησε τόσο άσχημα, που ακόμη θυμάμαι τον καθρέπτη να σκοτεινιάζει.

Το έκλεισε και άρχισε να βρίζει τους πάντες. Ξεκίνησε από τον μανάβη δίπλα του, έπειτα τον ταμία του σούπερμαρκετ και τον οδηγό του λεωφορείου και τον πιλότο και μετά τον καπετάνιο. Ένα μήνα μετά είχε φτάσει σε ένα νησί με 25 κατοίκους κοντά στην Αφρική. Τους έβρισε και φύγανε να γλυτώσουν από τον μανιακό. Οπότε έμεινε μόνος του και πλέον χωρίς λεφτά. Και καφέ.

Μου την είχε πει την ιστορία ένας βεδουίνος πολύ σοφός που πέρασε με την καμήλα από εκείνο το νησί και τον γνώρισε-έβρισε, αρπάχτηκαν. Και μου είπε βέβαια, να μην ανέχομαι εύκολα αυτούς που με προσβάλουν. Του είπα, ότι δε το έχω σκεφτεί ποτέ.

Εξάλλου δεν ξέρω να φτιάχνω καφέ.

 

 

Ώρες - ώρες

Ώρες-ώρες θυμάμαι το παιδί μέσα μου να ασθμαίνει για την επόμενη μέρα, κι έπειτα οι ήχοι - τα τραγούδια που έχω ξανακούσει - οι καταστάσεις που επαναλαμβάνονται, οι φωνές και οι λάμψεις μου θυμίζουν ότι έχει περάσει καιρός από τότε· εκείνο το παιδί που θαύμαζε την ανατολή και περίμενε με αγωνία την δύση για να αρχίσει ο χρόνος των φίλων έχει κάπως κοπάσει μέσα μου.

Τώρα πλέον, κοιτάω με θαυμασμό τα νέα παιδιά που δεν χορταίνουν να ονειρεύονται.

Ορκίζομαι βέβαια να μην τους πω, πως εκείνο το βουνό που ονειρευόμουνα μικρός είναι ακόμη ανεξερεύνητο.

Η Ροδιά και ο Θάνατος

 Η ροδιά στο μπαλκόνι μου έχει κρατήσει τα φύλλα της, κίτρινα από το καιρό αλλά με τα κλαδιά αγέροχα, σαν μια έκφραση πείσματος. Δεν μου απαντάει, εκφράζει μια στωικότητα όταν της μιλάω, σαν να μην υπάρχω καθόλου. Φαντάζομαι θα έχει κάποια παράπονα από εμένα, δεν της μιλάω πλέον συχνά - ίσως για αυτό-. Της είπα σήμερα ότι στεναχωρήθηκα που πέρασε στην μη ζωή μια καλή κοπέλα που διάβαζα τις αναρτήσεις της στο Facebook, και πάλι δεν μου απάντησε - σαν να μην την ταράζει ο θάνατος -. 

Τι είναι ο θάνατος για εσάς τα φυτά, την ρώτησα και το αεράκι που έκανε τα κίτρινα φύλλα να θροιζουν, μάλλον μου απάντησαν. Ένα τίποτα, ένα κλαδάκι πεσμένο μπροστά σε ένα δάσος. 

 
Κάπως έτσι το σκέφτομαι και εγώ της είπα.

 

 

 

Εκρεμμές (31/12/2024)

 

 Κοίτα να δεις, μου είπε, ο χρόνος είναι σαν την αρμονική ταλάντωση του εκρεμμές - δεν μπορείς να τον σταματήσεις και μένεις μαγνητισμένος παρακολουθώντας την επαναλαμβανόμενη κίνηση. Αν βάλεις το χέρι σου ανάμεσα στην τροχιά του ή εξαντληθεί η φυσική δύναμη της βαρύτητας όλα σταματάνε. Σε κάθε περίπτωση το εκρεμμές θα ακολουθήσει τον φυσικό νόμο όπως και ο χρόνος θα κυλήσει ανεξάρτητα από εσένα. 

Το μόνο που μένει είναι η μαγεία της ταλάντωσης και του επαναλαμβανόμενου μοτίβου. Από την άνοιξη στο καλοκαίρι και από το καλοκαίρι στον χειμώνα. Από το γέλιο στο δάκρυ και από την επιτυχία στην αποτυχία. 

Μένει να παρακολουθείς το φαινόμενο μαγνητισμένος και ενθουσιασμένος για κάθε νέα επανάληψη.  

Όλα καλά θα πάνε, δες το έτσι.  

Πρωινό στην Σπάρτη

 Με βρήκε το πρωινό στην Σπάρτη, μια πόλη με καλοσυνάτους ανθρώπους, εξυπηρετικούς και χαμογελαστούς. 

Οι πάντες εδώ κυλούν στην καθημερινότητα τους με χαλαρότητα αξιοζήλευτη. Σήμερα θα αφήσω το καπέλο μου εδώ, και το βράδυ θα ξαπλώσω στην πολεμοχαρή Αθήνα.
Για κάποια χρόνια, το καπέλο μου θα είναι εδώ, και θα παλεύω στην Αθήνα για εκείνο το καπέλο.

H Ζωή κι ο χορός - Η κηδεία της Ελένης

 Η ζωή κάτι κύκλους κάνει, και σε κάθε γυροβολιά σε εκσφενδονίζει στην επόμενη πίστα δίχως κράνος, ανάσα και προειδοποίηση. Οι άνθρωποι έρχονται, φεύγουν και εσύ στο κέντρο όλων φροντίζεις- κοιτάς και αφομοιώνεις συναισθήματα , εικόνες μνήμες και πόνο. Ένα ατελείωτο πανηγύρι με σιωπηλούς οργανοπαίχτες και μεθυσμένους χορευτές σε μια πίστα που αλλάζει συνέχεια σχήμα και χρώμα. 

Κάποιες φορές πιστεύεις ότι δεν χορεύεις, μετά καταλαβαίνεις ότι σε απατά το ποτό που έχεις πιει και κάποιες άλλες ότι έχεις ξεφύγει/ φύγει από την βαβούρα μέσα σου.

 Κι όμως τίποτα από όλα αυτά που αλλάζουν διαρκώς, δεν έχει αλλάξει. 

Κάτι δικά μου μουρμουράω, για τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια που έχω ζήσει. Είναι ίσως το momentum της ψευδαίσθησης ότι ακόμη δεν χορεύω ή δεν πίνω. 

-

Στην κηδεία της Ελένης ήταν πολύς κόσμος. Όλοι την ξέρανε σαν δασκάλα και γυναίκα του υπέροχου Παύλου. Τα παιδιά της φρόντισαν να κάνουν ένα μεγάλο τραπέζι προς τιμή της. 

 

Πατέρας

 Κι μου είπαν, να τώρα θα γίνεις πατέρας και είπα, ρε παιδιά κάτι πιο άθραυστο δεν υπάρχει;

Μεγάλωσε ο μπόμπιρας..

 Κι σαν μεγάλωσε εκείνος ο μικρός μπόμπιρας, μεγάλωσαν και τα θέλω του, μεγάλωσε και η μύτη του, μεγάλωσε και η ανάσα του και έριξε ένα μεγάααααλο χασμουρητό. Τώρα που πέρασε τα δεκαοχτώ και πλησιάζει με ταχύτητα τα αστέρια, όλα φαντάζουν στα μάτια του απέραντα.
Όση και η καλοσύνη του.
Όση κι η αγάπη μας για αυτόν. 

Χρόνια πολλά γιέ μου - Απόλλωνα  

 

Ερωτευμένος

 

Ήμουν ερωτευμένος με μια ακρίδα, αλλά εκείνη δεν με ήθελε γιατί φανταζόταν να γίνει χορεύτρια σε κρουαζερόπλοιο, αλλά εγώ δεν το έβαλα κάτω και έβαλα σχέδιο μεγάλο να την κατακτήσω λέγοντας ψέμματα ότι είμαι πλοιοκτήτης μεγάλου εμπορικού που κάνει βόλτες στα νησιά τα καλοκαίρια. «Τι κρίμα να μην είσαι χορεύτρια» της είπα, γιατί ψάχνω για προσωπικό και εκείνη με αγκάλιασε και με φίλησε δυνατά. Νομίζω ότι ακόμη και τώρα θυμάμαι το φιλί που μου έδωσε εκείνη την νύχτα, που όπως καταλαβαίνετε, ήταν και η τελευταία νύχτα που την είδα, ειδικά όταν έμαθε ότι είμαι ένας μπατίρης σκώληκας, αλλά αυτό συνέβη το πρωί, αρκετά αργά· ο ήλιος μας βρήκε αγκαλιασμένους κάτω από ένα στάχυ που λαμπύριζε από την πρωινή δροσιά. 

 

Και εκείνη είχε κάτι νεύρα. 

Πρωινό στο Δερβένι

 Με περιμένουν δουλειές. Όχι όμως οι συνηθισμένες, δεν έχει κίνηση εδώ, δεν έχει κορναρίσματα ούτε καυσαέριο. Η θάλασσα κρατά την μυρουδιά της διπλα μου και ο κήπος αναζητεί την φροντίδα μου, η μπανανιά έχει μεγαλώσει και η κληματαριά έχει σκεπάσει τα πάντα. Με περιμένουν δουλειές. Όχι όμως οι συνηθισμένες. 

Πίνω τον πρωινό καφέ μου πολύ πιο ήρεμος από ποτέ.

Το τέλος του Αυγούστιου Μπέρν

 Τέλη 1934 ο Αυγούστιος Μπερν, ένας φτωχός υποδηματοποιός με μεγάλη φημη στην μικρή επαρχεία της Ελβετίας Banrs συναντιέται για πρώτη φορά με το πρωτότοκο γιό του στο τοπικό μαιευτήριο μετά από μια δύσκολη γέννα, ωστόσο ώρες πριν είχε στοιχηματίσει στον αυριανό τοπικό αγώνα υπέρ μιας ομάδας που σχεδόν ποτέ δεν κέρδιζε. Το ποσό που κέρδισε την επόμενη μέρα ήταν μεγαλύτερο των προσδοκιών του και αμέσως έκλεισε συμφωνία να αγοράσει το σπίτι του Πάστορα που για οικονομικές δυσκολίες το πουλούσε σε αρκετά χαμηλή τιμή. Τώρα με το νεογνό είχε ανάγκη από ένα μεγαλύτερο σπίτι και ίσως έναν κήπο που θα φύτευε ζαρζαβατικά αλλά και μια ρίζα που δεν γνώριζε, και είχε αγοράσει από το Amazon για δέκα λίρες Αγγλίας, που όμως έμελε σ' αυτό το χώμα να αναπτυχθεί ένα από τα πιο σπάνια φυτά που ο καρπός του θεράπευε την παγκόσμια σχιζοφρένεια. Επόμενο ήταν ο κήπος του να του φέρει απερίγραπτα κέρδη και να γίνει ο πιο πλούσιος άνθρωπος στην Ελβετία, και ίσως του πλανήτη. Ωστόσο στα τέλη του 1935 όλα αυτά χάθηκαν έπειτα από μια επιπόλαια κίνηση να ποντάρει σε αγώνα εναντίον της Λϊβερπουλ και να του πάρουν το κήπο και το σπίτι οι πιστωτές και τα funds σε ελάχιστο χρόνο.

Το τέλος του ήταν τραγικό. Τέλη 1936 όταν έφαγε ένα χαλασμένο burger από τα Burber Kings, αφού πρώτα νοσηλεύτηκε με κορωνοιό έπειτα από το χειρουργείο με ρήξη χιαστού. Γενικά όλα καλά, έλεγε μέχρι τέλους που όμως δεν άργησε να έρθει. Ο Κίτρινος πυρετός τον απέκαμε.

-

Στην κηδεία του ο Πάστορας που του πούλησε εξ' αρχής το σπίτι εξύμνησε τα τελευταία ευτυχισμένα χρονια του και ευχαρίστησε την τοπική κοινωνία για την υπομονή που έδειξε σε αυτήν την Ιστορία. 

Γενέθλεια της μητέρας μου

 Η νοσταλγία είναι μια υπενθύμιση για κάτι ή για κάποιον που πλέον δεν υπάρχει δίπλα σου. Είναι από όλες τις απόψεις, ένα συναίσθημα υποδόριο κι ίσως μοναδικό. Σημαδιακά ο χρόνος το βάζει στο ημερολόγιο σαν χτύπο (μιας καρδιάς;) που πάλλεται στις μνήμες και στην λήθη. 

Κι έτσι κάπως κυλάει ανάμεσα στην καθημερινότητα, ξεχωριστά σαν σελιδοδείχτης φανταχτερός - κι ας γνωρίζεις · δεν ξεχνάς.
 

[Σαν σήμερα, και κάθε μέρα γιόρταζε] 

 

 

Γενέθλια 2023

Φέτος, η ετήσια αναπροσαρμογή (γενέθλια) με βρίσκει με απώλειες σημαντικές, νέες μάχες στην προσωπική μου υγεία αλλά με το ίδιο σθένος και δύναμη για το μέλλον. 

Το τέλος, εκείνα τα όρια της ζωής είναι πλέον ορατά και τα διαισθάνομαι κάπως τρομαγμένος, ωστόσο συμπεριφερόμαι με εφηβική αταραξία σ΄αυτά που έρχονται σαν πράξη απείθειας. Επιμένω και υπομένω. Δεν έχω άλλες επιλογές.